O günü sıklıkla hatırlıyorum. Bazen kendime bir şeyler
anlatmaya çalıştığım için. Çoğunlukla, hatta neredeyse hiçbir zaman anlayamama
rağmen. İçimde bana direnen bir yer var. Bir yaz gecesiydi. Tatil için
gittiğimiz yazlığın açık balkon kapısının önünde çırpınan arılar görmüştüm.
Uyumadan önce odayı ilaçladığımda, odadaki varlıklarından haberdar değildim.
Ben uyurken zar zor balkon kirişine kadar ulaşmışlar. Uyandığımda orada, yerde,
öylece çırpınıyorlardı. Hayatta kalabileceklerine ihtimal vermedim. Çektikleri
acıyı sonlandırmak tek isteğimdi. Hepsini öldürdüm. Bunun beni çok kötü hissettirdiğini
hatırlıyorum. Nasıl bir kararlılıkla yaptığımı da. Elimden tek gelen şey
elimden hiçbir şey gelmeyen çırpınışlara son vermekti. Tanrıyı mı oynamıştım?
Sanmıyorum. Çünkü dayanamadım. Ama bir karıncayı bile incitemeyen, adil
olamamaktan ölesiye korkan, emin olamayarak her seferinde kendini çiğneyip
geçen ben nasıl böyle bir kararlılık göstermiştim? Yıllar sonra olayın kafamı
kurcalayan yanı bu sanırım. Neden yaşayabileceklerini düşünmedim? Ve nasıl
öldürebildim?
Bazen zayıf olduğumu düşünüyorum. Gündelik hayatta gündelik
insanların kolaylıkla yaptıkları şeyler benim için zorlayıcı olabiliyor.
Psikologların davet edildiği bir programı dinlerken aklımda kalanlar geliyor
sonra aklıma, yeniden. Anksiyeteli insanlar olağanüstü bir durumla
karşılaştıklarında sıradan insanlara göre çok daha hızlı karar alıp
uygulayabiliyorlarmış.
Olan bu muydu? Doğru şeyi mi yapmıştım?
İstemeden sebebiyet verdiğim şeyi o zaman daha çok düşünmüş
ve kendimi iyiden iyiye suçlamıştım. Şu an öyle hissetmiyorum. Orada
olduklarını bilmiyordum demek artık benim için yeterli. Daha fazlasına
ihtiyacım yok. Farklı konularda şimdi dönüp baktığımda gereksiz yere kendime
çektirdiğim onlarca vicdan azabından sonra bugün bu konuda en azından
rahatladığımı fark ediyorum. Acımasız olduğum birkaç konuda daha hatta.
Kendimde hiçbir yanlış görmüyorum. Kararlılık benim için alışılmadık. Ama bir
şeylerin üstünü kapamaktansa zerre şüphe etmeyecek noktaya evrilmek daha
önemli. Sorumluluklardan sıyrılmak mı bu? Gereksiz yere yüklendiğim, hiçbir
zaman gücümün yetmeyeceği bütün o her şeyin yükünü üstümden sıyırma aşamaları
mı? Belki.
Her zaman bilincimin ötesinde, hayatım akıp giderken arkada
bir makinenin tıkır tıkır işlediği duygusuna kapılıyorum. Sakinlikle karşıla ve
yaşa. Arkada makine çalışıyor ve o halledecek. Sanki günlük hayatımda
yaptığım şey sadece makineye ihtiyacı olan parçaları bulmak. Anlamlandıramasan
bile merak etme, makine halledecek. Kendinden ve diğer hiçbir şeyden emin
olamayan benim bu kadar sağlam bir şekilde dayandığım bu makine ne? Neden ondan
neredeyse hiç kuşku duymuyorum? Bu bana verili olan bir şey mi? Benim aklımla
şüphelerinden arındırdığım bir şey olmadığına göre, daha yüce bir güce mi
inanmalıyım? Emin olsam da bunları sormaktan kaçamıyorum. Düşüncelerim
konusunda kaçtığım çok az şey olmuştur zaten. En cesur olduğum yer. En
korkusuzca daldığım. En çok uzaklaştığım. Uzaklara gittiğim. Bunu söylerken
aklıma hep okyanus geliyor. Uzaklara gitmenin kafamın içinde karanlık ve sonsuz
okyanuslarla bir bağlantısı var. Bir okyanus fotoğrafı gördüğümde öylece donup
kalmamın nedeni de bu sanırım. Uzaklara gitmek bir anlamda kaybolmak gibi
geliyor belki. Ya da yapayalnız olmak. Yalnızlık ve kaybolmak, ikisinden de her
zaman çok korktum. Şu anki gibi bir bilinçle bile değil, bilmezken bile. Her
zaman. Bugün artık yalnızlığın beni beklemesi eskisi kadar ürkütmüyor. Zaten
öyleyim. Bunca yıllık çırpınışlarım bir kapı kirişindeki o arılar gibi
acımasızca söndürüldü. Arı tarafından bakınca, zerre canım yanmadı. Çünkü zaten
çok acıyordu. Artık en azından bu konuda derin bir nefes çekebilirmişim gibi
geliyor o okyanus manzarasından içime. Tertemiz ve ıssız. Mis bir tazelik
dolduruyor içimi sanki. Küçük korku kıpırdanmaları ile beraber.
Aklımdaki diğer güçlü anıyla bağlantılı bu korku
kıpırdanmaları. Onlarla işim, hala bitmedi. Anım şöyle: Lisans dönemimde bir kez bir sınava geç
kalmıştım. Sınavın yapıldığı salonlar okulun en üst katında ve bir şekilde,
karmaşık bir yoldan ulaşılan yerlerdi. Ben panikle çıkacağım merdivenleri
karıştırmış ve aynı yerde birkaç kez turlamak zorunda kalmıştım ulaşana kadar.
En büyük kabusum. Gerçek anlamda hem de. Rüyalarımda, en stresli olduğum
zamanlarda gördüğüm tek şey bunun varyasyonları. Bir yere erişememek, zaman
kaybetmek, yön bulamamak. En korktuğum şey bu.
Şu an net bir şekilde hayata yetişememekten, geride
kalmaktan korktuğumu görebiliyorum. O zamanlar için işler bu kadar net değildi.
Sanırım geleceği hissetmişim bir şekilde. Olabileceğim şeyden kurtulamamışım
yine de. 10 parmağımla, 10 tane elim varmış gibi tutunmaya çalıştığım bu
dönemde bile bu benim için içine girip sıklıkla yıkandığım derin bir korku
havuzu. Belki yeterince çabalamıyorumdur. Ya da yine, belki yanlış
çabalıyorumdur. Sanki önümden itelediğim, halının altına süpürdüğüm bir şeyler
var. Belki kaçınılmaz olanı yaşamak istemiyorumdur.
Yeni bir yol bulmanın imkansıza yakınsayan zorluğunu
yaşıyorumdur belki, kimseden habersiz. Bir köşede böyle, kahvaltı yapıp
yürüyüşe çıkarken üstelik. Her şey yerli yerindeyken, burada ormanları,
okyanusları düşleyen ve düşlerinden korkan biri vardır belki. Her saniye ayrı
bir depremle, mütemadiyen sallanan toprakların üzerinde yürüyen.
Bundan mı yorgunum, bilmiyorum. Yine de her sabaha uyanacak
enerjim var. Her sabaha, bu amaçla uyanabilecek kişiyim ben.
Kim olduğuma vardım, buraya çıkan milyon farklı yolun
birinden.
Diğerlerinin de gelmesini bekliyorum.
Çünkü beklemek, hayatta yapabildiğim en iyi işlerden biri.
Sonsuz sabırla, saatler geçmiyorcasına, çok zamanım varmışçasına.
Kalbimin neden yavaş attığını biliyorum.
