öykü etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
öykü etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

19 Mart 2019 Salı

Tamamlanacak I


Yorgunluk.

Nihayet bir gece vakti yatağına uzandığında, bacaklarını havaya dikip küçük karıncaların izledikleri yolları takip ederken birdenbire ortaya çıktı.

Yorgunluk.
Bacakları ağrıyor, karıncalanıyor ve kafası djarum'u ilk kez içine çektiği andaki gibi bulanıyordu.

Tam da uzanıp dinlenmeye başladığı noktada bütün semptomlarını hissetmeye başlamasını ilginç buldu. Bütün gün ayaktayken ve yürüyorken ve konuşuyorken burada değildi karıncalar.


Saçları dağılmıştı.
Makyajı dağılmıştı.
Gözlerini kapatsa dudağının kenarından salya akıtacağına bile neredeyse emindi.
...

Karanlıktı.
Işığa gerek de yoktu.
Kedilerin karanlıkta daha iyi gördükleri söylenir.
Belki de kediyimdir, dedi.

Çünkü konuşan hep O'ydu.



8 Ekim 2018 Pazartesi

Düzgün Yolculuk


Düzgün bir yolculuk değildi.

- Hey, nereye bakıyorsun? dedi biri,
- Buradan nasıl uzaklaştığımızı izliyorum, diye karşılık verdi öteki.

Sakince planlanmış bir kaçıştı bu. Alelade ilerleyen yol, yanlarından geçen onca araba, terk ettikleri bu şehir, öylesine bir sakinlikteki bütün bu her şey çıldırtacaktı onu.
Çıldırmamak için sakince gaza bastı.
Tıpkı filmlerdeki gibi.  En tehlikeli sahne, saldırganın silahını yavaşça yere bıraktığı anda kurulur. Uzayan zamanı küçük ve kurnaz ihtimaller doldurur. Son anda, olacağı izlenen şeyde yaşanabilecek küçük bir değişiklik. Bir bilek hareketi, olmasını istemedikleri şey için izleyenlerin içinde oluşan sapıkça umut.
Ya olursa?
Bu her şeyi değiştirir. Film başka bir anlama bürünür. Kötü adam kazanır.
Kafasını bütün bu saçmalıktan uzaklaştırmak için yanına döndü ve kardeşine nereye bakıyorsun diye sordu.

Öylesine bir soruydu, en tehlikeli andı. Geçti.


18 Aralık 2012 Salı

O giderken köpek de giderdi peşi sıra. Bir adım atsa, arkasından hızla koşarak gelir önünde durur ve ona bakardı. Yeni evlerine taşınırken de aynı heyecan ile yürümüşlerdi o kaldırımda. Güzel ev, güzel hayat, güzel köpek. İsteyecek çok şeyi olmayan bir insanın yapacağı gibi zamanının bir bölümünü heyecan duygusuna olan özlemi ile geçirirdi. Yeni bir şey buldu mu da deli gibi mutlu olur, her dışarı çıktığında kafesinden ilk defa ayrılmış bir köpek gibi hiç bir kokuyu, hiçbir yüzü, hiçbir ayrıntıyı kaçırmak istemezdi. Bu, insana çok şey öğretir. Öyle biriydi ve öyle olmaktan hoşnuttu. Özlem duyduğu vakit uğraşacak şeyi hep bulurdu. Gider dolabını toplar, yapılacaklar listesi hazırlar, alışverişe çıkar, eksik bir şeyi illa ki tamamlardı. Eksik bir şeyi tamamlamak bir insanın hayatındaki her türlü boşluğu doldurabilecek yoğunlukta tatmin sağlayan bir şeydir çünkü. O da bunu biliyor, bilmese bile hissediyordu. Bunca zaman gördüğü geçirdiği her şeyden bir şey öğrenmesi gerektiğini bilmiş ve buna göre davranmıştı. Aslında hayatında eksik olan o büyük parçayı hayatının her köşesine bu şekilde yaymıştı. Yeni bir şey öğrenmek için aç olarak uyanıyordu her gün. Davranışlarını yokluyordu, sözlerini yokluyordu, diğer insanları izliyordu, köpeklere bakıyordu.... Ne bileyim işte. Kendinin farkında olmasının uç sınırlarında olan bir insandan bahsediyoruz. Öğrendiği her yeni şey ile kendini biçimlendirebilen biri... Ve yeni biçimini aynanın karşısına geçip coşku ile izleyen.. coşkusu kuşkusuz bunun bir son olmadığını bildiğinden ileri geliyordu. Bu son halin değil, bu gözler daha çok değişecek, gördükleri ile başka biçimler alacak her baktığında aynaya... İçindeki bu ses ile ayna karşısından ayrılır ve içindeki çoşkuyu bir süreliğine daha koruyarak günün sorumluluklarını almaya başlardı.

Ve aynı kalmaktan neden bu kadar çok korktuğunu bilirdi.

18 Ağustos 2012 Cumartesi

BÖLÜM 1

- Tamam, bak. Sadece bu dönemi atlatmam için sana ihtiyacım var, tamam mı? Hadi şimdi bunu boşverelim de bir şeyler yiyelim. Kurt gibi açım.

Yemek koymak üzere elimde tuttuğum tabak, ellerimden kayıverdi. Nasıl oldu hatırlamıyorum. Sadece şangırtı sesini duydum. Beynim, yıllardır kazıp kazıp bulamadığı ama yeni çıkmakta olan bir diş gibi rahatsız eden bir gerçeği tüm çıplaklığıyla fark etmenin getirdiği şok ile, görünüşe göre yaşamaktan vazgeçmişti. Ellerim işlevini kaybetti. Konuşmadım, konuşmayı düşünmedim bile. Yıllar önce, küçük bir çocukken tıpkı o dalgaların beni suyun altına çekip çıkmama izin vermediği andaki gibi birden her şeyden vazgeçtim. Nefes almayı düşünmedim. Nefessizliği düşünmedim. Bir şekilde, bunu önemli görmedim çünkü. Bunun gibi güçlü bir kaderine razı oluş, bazı insanlarda vardır. Fakat çok sonraları, o an için varlığımı sorgulayacaktım. Sessizce geçen o 20 saniyenin ardından, hiçbir şey söylemeden çıktım gittim.

Bu, o'nu son görüşümdü.

Hayır'ların, evet'lerle kardeş kardeş yaşadığı, olmaz'ların, her an dönüşebilecekleri olur'ların umutlarını içinde taşıdığı, yin ve yang'ın renklerinin milyonlarca yıl önce birbirine karıştığı yaşadığım bu yerde, davranışlarımın tuhaflığını ve tutarsızlığını düşünerek çok zaman kaybetmedim.

Ve gecenin sessizliğinde, varlığıma anlam katacak hiçbir şey ile karşılaşmadan yoluma devam ettim. Ben, benim bilmediğim bir şeyi mi biliyordum? Bir şey bildiğim için mi yürüyordum? Bilmiyorum. Hiçbir şeyi sorgulamıyordum. İçimden yükselen binlerce ses, su yüzeyine ulaşamadan tekrar batıyordu ve bu, iyiydi.

2 gün sonra, kendimi bahçesi olan, bir bağ evinde elma ağaçlarının arasına asılmış beyaz bir hamakta uzanırken buldum. Ve zaman kavramını tekrar algılamak bazı endişeleri de beraberinde getirdi.

O, beni aramamıştı.

Görünüşe göre, kendi varlığımı tekrar kabullenmem için geçen 2 gün, o'nun benim yokluğumu fark etmesine yetmeyecek kadar kısaydı.

Ama ben artık farklı biriydim. Depremden sonra hasar görmüş büyük bir binanın yıkım kararıydı yaşadığım şey. Şimdi ise boş bir araziyim. Ve yeni bir binaya ihtiyacım var.

Bu, biraz zaman alacak.

Ama bütün bunlarda önce, belki  biraz geçmişe dönüp bütün bu olanların nedenlerini anlatmalıyım.

.... devam edecek


23 Ekim 2009 Cuma

ADAMIN BİRİ BİR GÜN

Dünyanın en anlamsız yürüyüşüne çıktı.

Ne filmlerdekine benzer hissiz bir sağlıklı yaşam koşusu, ne ayaklarını dansettirircesine yürütecek bir "kendini iyi hisset" müziği, ne de sürünerek indiği bir dip...

Ona buna bakıyor, yolda rastladığı bir dilenciyi izleyip bir şeyler hissedebilmeyi bekliyordu. Kendini dinledi bir süre. Ama yok, hiçbir şey hissetmemenin verdiği o yoğun, hüzün veren boşluk dışında hiçbir şey yoktu işte..

-Çiçekler hala güzel görünüyordu, o ayrı. -

60...59...58.... Yere baktı, bir yağmur sonrası solucanı gördü ayaklarının dibinde. İncitmeden kenara itti ayağıyla. 34...33...32.... "Nerdeyse yağdı yağacak" dedi içinden, "şemsiye de almadık." Şemsiye demişken, al işte... peydah olmuş yine bir köşede "ıslanmayalım bayanlarrr" diye bağıran yağmur kahini sokak satıcıları. Ekmek parası, dedi. Sonra kendine şaşırdı yaşsız adam. Kaç yaşında olduğunun farkında olmadığını bile bile...Yaşlı insanlar gibi konuştum, dedi. "Yaş demişken...." diye uzayıp gitti serbest çağrışımları, trafik ışıklarının altında beklerken.

3...2...1... Nerdeyse bir yarışa başlamanın vereceği heyecanı hissetti, kafasını kaldırıp üstüne doğru koşuşturan bunca insanı görünce. Yalpaladı, etrafından geçen insanların, kendilerini pacman labirentinde sanmaları yüzünden birkaç saniye ne yöne gideceğini şaşırdı, durakladı. Sonra silkinip yoluna devam etti. Bu sırada bulutlar, tekrar bir araya gelmelerinin sevincini göbeklerini tokuşturup gürültü yaparak kutlamaya başlamışlardı.

Hah, dedi.

- Biliyordum bunun olacağını.

Pardesüsünün yakasını kaldırarak dünyanın en klişe yağmura hazırlık hareketini yaptı.

- Bunu da niye yaptıysam, sanki eve gidinceye kadar götümden su akmayacak...

Bir süreliğine etrafına olan dikkati azaldı. Yağmur ve korunma yolları hakkında birkaç saçma şey düşündü. Sonra,

- Amaaaann beee.... Islanırsam ıslanayım, eve gitmiyor muyum zaten.
Hem ıslanmanın neresi kötü, dedi içinden.

Ellerini cebine soktu, yavaş yavaş ilerlemeye devam ederken aslında halinden çok hoşnut olduğunu fark etti. Şu durumda, utanmasa kafasını yukarı kaldırıp ellerini açarak tüm vücudunu yağmura teslim ederdi. Ama bu düşünceyi çabucak kafasından savdı. Utangaçlığının, aklından geçenlerin insanlar tarafından anlaşılacağı gibi saçma bir korkuya kapılmıştı. Dikkatini tekrar etrafına yoğunlaştırdı. Çevresindeki, üzerlerine su değil de ateş oku yağıyormuşcasına koşuşturan insanlara içinde bulunduğu rahatlıkla küçümser gibi baktı. Sonra, tam da yerdeki rögar kapağının üzerinden geçerken, iskarpin ayakkabısı metal ile suyun karışımını çok yumuşak buldu. Şımarıp da "ben burda dans ederim ki" düşüncesi içine girince de adam yere kapaklandı. Daha önce hiçbir rögar kapağına bu kadar yakın olmamıştı. Rezalet, diye düşündü. Rezalett... Üstünü silkeleyerek -diz kapağının acısını da belli etmeden- doğruldu. Lakin etrafına bakmaya korkuyordu. Gülüyorlardır şimdi, hay aksi... dedi. Ama kafasını kaldırdığında koşuşturup duran insanlardan başka bir şey göremedi. Rahatlamıştı. Nasıl olsa sırılsıklamdı, düştüğünün en küçük bir işaretini bile taşımıyordu üzerinde. Bunun verdiği huzurla yürümeye devam etti.

Aslında başına, dert olsunlar diye saldığı binbir türlü uyduruk, yapmacık sorumluluk olmasaydı belki eve giden yolunu uzatmayı aklından geçirebilirdi. Ama hayır, yok... Eve gitmeyi planlamıştı ve eve gidecekti. Planına uymanın verdiği rahatlık, içinde kıpırdayan çocuğa istediği oyuncağı alamamış olmanın verdiği huzursuzluk ile yürümeye devam etti. En azından adımlarını yavaşlatmıştı, her ikisine de istediğini verdiğini düşünerek huzursuzluğun ağlarından kurtulmaya çalıştı.

Ve işte artık evini görebiliyordu. Dış duvarları yağmurdan yer yer ıslanmıştı. Islanan yerler ilk bakışta binanın üzerine çizilmiş desenler gibi duruyordu.Bu, hoşuna gitti. Apartman kapısından girerken çok güzel olmuşsun, diye iltifat etmeyi de unutmadı.

Kapıyı sert bir şekilde kapattı. Çok da güneş almayan apartman koridorunda el yordamıyla ışığın yerini buldu, yaktı. 2.kattaki dairesine doğru merdivenleri tırmanmaya başlamıştı bile. Dairesinin önüne geldiğinde cebine elini ilk atışında anahtarını buldu, hemen çıkartıp kapıyı açmaya koyuldu. Üşümeye başlamıştı ama kurulanmak için gösterdiği sabırsızlığa kapısı sanki direniyordu. Sanırım beni bu kadar erken beklemiyordu, diye düşündü.

- Neyse neyse, hadi açıl artık da gireyim...

Birkaç deneme sonunda kapıyı açmayı başardı.Evine attığı ilk adımda, soğuk teninin ev sıcaklığıyla karşılaşması, üşümesinin yerini ürpertiye bırakmasına sebep olmuştu. Bu duyguya fazla takılmayıp alelacele soyundu. Duşa girmek için sabırsızlanıyordu. Hızlı adımlarla banyoya giden yolu arşınlayıp üstünde kalan son şey olan boxerını da bir kenara sallayarak kendini, sıcaklığını iliklerine kadar hissettiği suya bıraktı. Onca buharın arasında çırılçıplakken suyun sesini, vücuduna dokunuşunu dinledikçe ilahi denecek kadar yoğun bir duygu doldu içine. Gözlerini kapattı, dinledi...dinledi....

Daha önce onu bu kadar çok rahatlatan bir şey olmamıştı. Düşündü... Hayır, kesinlikle yoktu. Bu nedenle banyodan çıkarken kendini nerdeyse buharın bir parçası gibi hissetti. Havlusuna sarındı, banyodan çıkmasıyla sanki yeniden bir cisme büründü. Eve ilk girdiğinde sıcak olduğunu düşündüğü koridor şimdi buz gibiydi. Koşarak odasına gitti. Hızlıca kurulandı ve hemen üstüne alelade seçtiği bir t- shirt ve pantolon geçirdi. Hala içi üşüyordu. Bu nedenle mutfağa gitti ve kendine sıcak bir çay hazırlamaya koyuldu. Aslında pek sevmezdi çayı. Ama şu an ihtiyacı olan tek şeyin bir kupa dolusu çay olduğunu düşündü.

Bütün bunları yaparken evde yalnızdı. Zaten yalnız yaşıyordu ama evinin müdavimi olan birkaç arkadaşı vardı.

- Sabah ben gittikten sonra çıkmışlar herhalde, hay allah ,nerde bu çocuklar ...

diye içinden geçirse de aslında yalnız kalabildiğine çok sevinmişti.

Oysaki yalnızlık, kaçtığı bir duyguydu genelde. Bu yüzden evinde nerdeyse her akşam en azından bir arkadaşı, o da yoksa tek gecelik bir kız arkadaşı oluyordu mutlaka. Yalnızlığı bilinçli bir şekilde tercih etme olgunluğuna sahip olamadan önce yalnız bırakılmış insanlardan biriydi işte. Dışardan çok sosyal, eğlenmeyi seven bir adam olarak görünse de aslında bunları ona yaptıran, köşe bucak kaçtığı bu garip duyguydu.

Bu aralar yoruldum, dedi.

- Ondan herhalde. Biraz kafa dinlesem iyi gelecek gibi baksana.

Kendini 2 kişilik yatağının ortasına bıraktı. Yüzükoyun yatarak bir süre yüzünü yastığına gömüp nefesini tuttu. Salt sessizlikte kalp atışlarını dinledi. Sonra yüzünü sol yanına çevirdi ve etrafı izlemeye başladı. Her duygunun görüntüsü de farklı oluyor, diye düşündü. Şu odaya daha önce defalarca bakmıştı ama şu an aklından geçirdiklerini daha önce hiç düşünmemişti. Bu ruh hali içinde odasının sol tarafını incelerken kitaplığının yan tarafında bir şey ilişti gözüne. Ahh, dedi. Tabi ya... 2 ay önce ayrıldığı sevgilisinin ona, "bu oda çok kasvetli görünüyor, belki bu güzel şeyi şuraya koyarsak daha mutlu görünebilir" diyerek hediye ettiği çiçekti bu. Görmesiyle 2 aydır hiç sulamamış olduğu da aklına geldi. Güzelim çiçek sararıp solmuştu. Sanırım artık senin için çok geç, diye geçirdi içinden.Hafif bir üzüntü vardı sanki sesinde...


* Bol miktarda yazım- kural yanlışının olduğunu biliyorum. Bir çırpıda yazdığım için yeniden okuyup değerlendiremedim. Bunlar için özür...