21 Ekim 2010 Perşembe

şimdi

belki gerçekten de öyle değildir, ne bileyim... belki gerçekten de öyle hissetmiyorsundur, anlıktır abi. belki geçer.

işittiğim bu sözler ile aramdaki bağın ne olduğunu bugün bile bilmiyorum. bana mı söylenmişti? ben mi söylemiştim? yoksa sadece kulak misafirliği mi...

tamam, kabul ediyorum. hayatımın bir dönemini sarhoşken geçirdim. şu an geriye baktığımda atladığım koskoca bir hendek gibi duruyor. deve olduğum halde...

ne bileyim, şu an daha mı olgunum sanki. evimde her şeyin düzenli olması artık bir şeye mi işaret? iyiye mi?

ne bileyim, gece raftan bir kitap çekip okumak, huzurlu mu artık?

eskisini hatırlamıyorum.

yenisi sadece "şimdi". şim-di. 2 heceli olmaması gereken bir sözcük. şimdi... yanından hızla geçen bir motorsikletin çıkarttığı şiuvv.. sesi gibi, şimdi. şimdi tek başınayken çok yalnız.

9 Ekim 2010 Cumartesi

O Ben Değilim

Gördüğün gibi o ben değilim, dedi.

Kendi başına orda donup kalmış neyin mücadelesini veriyordu kim bilir. Akıl okuyamamak bizi kör ediyor, bütün hayatımız çarptığımız insanlar ve vücudumuzdaki morluklardan ibaret. Kuantum mekaniği gibi, sadece mikroskobik dünyada değil, koca ayaklı dev insanların dünyasında da bu değişmeyen bir gerçek. Bir muallağın canlı yaşamındaki tek gerçek olduğunu bilmek biraz garip. Çünkü insanların hayatı hep şöyle başlamaz mı : "benim doğrularım, benim gerçeklerim, benim inançlarım...." insanlar subjektif görüşler üzerine koca bir hayat inşa ediyor. Sonra... sonra yıkılır tabi, neden yıkılmasın. Bir diğerinin bence'leri kafanı karıştırmıyor mu sanki...

Ben, ne yapacağımı pek bilemiyorum.