10 Ocak 2013 Perşembe

Yanlış bir şey yapmak istemiyorum. Aklım yanlış yerlere kayıyor. Yanlış olduğunu bana üzüntü vermesinden anlıyorum. Sorunlar virüsler gibi. Hep oralarda bir yerdeler. Aldığımız nefeste bile saklanıyorlar. Ne zaman güçsüz düşsek o zaman ortaya çıkıyorlar. Ben de biraz güçsüz düştüm. Başka türlü oturup müzik dinleyeceğim filan yok çünkü.

I will remember your face
Cause I am still in love with that place
But when the stars are the only things we share
Will you be there?

5 Ocak 2013 Cumartesi

Alıntı : Freud

Devlet karşıtı hareketlerinin neoliberal olarak nitelendirildiği günümüzde, Immanuel Wallerstein bunun aslında liberalizme ve onun devlet tarafından hayata geçirilecek kurtuluş vaadine karşı bir tavır olduğunu söylüyor. Bu tavır, bireyselcilik olarak pazarlanıyor oysa aslında kolektivizmin canlanmasını getiriyor. İyimserliğe dönüş olarak pazarlanıyor ama aslında derin bir kötümserliğe dönüş söz konusu. Wallerstein, bu konuyu daha iyi anlamamız için Freud'un yardımına başvuruyor. Çok da iyi yapıyor. Ben de bu düşünce ile okuduğum kitabın küçük bir kısmını burada paylaşmak istiyorum.

Freud'un söylediği :

" İnsanların birlikte yaşaması ancak tek tek her bireyden daha güçlü bir çoğunluğun bir araya gelmesi ve tek tek her bireyin karşısına bir bütün olarak çıkması ile mümkün olur. Bu topluluğun gücü, "kaba kuvvet" olarak damgalanan bireyin gücü karşısına "hak" olarak çıkar. Bireyin gücünün yerine topluluğun gücünün geçirilmesi uygarlık açısından belirleyici adımdır. Bu topluluğun özü - tek başına birey tatmin olanaklarını kısıtlayan hiçbir şey tanımazken - topluluk üyelerinin kendi tatmin olanaklarını sınırlandırmasıdır. Demek ki uygarlığın ilk talebi adalettir, yani bir kez kurulmuş olan hukuk düzeninin, bir daha tek bir bireyin yararına bozulmayacağının garantisidir. Ancak bu durum, bu hukukun etik değeri hakkında hiçbir yargı içermez. Uygarlığın gelişiminin bundan sonraki aşaması bu hakkın, diğerlerine - ve belki de çok daha geniş kitlelere - adeta zorba bir birey gibi davranan küçük bir topluluğun - kast, toplum katmanı, kabile - iradesinin ifadesi haline gelmemesi yolunda çaba göstermek gibi görünmektedir. Sonuçta elde edilen, herkesin - en azından topluluğa uyabilen herkesin - içgüdülerinden fedakarlık ederek katkıda bulunduğu ve - yukarıdaki istisna dışında - hiç kimsenin kaba kuvvetin kurbanı olmasına izin vermeyecek bir hukuk olmalıdır.

Bireysel özgürlük uygarlığın getirdiği bir şey değildir. Bu özgürlüğün en fazla olduğu dönem her tür uygarlıktan önceki dönemdi. Ancak o zaman da özgürlük genellikle değersizdi çünkü birey bunu savunmaktan neredeyse bütünüyle acizdi. Uygarlığın gelişmesiyle bu özgürlüğe kısıtlamalar getirilir ve adalet de bu kısıtlamaların herkes için geçerli olmasını gerektirir. Bir insan topluluğunda özgürlük olarak ortaya çıkan şey var olan adaletsizliğe karşı isyan olabilir. Böylece uygarlığın daha da gelişmesine katkıda bulunabilir, uygarlık ile uyum içinde kalabilir. Ancak bu özlem, kişiliğin uygarlık tarafından dizginlenmemiş kökenlerinden de kaynaklanabilir. ve uygarlık düşmanlığının temelini oluşturabilir.

Demek ki özgürlük çığlığı ya uygarlığın belirli türlerine ve taleplerine ya da uygarlığın kendisine karşı çıkar. "


Kaynak :

Bildiğimiz Dünyanın Sonu, Yirmi birinci yüzyıl için sosyal bilim - Immanuel Wallerstein - Metis -