Başı bir yana sonu bir yana oynayan yüzeysel bir yazı

Büyümek çok ilginç bir şey.

Ama ondan da ilginç olan şey büyüdüğünü sanırken yaşlanmaya başladığını fark edememek.

Aslında böyle bir konuda elimdeki tek deneğin kendim olmasından hoşlanmıyorum. Başka insanları çok merak ediyorum. İçimde, en az herkes kadar yalnız kalma korkusu var. Bu, fiziksel anlamda da değil, tam olarak sana çağrışım yapan maneviyat da değil. Kafamda oluşan bir düşüncenin yalnız olabilme ihtimalinden çok korkuyorum. Başka hiçbir kimsenin bu düşünceye sahip olmaması olasılığı beni çok üzüyor. Bu yüzden hep bir kılıfa uydurmak isterim aklımdakileri. Deliliğimden dem vurmayacak yakınlarıma neyi nasıl hissettiklerine dair sorular soruyorum.

Kendimi özel bir yere koymuyorum ama sözcüklerle ifade edemediğim, sorularımla anlatamadığım, cevabını aklımdakine birebir uyacak şekilde alamadığım şeyler beni huzursuz ediyor.

Ben kafatasımın içinde yapayalnızım.

Uyanmalısın çünkü bazen insan kendini kötü hisseder.

Psikologlar bastırılmış duygulardan, anılardan ve onların gün ışığına çıkarılmasından bahsediyorlar. iyileşmek için bunu yapmak elzem diyorlar.

Benim bu konuda biraz kafam karışık.

Bir şeyi beyninde fazlası ile tekrar edersen daha büyük bir yer edinmez mi o şey beyninde.

Zamanın ilaç olduğunu söyleyenler de bunu kastetmiyor mu zaten?

Üstünden zaman geçer, zamanla ilk günkü kadar çok düşünmezsin. Acı hafiflemeye başlar. İşler boka sarsa da zamanla nasıl bir bok içinde olduğunu bile unutursun.