Olmaz dedik hep, olmaz öyle başlangıçlar. Yadırgadık içten içe ama hiç ses çıkarmadık. Şimdi'de sustuğumuzu sandık. Şimdi sessiz. Ama yorgun geçiyor zaman. Bu kadar ezip geçen, ne ki? Basit bir gerçeği bilinmemezliklere sarmalamak bazen daha kolay.
Ama ben bunu yapmayacağım.
17 Mart 2010 Çarşamba
25 Şubat 2010 Perşembe
10 Şubat 2010 Çarşamba
shattered.
shattered by your weakness,
shattered by your smile...
shattered by your smile...
29 Ocak 2010 Cuma
Bunu Sana Yazdım
Bir sürü alıntı yapıyorum ve yeni bir şey yok pek - ama sence de çok güzel değiller mi? -. Sınav dönemindeyim ve tam olarak yoğunum diyemesem de kafam, evin kedisi gibi hep uğraşacak bir şey buluyor kendine. Ama - ama ile başlayan cümleler ne çirkin - kısa bir süre sonra sevdiğim şeyleri yapmaya devam edebileceğimi umuyorum.
Sevdiğim ve özlediğim...
Kimsen işte, bunu sana yazdım.
Sevdiğim ve özlediğim...
Kimsen işte, bunu sana yazdım.
Brecht
duvara çivi çakma
at ceketi sandalyenin üstüne
dört gün icin hazirlik niye?
yarin dönüyorsun.
küçük fidani susuz bırak.
bir agaç daha dikmek niye?
o bir karış büyümeden
sen sevinçle gideceksin buradan.
şapkayı yüzüne çek, eğer insanlar geçerse yanından!
yabancı bir gramerde sayfalari çevirmek niye?
seni yurduna çağıran haber
tanıdık dilde yazılmış.
....
duvara çaktığın çiviye bak:
ne zaman, inaniyorsun geri dönecegine?
bilmek ister misin, içinde neye inandığına?
gün be gün
kurtuluş için çalışıyorsun
oturmuş kücük odanda yazıyorsun.
bilmek ister misin, işini nasıl gördüğünü?
avlunun köşesindeki kestane ağacına bak
kova dolusu su taşıdığın!
at ceketi sandalyenin üstüne
dört gün icin hazirlik niye?
yarin dönüyorsun.
küçük fidani susuz bırak.
bir agaç daha dikmek niye?
o bir karış büyümeden
sen sevinçle gideceksin buradan.
şapkayı yüzüne çek, eğer insanlar geçerse yanından!
yabancı bir gramerde sayfalari çevirmek niye?
seni yurduna çağıran haber
tanıdık dilde yazılmış.
....
duvara çaktığın çiviye bak:
ne zaman, inaniyorsun geri dönecegine?
bilmek ister misin, içinde neye inandığına?
gün be gün
kurtuluş için çalışıyorsun
oturmuş kücük odanda yazıyorsun.
bilmek ister misin, işini nasıl gördüğünü?
avlunun köşesindeki kestane ağacına bak
kova dolusu su taşıdığın!
16 Ocak 2010 Cumartesi
FREDDIE MERCURY
you had to kill the conversation
you always had the upper hand
got caught in love and stepped in sinking sand
you had to go and ruin all our plans
packed your bags and you're leaving home
got a one-way ticket and you're all set to go
but we have one more day together, so
love me like there's no tomorrow
hold me in your arms, tell me you mean it
this is our last goodbye and very soon it will be over
but today just love me like there's no tomorrow
i guess we drift alone in separate ways
i don't have all that far to go
god knows i learnt to play the lonely man
i've never felt so low in all my life
we were born to be just losers
so i guess there's a limit on how far we go
but we only have one more day together so
love me like there's no tomorrow
hold me in your arms, tell me you mean it
this is our last goodbye and very soon it will be over
but today just love me like there's no tomorrow
tomorrow god knows just where i'll be
tomorrow who knows just what's in store for me
anything can happen but we only have one more day together, yeah
just one more day forever, so
love me like there's no tomorrow
hold me in your arms, tell me you mean it
this is our last goodbye and very soon it will be over
but today just love me like there's no tomorrow
you always had the upper hand
got caught in love and stepped in sinking sand
you had to go and ruin all our plans
packed your bags and you're leaving home
got a one-way ticket and you're all set to go
but we have one more day together, so
love me like there's no tomorrow
hold me in your arms, tell me you mean it
this is our last goodbye and very soon it will be over
but today just love me like there's no tomorrow
i guess we drift alone in separate ways
i don't have all that far to go
god knows i learnt to play the lonely man
i've never felt so low in all my life
we were born to be just losers
so i guess there's a limit on how far we go
but we only have one more day together so
love me like there's no tomorrow
hold me in your arms, tell me you mean it
this is our last goodbye and very soon it will be over
but today just love me like there's no tomorrow
tomorrow god knows just where i'll be
tomorrow who knows just what's in store for me
anything can happen but we only have one more day together, yeah
just one more day forever, so
love me like there's no tomorrow
hold me in your arms, tell me you mean it
this is our last goodbye and very soon it will be over
but today just love me like there's no tomorrow
18 Aralık 2009 Cuma
Afişe ettim
İçinde, sürekli hoplayıp zıplayarak yürümek zorunda kaldığım bir evim var.
*4 kişinin paylaştığı bir evden bahsederken "evim" yerine "evimiz" mi demeliydim?... Sanırım sadece kendi odamdan bahsederken aitlik ekini kullanabileceğim bir evimiz var. Evet ve herneyse... - evimiz derken de aitlik eki kullandığımın farkındayım. -
Hoplayıp zıplamak zorundayım çünkü bu bizim evimiz içinde yaşamda kalış biçimimiz. Zira teknolojiyi belli sebeplerden ötürü uzaktan takip eden bir topluluğuz. Aramızdan 3'ü kısmi yeşilay'cı, 2'si iflah olmaz birer çevreci; tekimiz, kanser üzerine yüksek lisans yapan ve evin hemen hemen her köşesinde, farklı zamanlarda kendi kendisiyle konuşurken yakaladığım bir... um, bir.... bir... bir-i. 4.sü ise çeşitli kötü alışkanlıkları bünyesinde barındırmasıyla topluluğumuzun ortak bir bilinç oluşturmasına çentik atan, evimizin içinde sigara dumanının takibi neticesinde bulunması en kolay kişi. Yani nihayetinde "ortak" olmasa da önüne "çoğunluk" sıfatını ekleyebileceğimiz bir hakim görüşü var topluluğumuzun.Bu nedenle ve saydığım tüm bu özelliklerden ötürü yuvamızı kurarken bizim için en "hayırlısının" kablolu bir modem almak olduğu doğrultusunda bir karara varmıştık.
- radyasyon zararlıdır ve kablosuz modem alırsak kanser oluruz, kanser olmamayı başarsak bile ilerde uzaylılara benzeyen çocuklarımız olur... gibi, temeli olmayan ama kişide ciddi ölçüde paranoyaklığa sebep olan ve kafalarımızın üzerindeki konuşma balonunda sık sık rastladığımız cümleler silsilesi -
... Diğer iki oda ile benim odam arasında, bu büyüklükte bir ev için bulunabilecek en uzak mesafe olduğundan şu an ortak alanımızda, bir duvara halı bantları ile yapıştırılmış, ilk bakışta gerek siyah ve küçük olmasından, gerekse ışıklarının yanıp sönmesinden patlayıcı bir madde olarak algılanan ve eve gelen konukların alay konusu haline gelen bir modemimiz var. Bu modemden evin odalarına uzanan kabloların ise yaşayış biçimimizi şekillendirmemiz üzerinde önemli ölçüde etkisi var. Zira minik olduğu kadar karmaşık bir yapıya sahip olan evimizin her köşesi tehlikelerle dolu olduğundan, birinin bu kablolara takılıp düşmesinin ciddi sonuçları olabilir. Bu açıdan evimize sürekli bir diken üstündelik ve tedirginlik hakim. Özellikle de benim açımdan bu evde yaşamak oldukça riskli çünkü şu ana kadar evde gelişen bütün tehlikeli aktivitelerin başrol oyuncusu benim. Özellikle en son gerçekleşen kazada, hastane odasında bayılmadan hemen önceki an hafızama bir daha silinmemek üzere kazındı. Ve bu bilinçaltımda onulmaz yaralara neden oldu ama bu başka bir yazının konusu. Ne diyordum... Evet, durum bu iken, birkaç ay önce özellikle geceleri, temel ihtiyaçlarımızı gidermek için kalkıp bu tehlikeli yolculuğa çıktığımız anlar için zıplayarak yürüme olarak adlandırabileceğim bir çözüm yolu ürettim. Ve bu çözümden, uyku sersemi olduğum için unuttuğum zamanlar dışında çok memnunum. Zıplıyormuş gibi adım atma şeklinde özetleyebileceğim bu hareketi, siz de evinizde güvenle uygulayabilirsiniz. Dışarıdan en kibar tabirle "salak" olarak görünmek dışında herhangi bir zararı olmayan bu çözümümü, blogumu okuyan ve aynı sorundan müzdarip herkese herhangi bir ücret talep etmeden ifşa ediyorum.
*4 kişinin paylaştığı bir evden bahsederken "evim" yerine "evimiz" mi demeliydim?... Sanırım sadece kendi odamdan bahsederken aitlik ekini kullanabileceğim bir evimiz var. Evet ve herneyse... - evimiz derken de aitlik eki kullandığımın farkındayım. -
Hoplayıp zıplamak zorundayım çünkü bu bizim evimiz içinde yaşamda kalış biçimimiz. Zira teknolojiyi belli sebeplerden ötürü uzaktan takip eden bir topluluğuz. Aramızdan 3'ü kısmi yeşilay'cı, 2'si iflah olmaz birer çevreci; tekimiz, kanser üzerine yüksek lisans yapan ve evin hemen hemen her köşesinde, farklı zamanlarda kendi kendisiyle konuşurken yakaladığım bir... um, bir.... bir... bir-i. 4.sü ise çeşitli kötü alışkanlıkları bünyesinde barındırmasıyla topluluğumuzun ortak bir bilinç oluşturmasına çentik atan, evimizin içinde sigara dumanının takibi neticesinde bulunması en kolay kişi. Yani nihayetinde "ortak" olmasa da önüne "çoğunluk" sıfatını ekleyebileceğimiz bir hakim görüşü var topluluğumuzun.Bu nedenle ve saydığım tüm bu özelliklerden ötürü yuvamızı kurarken bizim için en "hayırlısının" kablolu bir modem almak olduğu doğrultusunda bir karara varmıştık.
- radyasyon zararlıdır ve kablosuz modem alırsak kanser oluruz, kanser olmamayı başarsak bile ilerde uzaylılara benzeyen çocuklarımız olur... gibi, temeli olmayan ama kişide ciddi ölçüde paranoyaklığa sebep olan ve kafalarımızın üzerindeki konuşma balonunda sık sık rastladığımız cümleler silsilesi -
... Diğer iki oda ile benim odam arasında, bu büyüklükte bir ev için bulunabilecek en uzak mesafe olduğundan şu an ortak alanımızda, bir duvara halı bantları ile yapıştırılmış, ilk bakışta gerek siyah ve küçük olmasından, gerekse ışıklarının yanıp sönmesinden patlayıcı bir madde olarak algılanan ve eve gelen konukların alay konusu haline gelen bir modemimiz var. Bu modemden evin odalarına uzanan kabloların ise yaşayış biçimimizi şekillendirmemiz üzerinde önemli ölçüde etkisi var. Zira minik olduğu kadar karmaşık bir yapıya sahip olan evimizin her köşesi tehlikelerle dolu olduğundan, birinin bu kablolara takılıp düşmesinin ciddi sonuçları olabilir. Bu açıdan evimize sürekli bir diken üstündelik ve tedirginlik hakim. Özellikle de benim açımdan bu evde yaşamak oldukça riskli çünkü şu ana kadar evde gelişen bütün tehlikeli aktivitelerin başrol oyuncusu benim. Özellikle en son gerçekleşen kazada, hastane odasında bayılmadan hemen önceki an hafızama bir daha silinmemek üzere kazındı. Ve bu bilinçaltımda onulmaz yaralara neden oldu ama bu başka bir yazının konusu. Ne diyordum... Evet, durum bu iken, birkaç ay önce özellikle geceleri, temel ihtiyaçlarımızı gidermek için kalkıp bu tehlikeli yolculuğa çıktığımız anlar için zıplayarak yürüme olarak adlandırabileceğim bir çözüm yolu ürettim. Ve bu çözümden, uyku sersemi olduğum için unuttuğum zamanlar dışında çok memnunum. Zıplıyormuş gibi adım atma şeklinde özetleyebileceğim bu hareketi, siz de evinizde güvenle uygulayabilirsiniz. Dışarıdan en kibar tabirle "salak" olarak görünmek dışında herhangi bir zararı olmayan bu çözümümü, blogumu okuyan ve aynı sorundan müzdarip herkese herhangi bir ücret talep etmeden ifşa ediyorum.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)