Mutlu Bayramlar
19 Ağustos 2012 Pazar
18 Ağustos 2012 Cumartesi
BÖLÜM 1
- Tamam, bak. Sadece bu dönemi atlatmam için sana ihtiyacım var, tamam mı? Hadi şimdi bunu boşverelim de bir şeyler yiyelim. Kurt gibi açım.
Yemek koymak üzere elimde tuttuğum tabak, ellerimden kayıverdi. Nasıl oldu hatırlamıyorum. Sadece şangırtı sesini duydum. Beynim, yıllardır kazıp kazıp bulamadığı ama yeni çıkmakta olan bir diş gibi rahatsız eden bir gerçeği tüm çıplaklığıyla fark etmenin getirdiği şok ile, görünüşe göre yaşamaktan vazgeçmişti. Ellerim işlevini kaybetti. Konuşmadım, konuşmayı düşünmedim bile. Yıllar önce, küçük bir çocukken tıpkı o dalgaların beni suyun altına çekip çıkmama izin vermediği andaki gibi birden her şeyden vazgeçtim. Nefes almayı düşünmedim. Nefessizliği düşünmedim. Bir şekilde, bunu önemli görmedim çünkü. Bunun gibi güçlü bir kaderine razı oluş, bazı insanlarda vardır. Fakat çok sonraları, o an için varlığımı sorgulayacaktım. Sessizce geçen o 20 saniyenin ardından, hiçbir şey söylemeden çıktım gittim.
Bu, o'nu son görüşümdü.
Hayır'ların, evet'lerle kardeş kardeş yaşadığı, olmaz'ların, her an dönüşebilecekleri olur'ların umutlarını içinde taşıdığı, yin ve yang'ın renklerinin milyonlarca yıl önce birbirine karıştığı yaşadığım bu yerde, davranışlarımın tuhaflığını ve tutarsızlığını düşünerek çok zaman kaybetmedim.
Ve gecenin sessizliğinde, varlığıma anlam katacak hiçbir şey ile karşılaşmadan yoluma devam ettim. Ben, benim bilmediğim bir şeyi mi biliyordum? Bir şey bildiğim için mi yürüyordum? Bilmiyorum. Hiçbir şeyi sorgulamıyordum. İçimden yükselen binlerce ses, su yüzeyine ulaşamadan tekrar batıyordu ve bu, iyiydi.
2 gün sonra, kendimi bahçesi olan, bir bağ evinde elma ağaçlarının arasına asılmış beyaz bir hamakta uzanırken buldum. Ve zaman kavramını tekrar algılamak bazı endişeleri de beraberinde getirdi.
O, beni aramamıştı.
Görünüşe göre, kendi varlığımı tekrar kabullenmem için geçen 2 gün, o'nun benim yokluğumu fark etmesine yetmeyecek kadar kısaydı.
Ama ben artık farklı biriydim. Depremden sonra hasar görmüş büyük bir binanın yıkım kararıydı yaşadığım şey. Şimdi ise boş bir araziyim. Ve yeni bir binaya ihtiyacım var.
Bu, biraz zaman alacak.
Ama bütün bunlarda önce, belki biraz geçmişe dönüp bütün bu olanların nedenlerini anlatmalıyım.
.... devam edecek
Yemek koymak üzere elimde tuttuğum tabak, ellerimden kayıverdi. Nasıl oldu hatırlamıyorum. Sadece şangırtı sesini duydum. Beynim, yıllardır kazıp kazıp bulamadığı ama yeni çıkmakta olan bir diş gibi rahatsız eden bir gerçeği tüm çıplaklığıyla fark etmenin getirdiği şok ile, görünüşe göre yaşamaktan vazgeçmişti. Ellerim işlevini kaybetti. Konuşmadım, konuşmayı düşünmedim bile. Yıllar önce, küçük bir çocukken tıpkı o dalgaların beni suyun altına çekip çıkmama izin vermediği andaki gibi birden her şeyden vazgeçtim. Nefes almayı düşünmedim. Nefessizliği düşünmedim. Bir şekilde, bunu önemli görmedim çünkü. Bunun gibi güçlü bir kaderine razı oluş, bazı insanlarda vardır. Fakat çok sonraları, o an için varlığımı sorgulayacaktım. Sessizce geçen o 20 saniyenin ardından, hiçbir şey söylemeden çıktım gittim.
Bu, o'nu son görüşümdü.
Hayır'ların, evet'lerle kardeş kardeş yaşadığı, olmaz'ların, her an dönüşebilecekleri olur'ların umutlarını içinde taşıdığı, yin ve yang'ın renklerinin milyonlarca yıl önce birbirine karıştığı yaşadığım bu yerde, davranışlarımın tuhaflığını ve tutarsızlığını düşünerek çok zaman kaybetmedim.
Ve gecenin sessizliğinde, varlığıma anlam katacak hiçbir şey ile karşılaşmadan yoluma devam ettim. Ben, benim bilmediğim bir şeyi mi biliyordum? Bir şey bildiğim için mi yürüyordum? Bilmiyorum. Hiçbir şeyi sorgulamıyordum. İçimden yükselen binlerce ses, su yüzeyine ulaşamadan tekrar batıyordu ve bu, iyiydi.
2 gün sonra, kendimi bahçesi olan, bir bağ evinde elma ağaçlarının arasına asılmış beyaz bir hamakta uzanırken buldum. Ve zaman kavramını tekrar algılamak bazı endişeleri de beraberinde getirdi.
O, beni aramamıştı.
Görünüşe göre, kendi varlığımı tekrar kabullenmem için geçen 2 gün, o'nun benim yokluğumu fark etmesine yetmeyecek kadar kısaydı.
Ama ben artık farklı biriydim. Depremden sonra hasar görmüş büyük bir binanın yıkım kararıydı yaşadığım şey. Şimdi ise boş bir araziyim. Ve yeni bir binaya ihtiyacım var.
Bu, biraz zaman alacak.
Ama bütün bunlarda önce, belki biraz geçmişe dönüp bütün bu olanların nedenlerini anlatmalıyım.
.... devam edecek
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)