günlük etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
günlük etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

13 Mart 2019 Çarşamba

Spinoza/ Kieslowski

" içimde dünyada yalnız olmadığıma dair bir his var. "

bu his beni hiç terk etmedi.
en avunulmaz anımda
elimde kalan tek şeydi.
derin bir inanç.
sapasağlam bir güven.
taa içimde hissediyorum.

ben bir şeyim.
benim içimde bir şeyler var.
kıpır kıpır.

kıpırdayan başka insanlar da var.
biliyorum.

bütün bunlardan, hiçliğin ortasına bir şey bırakacağım.
ve o, diğerlerini kendine çekecek yolu bulacak.
çünkü;
"bir bedenin neler yapabileceğini bilmiyoruz."

ve ;
dünyada ihtimaller ve karşılaşmalar kadar heyecan verici başka hiçbir şey yok.



8 Mart 2019 Cuma

Being

Hayatımda diyonizyan tarafımı serbest bırakma aşamasındayım.
Yıllar sonra ilk defa fark ediyorum ki ben üretememiş bir sanatçıyım.
Toplum kuralları, aile kuralları, sıradan ve vasat yaşanmaya alışılmış hayat örneklemeleri arasında kendimi sıkı sıkıya denetim altında tutma ihtiyacı hissetmişim.

Geçtiğimiz birkaç ay her zamankinden daha sancılıydı benim açımdan. Kendimi bildim bileli sorduğum ben kimim, neyim, napıyorum, ne istiyorum... soruları beni fena halde köşeye sıkıştırmıştı.
Aklım, içindeki sınırsız uzay boşluğunda dolanıp duran, birbiriyle temassız milyonlarca fikir kümesi ile doluyken tek bir cümle bile kuramaz haldeydim. bağlantısız kaldım. yaşamak için gerekli olan hayat enerjisini sağlayamıyor gibiydim.

Kendimi bütün bu sorulardan kaçmak için saçma işlere vurdum. Hayatımda önemli olan her şeyi bir kenara iterek saçma ve anlık hazlar peşindeydim. O ruh halini unutturacak bir şeyler aradım dışarıda.

Öncelikle, aradığım yer yanlıştı.
Sonra, sanırım "bıçağın kemiğe dayandığı" anlar aynı zamanda en iyi deneyim alanları. Deriye kazınan mesajları bu yolla alabiliyorum en azından ben.

Kendimi kaybettiğim bu dönemde peş peşe yaşadığım olumsuzluklardan sonra geçen hafta kendimi 4 günlüğüne eve kapattım.

Hayatım boyunca kendi iç güdülerimden, düşüncelerimden emin olamayıp koca dünyada benim bilgimin ötesinde olan her şeyi algılamak istedim. Her şeyin bilgisine ulaştıktan sonra, ancak bir kanıya varabilirdim çünkü hayat hakkında. Kendim hakkında.

Yanılmışım.

4 gün boyunca gece gündüz felsefe, mitoloji, sosyoloji, psikoloji okudum.

Aynı şeyi yapıyordum. Emin olamayıp bir cevap arıyordum.

Okuduğum şeylerin bana anlattığı aşağı yukarı şuydu: Benden yüzyıl önce yaşamış filozoflar, benim yaşamla ilgili duyumsadığım şeylerin aynısını söylüyordu bana. Sonra bu duyguyu başka tarih ötesinden gelen seslerle de pekiştirdim.

Hiçbir bilgim olmadan, hayat hakkında en başından beri duyumsadıklarım bugün dünyanın değiştiği bu noktadan bakınca, zeki adamların durduğu yere temas ediyordu. Ben zekiler tarafındaydım, oley.

Sorun bende değildi. Sorun diğer sıradan insanlardı. Onların alışkanlıklarına, önyargılarına ve yüzeyselliklerine sahip olmadığım için uyum sağlamaya çalışırken eğri büğrü bir varlık haline geliyordum.

Bıraktım.

Ben iyiyim.

Pek çok şey hissediyorum.
Pek çok şey düşünüyorum gün boyu.
Pek çok şey merak ediyorum, hem de ne kadar çok, deli olursun.
Pek çok şeyi anlamaya canla başla çalışıyorum.
Ve anlamaya çalıştığım şeyler benim için tam da anlamam gereken şeyler.
Robotik kalıpları ve önyargıları onların olsun.
Ben düşünmekten mutluluk duyuyorum.
İyi müzik dinleyince dünyalar benim oluyor.
Bir ağacın dalıyla kalbim çarpıyor.
Kedi patisi gülümsetiyor.

İçimden gele gele dolup taşıyorum.
Müthiş bir şey bu.
Bunca zaman bastırdığım ne varsa, hepsi muhteşem.

Kendimi nasıl hayatta hissedeceğimi buldum.

Kesinlik arayışı, sığ insanlar için, anladım.
Önemli olan cevaplar değil, sorular, bildim.

Dünya heterojen ve muazzam çeşitlilikte bir yer.
Bu çeşitliliği sadece kendi pencerelerimizden algılayabilme şansımız var.
Benim pencerem her geçen gün daha da büyüyor.
Sabit ve eski püskü çerçeveler yerine,
Gece avlanan kedi gözü gibi organik olarak genişliyor.

Hayat, bana geldiği gibi, hayatın içindeki o şeyler, bana olduğu gibi, aktığı gibi, çok güzel.

Hissettiğim, bildiğim, anladığım şeyleri paylaşabilme konusunda hep çok büyük bir istek içindeydim. En büyük sıkıntım buydu hayatta. Anlaşılmamak, Paylaşılmamak.

Ama ne biliyor musun, tamam sorun değil.

Beklentisizce üretime geçeceğim.

Hep heyecanlandığım gibi tesadüflere gülümseyeceğim.
Muhteşem değil mi, tesadüfler.

Diyonizyan tarafın korkutucu bölümlerinin farkındayım.
Ama benim ipini gevşetmek istediğim, daha çok yaratıcılık.
Olumlu - olumsuz gibi ikili ayrıştırmaların mantıklı yüzeyselliğine sığınmadan, ipleri yavaş yavaş bırakıyorum.

İmkansız olduğunu bile bile, her şeyi görmek, her şeyi duymak, her şeyi hissetmek, her şeyi içime çekmek ve yansıtmak istiyorum.

İmkansızlık kısmını dert etmeden, olabildiğince.

2 Mart 2019 Cumartesi

Kutup Ayısı

Titreşimler.
Titreşen vızıltılar.
Ses gibi ama değil.
Yarılıp giden boşluklar.

Hangi parça üzerinde kaldın?
Eriyen bir buz parçasının üzerindeki kutup ayısı kadar yalnız mısın?

Yine de sana hep bağlantıda olduğunu hatırlatmak isterim.



19 Şubat 2019 Salı


Bomboş sayfa.
Üstünde çizik çizik birkaç kırışık izi.
Ne gelmişti başına?
Yolculukta.

7 Aralık 2018 Cuma

Değil Mi?

Gördün işte dolup taşıyorsun.
Dizlerinin altından, hiç sevmediğin o kısa pantolonunun derin ile buluştuğu noktadan her yere akıyorsun.
Üstelik içinde tutmanın bir marifet olduğunu sanarak!
Gözlerinin dışarıya bu kadar kapalı olması beni hep çok şaşırtıyor.
İçinde dolup taşmakta olan bir şeyin olduğunu pürüssüz bir kesinlikle bilirken,
paçalarından akmakta olduğunu görmüyorsun.

Sensin, o.
Kendinden uzaklaştırdığın.
Rüyalara sardığın,
Kalk ve sor kendine,
Sor herkese;
Uyanmak istemez misiniz, o sıcak uykunuzdan?
Ya siz bayım?
Siz tatlı kadın?
Benimki gibi, değil mi rüyalarınız?


30 Kasım 2018 Cuma


O günü sıklıkla hatırlıyorum. Bazen kendime bir şeyler anlatmaya çalıştığım için. Çoğunlukla, hatta neredeyse hiçbir zaman anlayamama rağmen. İçimde bana direnen bir yer var. Bir yaz gecesiydi. Tatil için gittiğimiz yazlığın açık balkon kapısının önünde çırpınan arılar görmüştüm. Uyumadan önce odayı ilaçladığımda, odadaki varlıklarından haberdar değildim. Ben uyurken zar zor balkon kirişine kadar ulaşmışlar. Uyandığımda orada, yerde, öylece çırpınıyorlardı. Hayatta kalabileceklerine ihtimal vermedim. Çektikleri acıyı sonlandırmak tek isteğimdi. Hepsini öldürdüm. Bunun beni çok kötü hissettirdiğini hatırlıyorum. Nasıl bir kararlılıkla yaptığımı da. Elimden tek gelen şey elimden hiçbir şey gelmeyen çırpınışlara son vermekti. Tanrıyı mı oynamıştım? Sanmıyorum. Çünkü dayanamadım. Ama bir karıncayı bile incitemeyen, adil olamamaktan ölesiye korkan, emin olamayarak her seferinde kendini çiğneyip geçen ben nasıl böyle bir kararlılık göstermiştim? Yıllar sonra olayın kafamı kurcalayan yanı bu sanırım. Neden yaşayabileceklerini düşünmedim? Ve nasıl öldürebildim?  
Bazen zayıf olduğumu düşünüyorum. Gündelik hayatta gündelik insanların kolaylıkla yaptıkları şeyler benim için zorlayıcı olabiliyor. Psikologların davet edildiği bir programı dinlerken aklımda kalanlar geliyor sonra aklıma, yeniden. Anksiyeteli insanlar olağanüstü bir durumla karşılaştıklarında sıradan insanlara göre çok daha hızlı karar alıp uygulayabiliyorlarmış.
Olan bu muydu? Doğru şeyi mi yapmıştım?
İstemeden sebebiyet verdiğim şeyi o zaman daha çok düşünmüş ve kendimi iyiden iyiye suçlamıştım. Şu an öyle hissetmiyorum. Orada olduklarını bilmiyordum demek artık benim için yeterli. Daha fazlasına ihtiyacım yok. Farklı konularda şimdi dönüp baktığımda gereksiz yere kendime çektirdiğim onlarca vicdan azabından sonra bugün bu konuda en azından rahatladığımı fark ediyorum. Acımasız olduğum birkaç konuda daha hatta. Kendimde hiçbir yanlış görmüyorum. Kararlılık benim için alışılmadık. Ama bir şeylerin üstünü kapamaktansa zerre şüphe etmeyecek noktaya evrilmek daha önemli. Sorumluluklardan sıyrılmak mı bu? Gereksiz yere yüklendiğim, hiçbir zaman gücümün yetmeyeceği bütün o her şeyin yükünü üstümden sıyırma aşamaları mı? Belki.
Her zaman bilincimin ötesinde, hayatım akıp giderken arkada bir makinenin tıkır tıkır işlediği duygusuna kapılıyorum. Sakinlikle karşıla ve yaşa. Arkada makine çalışıyor ve o halledecek. Sanki günlük hayatımda yaptığım şey sadece makineye ihtiyacı olan parçaları bulmak. Anlamlandıramasan bile merak etme, makine halledecek. Kendinden ve diğer hiçbir şeyden emin olamayan benim bu kadar sağlam bir şekilde dayandığım bu makine ne? Neden ondan neredeyse hiç kuşku duymuyorum? Bu bana verili olan bir şey mi? Benim aklımla şüphelerinden arındırdığım bir şey olmadığına göre, daha yüce bir güce mi inanmalıyım? Emin olsam da bunları sormaktan kaçamıyorum. Düşüncelerim konusunda kaçtığım çok az şey olmuştur zaten. En cesur olduğum yer. En korkusuzca daldığım. En çok uzaklaştığım. Uzaklara gittiğim. Bunu söylerken aklıma hep okyanus geliyor. Uzaklara gitmenin kafamın içinde karanlık ve sonsuz okyanuslarla bir bağlantısı var. Bir okyanus fotoğrafı gördüğümde öylece donup kalmamın nedeni de bu sanırım. Uzaklara gitmek bir anlamda kaybolmak gibi geliyor belki. Ya da yapayalnız olmak. Yalnızlık ve kaybolmak, ikisinden de her zaman çok korktum. Şu anki gibi bir bilinçle bile değil, bilmezken bile. Her zaman. Bugün artık yalnızlığın beni beklemesi eskisi kadar ürkütmüyor. Zaten öyleyim. Bunca yıllık çırpınışlarım bir kapı kirişindeki o arılar gibi acımasızca söndürüldü. Arı tarafından bakınca, zerre canım yanmadı. Çünkü zaten çok acıyordu. Artık en azından bu konuda derin bir nefes çekebilirmişim gibi geliyor o okyanus manzarasından içime. Tertemiz ve ıssız. Mis bir tazelik dolduruyor içimi sanki. Küçük korku kıpırdanmaları ile beraber.
Aklımdaki diğer güçlü anıyla bağlantılı bu korku kıpırdanmaları. Onlarla işim, hala bitmedi. Anım şöyle:  Lisans dönemimde bir kez bir sınava geç kalmıştım. Sınavın yapıldığı salonlar okulun en üst katında ve bir şekilde, karmaşık bir yoldan ulaşılan yerlerdi. Ben panikle çıkacağım merdivenleri karıştırmış ve aynı yerde birkaç kez turlamak zorunda kalmıştım ulaşana kadar. En büyük kabusum. Gerçek anlamda hem de. Rüyalarımda, en stresli olduğum zamanlarda gördüğüm tek şey bunun varyasyonları. Bir yere erişememek, zaman kaybetmek, yön bulamamak. En korktuğum şey bu.
Şu an net bir şekilde hayata yetişememekten, geride kalmaktan korktuğumu görebiliyorum. O zamanlar için işler bu kadar net değildi. Sanırım geleceği hissetmişim bir şekilde. Olabileceğim şeyden kurtulamamışım yine de. 10 parmağımla, 10 tane elim varmış gibi tutunmaya çalıştığım bu dönemde bile bu benim için içine girip sıklıkla yıkandığım derin bir korku havuzu. Belki yeterince çabalamıyorumdur. Ya da yine, belki yanlış çabalıyorumdur. Sanki önümden itelediğim, halının altına süpürdüğüm bir şeyler var. Belki kaçınılmaz olanı yaşamak istemiyorumdur.
Yeni bir yol bulmanın imkansıza yakınsayan zorluğunu yaşıyorumdur belki, kimseden habersiz. Bir köşede böyle, kahvaltı yapıp yürüyüşe çıkarken üstelik. Her şey yerli yerindeyken, burada ormanları, okyanusları düşleyen ve düşlerinden korkan biri vardır belki. Her saniye ayrı bir depremle, mütemadiyen sallanan toprakların üzerinde yürüyen.
Bundan mı yorgunum, bilmiyorum. Yine de her sabaha uyanacak enerjim var. Her sabaha, bu amaçla uyanabilecek kişiyim ben.
Kim olduğuma vardım, buraya çıkan milyon farklı yolun birinden.
Diğerlerinin de gelmesini bekliyorum.
Çünkü beklemek, hayatta yapabildiğim en iyi işlerden biri. Sonsuz sabırla, saatler geçmiyorcasına, çok zamanım varmışçasına.
Kalbimin neden yavaş attığını biliyorum.

4 Nisan 2018 Çarşamba

Akarsu

Akmakta olan kanımı, bir akarsuyu seyreder gibi seyrediyordum; bu kanın, kendi kanım olduğunu hiçbir şekilde düşünmüyordum. Tüm benliğimde öyle büyüleyici bir dinginlik hissediyordum ki onu ne zaman hatırlasam bilinen hiçbir zevkle karşılaştıramıyorum.

Rousseau - Yalnız Gezerin Hayalleri/ s. 18 -19

22 Mart 2018 Perşembe

18 Mart 2018 Pazar

Belki

Kalbim kırılmış.

Bunu üstünden aylar geçtikten sonra bu gece fark ediyorum.

Her zaman duygularıyla hareket eden bir insan oldum. Her zaman mantığımdan önce suratımda gülümseme ya da somurtuk kaş, hıçkırık filan vardı. Şimdi hala öyle olduğumu söylüyorum. Ama gerçekten hala öyle miyim?

Bilmiyorum.

Görüyorum, anlıyorum olan biteni. Ama dışarıya karşı taş gibi katıyım. Bunu hissediyorum bir süredir. Kalbim kırılmış, her zaman kuyruğu dik tutmuşumdur ama bu sefer daha bir umursamaz dışım. İçimde de fırtınaları koparan diğer insanlar ya da olaylar değil artık. Kendimim. 27 yaş krizini geriden mi yaşıyorum anlamıyorum ama neden böyleyim diye sormadığım tek bir gün yok.

Suçladığım çok şey var. Çünkü hayat gerçekten adaletsiz. Elimde olmadığı halde boğuştuğum çok major şeyler var beni engelleyen. Yine de, sorumluluğu tamamen sırtından atmak için dünyayı suçlayan çocuklardan olmayacağım. Bu yüzden hep soruyorum. Neyi göremiyorum, nerede yanlış yapıyorum...

Deniyorum. Edison ampulü bulana kadar denediği ve yanıldığı 1000 sefer için başarısızlık değil, sonuca götürmeyen yollar keşfettim gibi bir şey demişti. Ben de öyle diyorum. Ama Edison kadar sabırlı mıyım ya da hayat o kadar uzun mu, bilmiyorum.

Endişeleniyorum. Kendi kendime kalıp sakinlediğim anlarda bir süre sonra bütün bunlarla boğuşur buluyorum kendimi.

Kendimi kendimde aramak yanlış belki.

15 Mart 2018 Perşembe

Melez



bir araya gelebilir miydi, başka türlü
başka türle.
tatlı zehir.
melez zehir.


14 Mart 2018 Çarşamba

dört tarafa saçılmış bir sen.
ben'i anlatmanın en kestirme yolu.


Tatminkar


günün en iyi anı.

bahar beklenirken, araftaki soğukta, gece. odanın penceresini aralayıp yatağıma uzandığım an. içerisi bunaltmayacak kadar sıcak, dışarısı üşütmeyecek kadar soğuk. ortada. imkanlar öyle tatlı ki. beklentiler öyle cazip ki. keyiften hiçbir şey yapamıyorum. keyifli olmam için hiçbir şey yapmam gerekmiyor. kendiliğindenliğim alabildiğine tatminkar. bir salıncak hayali gibi.

12 Mart 2018 Pazartesi

Öğretiyor I

Hayat insana kabuk örmeyi öğretiyor. Bir örümceğin ağı gibi mucizevi ve fakat onun varoluşu kadar doğal değil.

Yamuk yumuk.

28 Şubat 2018 Çarşamba

8 Şubat 2018 Perşembe

Büyüyünce

benim öykümde kırmızı başlıklı kız, olayların cereyan edip nihayete erdiği o eve hiç ulaşamıyor.
ormanın ortasında, karda kışta, elinde sepetiyle yolunu kaybediyor.
içinden çıkılmaz bir kabustaki gibi, aynı yerde debelene debelene bütün zamanını yitiriyor.
içinde hep yetişmesi gereken bir yer burkulmasıyla.

bir süre önce hayattaki en büyük zayıflığımı keşfettim. bazı şeyler burnunuzun ucunda dursa da onu isimlendirmezseniz algılayamıyorsunuz. ben sonunda isimlendirmeyi başardım. ona bir oda verdim, bir evi oldu.

ama ben bunun, aynı zamanda en büyük gücüm olduğunu da düşünmüştüm.

artık emin değilim.

bazı şeylerin üstünü kapatmak bir sonraki alelade zamanlara şiddetli miraslar bırakıyor.
devraldığım o mirasın girdabının içindeyim şu an.

modern çağlarda hiçliğin içinden kaos doğuyor.
ama belki de hiçlik dediğimize daha yakından bakmalıyız.

ruhum bıraksam bedenimden çıkıp kendini camdan aşağı atmakta bir saniye tereddüt etmezdi.
en büyük sorunum, you know that donçyu.

ne yapacağımı bilmiyorum, bir yerden başladım ama şimdi yine hiçbir yere varamıyorum.
yine o ormanın ortasında debeleniyorum.
bundan daha korkutucu bir his ne olabilir diye düşünüyorum, çünkü kendimizi rahatlatmaya çalıştığımızda hep daha kötüsünü hayal etme ihtiyacı hissederiz.

aklıma bir şey gelmiyor.

biliyorum her bir saç teli köküm beynime ulaşan havalandırma boşlukları olsaydı şu an -25 derecede buram buram tüten devasa bir sigara olarak dolaşıyor olurdum.

çocuk gibi gözlerimi kapatıp dilek diliyorum :
gözlerimi kapatayım ve açtığımda ne yapacağımı biliyor olayım,
çocukken mucizeler bizi eğlendirir, büyüyünce onlara ihtiyaç duyarız.

3 Şubat 2018 Cumartesi

Belki de En İyi

Gözü ısrarla yatağının ucunda uyuyan kedisine takılıyor. İstemsizce çattığı kaşları, düşündüğü önemli şeylerin getirdiği dalgınlıkla birleşip ikisini birden sessizlikle boğuyor. İçinde belli belirsiz, tatlı bir heyecanla, kaygıdan doğan sıkıntı kol kola. Her zamankinden. Kim bilir, belki de en iyi o yaşıyordur.