In Your Room

Gözden Irak

söyleyebileceğimiz her şeyi söyledik, sonunda tekrarlara kaldık. sıkıldığımız için uydurduğumuz bir şey miydi kaçmak bilmiyorum ama ben hala "öyle" bir şeyin hayali ile uyanıyorum hayattan. ne ilginç ki yalnız kalıp arayıp durduğumda ya da tesadüfen karşılaşmalarda karşımda hep o ince sızıyı ve özlemi buluyorum. eskiden bunları hissettiğimi anımsıyorum o zamanlarda. ve bunların aslında ne kadar tatlı olduğunu da... yaşamayı zaman doldurmaktan ayıran şey zamanın nasıl geçtiğini unutturacak hisler bence. ben o hislerin en acılılarını bile özledim. özlediğimi bile fark etmeyerek çoğu zaman. sen gelince böyle arada, sen ki sadece sen değilsin, onlar, hepiniz - sen iyi bilirsin - bütün bunlar da çıkageliyor. ağlasam da mutlu oluyorum. bu nasıl bir şey... keşke sadece sen ya da o olsa ve kalsa ama maalesef ki herkes ve her şey ve ben artık hiçbirinize erişemeyeceğime nerdeyse eminim.

ama;

çık gel yine,

beklediğimi bilmeden bekliyorum.