Music etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Music etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

2 Temmuz 2013 Salı

Only The Good Die Young


93 Sivas katliamında hayatını kaybedenleri andığımız bugün vesilesi ile Madımak'ta ve Geziparkı eylemlerinde  "erken" ölen "iyi" insanlara...

"We'll remember
 Forever "

10 Ocak 2013 Perşembe


I will remember your face
Cause I am still in love with that place
But when the stars are the only things we share
Will you be there?

12 Eylül 2012 Çarşamba

8 Eylül 2012 Red Hot Chili Peppers Konseri

Biraz gecikmiş bir yazı belki ama 8 eylül'de, saatler 15:30'u gösterdiğinde ben de santralistanbul'un önündeki kuyruktaydım.

Belki şu an'a kadar konuşulanlardan çok farklı şeyler söylemeyeceğim ama yine de kişisel deneyimimi paylaşmak üzere huzurlarınızdayım. Uzun zamandır müzikten elini, eteğini, kulağını çekmiş biri olarak geçirdiğim en "müziksiz" dönemlerde bile Red Hot Chili Peppers'ın benim için ayrı bir yeri olmuştur. Müzik kültürümün üst seviyelerde olduğunu iddia edemeyeceğim ama aynı sıralama ile, aynı inişler - çıkışlar, aynı sololar ve aynı vokaller eşliğinde yapılan müzikler yüzünden artık belirli bir olgunluğa ulaşmış olduğumu, müziğin çoğu türünün daha genç arkadaşlara hitap ettiğini, dolayısıyla artık bana zevk vermemesinin normal olduğunu düşünerek yaşadığım bu uzaklaşma halinde, kırmızı biberler müzik ile aramda olan ince telli bağların önemli bir kısmını oluşturuyordu.

Bu nedenle İstanbul konserini ilk duyduğumda fazlasıyla heyecanlanmıştım. Fakat yine bir etkinlik için bilet alma işlemini son dakikaya bırakan bir insan olarak, biletlerin tükendiği haberi ile bir nevi yıkıldım. Neyse ki konser gününe yaklaşırken tekrar satışa çıkan biletler umutlarımızı tekrar yeşertti ve bu etkinliğe katılımımız bu şekilde gerçekleşti.

Benim biletim 1. kategoriydi. Daha önceki konser deneyimlerimden de hatırlayacağım üzere 1 demek, önde olmak demekti, Flea'nın gülcemalini dünya gözü ile görmek demekti. İyiydi yani. Konser günü, santralistanbul'a ulaştığımız an'a kadar bu düşüncelerimin verdiği mutluluk sürdü.

Fakat girişte, bizi 1. kategori için yönlendirdikleri kapı, çok kalabalıktı. Ben " bu fakirler 1. kategoriden alamamışlardır kesin" diye içim rahat, yüreğim ferah mecidiyeköy'den hareketlenirken  birçok genç arkadaşımız çoktan sıraya dizilmişti bile. Yine bir umut, birkaç " acaba bütün grupları bu kapıdan alıp içeride mi ayırıyorlar" gibi saçmalamalardan sonra içeri adım adım ilerlerken hepimizin 1.kategori olduğunu anladım. Sürekli arkama bakıp, arkamda biriken kalabalığın, " biz yine önlerdeyiz ya" iç rahatlatmasını yaşamaya çalıştıktan sonra, itiş kakış kapılardan geçmeyi başardık ve alana adımımızı attık. Biz alana ulaştığımızda 1. Kategorinin ön sıraları çoktan dolmuştu. Ayrıca hesaba katmadığım bir Platinium, Golden, Bronz gerçeği vardı. Abiler 1. kategori önüne 2 kategori daha açmışlar. Tamam, bileti alırken ben de bunun farkındaydım yani yazıyordu orda böyle böyle çok pahalı şeyler de var diye ama ben o alanların, bütün alanın yarısını kaplayacağını hiç düşünmemiştim. Kesin birkaç zengin alırlar en önü, çerezlerini yiyip ayaklarını yıkatarak izlerler konseri diye düşünürken bildiğin 1. kategori ben, bir anda oldum 3. kategori.

Neyse dedim. 1. kategorinin kaldığı yerden sıraya girdim. Ardından saatler geçmeye başladı. Allahın belası Dj böyle bir konser öncesi kafamızı çeşitli pop remixlerle şey ederken, arkamızdan da akın akın insanlar gelmeye devam ediyordu. 2 saat sonra zeminde sadece ayaklarımın sığabileceği kadar bir alana sahip olduğumu hatırlıyorum. Nefes alacak yer kalmadı resmen. Önümdeki kızın kabarık, kıvırcık saçları ağzımın içindeydi. Sol tarafımızda yer alan 14-16 yaş grubu genç arkadaşlar ise, sigarayı yeni keşfettikleri çağlara denk geldiğinden konser, habire vanilyalı sigaralarını tüttürüyorlardı. Benim midem hassastır. Sigara kullanmam. Yemek yerken aklıma çirkin bir şey gelirse yemek yemeyi bırakırım vs. Şimdi efendim ortalık zaten kalabalık, 4 saat ayakta beklemenin getirdiği yorgunluk, sigara kokusu, adım atacak yer olmaması, ağzımdaki kıvırcık saçlar filan derken e tabi yaş da var şimdi... bana bir haller oldu orda. Bir sıkıntı bastı. Ön grup olan Athena'nın çıkışına kadar dayandım ama Athena performansı başlayınca bu genç arkadaşlar beni dirsekleriyle dövmeye başladılar. Ben de artık ne yapayım, konser öncesi millete dağıtılan s..b..tan stickerlardan birini genç arkadaşın sırtına yapıştırıp alanı terk etmeye koyuldum.

Ama bunu yapmak sandığım kadar kolay değilmiş. Arka taraf buz dağının alt tarafı gibiymiş yani. İnsanlardan izin istiyoruz ama her yer o kadar kalabalık ki onların da çekilebileceği bir alan yok. - organizasyon hakkındaki küfürlerime yazının sonunda yer vereceğim -  Neyse efendim itişe kakışa çıktık ordan. En arkada bulunan çimlik bölgeye ulaştık. Yanımda getirdiğim, "otururuz şimdi yere filan, götümüz kirlenmesin" diye yaşlı yaşlı düşündüğüm el emeğim, göz nurum paspasımı bir ağacın dibine koyup üstüne oturdum ve çantamdan çıkarttığım ev yapımı tostumu yemeye başladım. Şu an bu satırları yazarken utandım biraz. Resmen yaşlıyım ben. Neyse. Sonrasında, bütün konser boyunca orda kaldık. Önümüze ardı ardına geçen denyolar olmasaydı  uzak ama çok da net bir görüntümüz olacaktı. - şerefsizler - . Kah oturarak kah ayağa kalkıp zıplayarak izlediğimiz konser, duyduğum müzik açısından mükemmeldi. Mükemmel bir performanstı. Yeni albümlerini pek beğenmeyen ve John için nerdeyse ağıt yakan biri olarak en çok eski şarkılarında coştum, duygulandım. Scar Tissue başta olmak üzere, Under the Bridge, Hard To Concentrate, Dani California, Give It Away, By The Way ve Can't Stop bana yetti de arttı bile. Yine de bütün bunlardan daha çok sevdiğim Wet Sand ve Especially In Michigan'ı dinleyemeyeceğimi bilsem de - setlist'i görmüştüm konser öncesi - üzülmedim desem yalan olur. Flea bu konserde de ellerinin üzerinde yürüdü. Ayrıca duyduğu ezan sesini çok sevdiğini, bunu her gün duyabildiğimiz için çok şanslı olduğumuzu filan söyledi. Sevimli adam vesselam. İşte Türkiye bayrak motifli t shirtler filan, her zamanki konser sevimlilikleri derken Give it away ile sona geldik. - ondan sonra da acayip bir solo vardı bu arada - ve akabinde, çıkışlara doğru ilerlemeye başladık.




Bu konserin benim için anlamı büyüktü. Fakat, yerimi terk etmek zorunda kalıp bütün konseri en arkalardan, ekran görüntülerinden izlemiş olmam, yorgunluğum, genç arkadaşların benim bildiğim rhcp ruhuna uygunsuzluğu, - eline sigara almayı matah bir şey sanmak, sürekli ilgi çekmeye çalışmak, şarkıları bilmemek vs - , organizasyonun büyük bir fiyasko olması - alanda adım atılacak tek yerin olmaması, 1. kategori diye 3. kategoriyi kakalamak, bir bardak suyun 3 tl olması, su ve yiyeceğin yeterli sayıda olmaması, alandan çıkışta yaşanan sorunlar vs - yüzünden istediğim, hayal ettiğim büyülü an'ı bir türlü yaşayamadan, biraz buruk, biraz mutlu ayrıldım oradan.


Yine de dünya gözü ile benim için bu kadar anlamı olan bir grubu İstanbul'da görmek çok güzeldi.

*Benim yorumlamam bu kadar.


2 Mayıs 2012 Çarşamba

Mumford And Sons




                                         Mumford & Sons - Winter Winds

25 Ocak 2011 Salı

Mmmmmm Mmmmmm

http://www.youtube.com/watch?v=yhuPiBZHvLE&feature=player_embedded

the speed of pain

they slit our throats like we were flowers
and our milk has been devoured
when you want it, it goes away too fast
when you hate it, it always seems to last
but just remember, when you think you're free
the crack inside your fucking heart is me

i wanna outrace the speed of pain for another day
i wish i could sleep, but i can't lay on my back
because there's a knife for everyday that i've known you
when you want it, it goes away too fast
when you hate it, it always seems to last
but just remember when you think you're free
the crack inside your fucking heart is me

i wanna outrace the speed of pain for another day
lie to me, cry to me, give to me
i would lie with me, die with me, give to me
i would keep all your secrets
wrapped in dead hair
i hope at least we die holding hands for always.

26 Aralık 2010 Pazar

World Spins Madly On

http://vimeo.com/14803194

Woke up and wished that I was dead
With an aching in my head
I lay motionless in bed
I thought of you and where you'd gone
and let the world spin madly on
Everything that I said I'd do
Like make the world brand new
And take the time for you
I just got lost and slept right through the dawn
And the world spins madly on
I let the day go by
I always say goodbye
I watch the stars from my window sill
The whole world is moving and I'm standing still
Woke up and wished that I was dead
With an aching in my head
I lay motionless in bed
The night is here and the day is gone
And the world spins madly on
I thought of you and where you'd gone
And the world spins madly on.

17 Mart 2010 Çarşamba

Kit

...

Efendim, yaklaşık 4 ay kadar önce Boğaziçi Üniversitesi etkinliklerinden biri olan gelenekselleşmiş klasik müzik dinletilerinden birindeydim. Aslında bu yazıyı yazmaya da konserden dönüş gecesinde başlamışım - şimdi baktım da - ama sırf tembelliğimden taslak halinde aylardır bekletiyorum - aslında tam olarak tembelliğimden değil - . Neyse, biraz sonra kendi iç sesinizle şenlendireceğiniz cümlelerim geçmiş ile şimdiki zamanın mükemmel karışımından ibaret.





Şu ana kadar, bu etkinlik çerçevesinde 3 konser izlememe rağmen, bu denli muhteşem bir gösteri beklemediğimi söylemeliyim. İlk bölümünde, İstanbul Senfoni Orkestrası'nın, Naci Özgüç şefliğinde Beethoven eserleri ile ( Senfoni no.5 Do Minör op.67 ) tek başına başlattığı bu mucize, ikinci bölümünde ( piyano konçertosu no.3 Do Minör op.37 ) amerikalı besteci ve piyanist Kit Armstrong'un orkestraya piyanosu ile eşlik etmesiyle izleyenler olarak hepimizi ayrı ayrı nirvanaya ulaştırdı. Henüz 17 yaşında olan Kit için söylenecek çok şey var. İstanbul Senfoni Orkestrası için de elbette. Beethoven için de iki kelime etmeden geçemeyeceğim.

Ehm.

Lakin klasik müzik bilgim çok derin olmadığı için benim üzerine söz söylemeye hakkım olan tek yan bu gösterinin bana yaşattığı duygu yoğunluğu olacak sanırım. Daha önce, ağlatma amacından yola çıkmış o içli kemanlar, çellolar ve piyano notaları ile kendimi tarumar etmiş olan ben, ilk defa beni yönlendiren değil de serbest bırakıp yolumu bulmamı isteyen bu ses karşısında donup kaldı. Sonrasında ise Kit Armstrong'un gelişigüzel gibi görünen ahesteliği ve aceleciliğine kapılıp kendimi koyverdim -kendini koyvermek -. Gözden akan iki damla yaş olarak tezahür eden bu duygu yoğunluğunun tek sebebi duymuş olduklarım değildi elbette, kocaman orkestranın - ve Kit Armstrong'un - uyumu sadece doğru yerde doğru notaya basmaktan gelmiyordu zira. O insanlar, o an, orada bedenleri ve ruhlarıyla bir bütünlük oluşturuyordu çünkü. Müziğe verdikleri alelade bedensel tepkiler bile bir tamamlayıcı unsur haline geliyordu. Böylesi bir çok sesliliğin, her ruhta yarattığı farklı etkiler de izleyenleri birbirine bağlıyordu zira o an her şey bir parça'dan ibaretti....

Orada, o an'ı yaşayanlardan biri olarak;

Kendi başıma bütün olamamaktan, sadece bir parça olarak kalmaktan büyük mutluluk duydum.



NOT: Bugün Temmuz'un 6'sı.