20 Temmuz 2011 Çarşamba

Prednol 1000 mg

Merhaba.

Bugün ilginç bir gündü. Aslında, sanırım, sıradanlığa yol alarak hala devam eden ilginç bir gün. Neyse.

Ben bugün aylık rutinimi yerine getirmek üzere uzun süredir müdavimi olduğum bir özel hastaneye gittim. Temiz, ferah ortam, sevdiğim bir hemşire... Her şey her zamanki gibi, normal, ne güzel... diye düşünmek iğneden tiksinen bünyemi, bir damar girişi açılmasına daha katlanabilmesi için pek motive etmedi maalesef. Biraz gergin, biraz tedirgin yatağımda uzanıp refakatçimle hemşiremi beklemeye başladık. Son 4 aydır olan sıkı birlikteliğimiz neticesinde adımı sonunda öğrenmeyi başaran hemşire kişisi - güler hanım - isminin de verdiği motivasyonla gülümseyerek yanıma geldi, kısa bir hal hatır sorma seansından sonra da - ne yazık ki - sadede gelindi. Elimin üzerinden bir damar girişi açıldı, derdimin dermanı ilacım serum eşliğinde damarıma zerk edilmeye başlandı. Başta her şey normaldi. Kolumda iğne olması fikrine alışma aşamasıydı, acıyordu biraz ama geçerdi. Ama sonra beklenmedik bi şey oldu ve benim güzel alerjik bünyem ilaca tepki gösterdi. İlaç dediğim şey, yüksek dozda kortizon - kısaca kortiş - olunca hastanede bir panik havası oldu. Ve resmen sevgili okur, o an orda ben, hastane çalışanlarının aklından geçen, "hastaya bir şey olursa üzerimize kalmasın" düşüncesini büyük puntolarla hastanenin her yanında gördüm. Sağolsunlar, var olsunlar. Kortizonu kesip beni çok sevgili çapa tıp fakultesine yollamaya yeltendiler. İtiraz etmedim. Refakatçim ile beraber bir taksiye atlayıp mecidiyeköyden çapa yollarına vurduk kendimizi. İçimizden "sıra-kuyruk- yetersiz ilgi - öf" diye söylenerek. Neyse efendim, yarım saatlik bir yolculuğun ardından hastaneye ulaştık. Nöroloji departmanına ulaştığımızda ise ilk işimiz kayıt yaptırmak, sonrasında bir doktor ile görüşmek oldu. En son gittiğimde harabe halinde olan nöroloji katının yenilendiğini gördüm bu arada, hala havasız da olsa ortak bekleme salonunun artık bir kliması olması sevindirici. Herneyse, görüştüğümüz doktora derdimizi anlattık. Bize ilk söylediği şey, iğnenin yanlış yerden takılmış olduğuydu. Şikayetlerimin bundan kaynaklı olabileceğini söyledi. Alerjik durumun tehlikeli boyutunda olmadığımızı, ilk 5 dakika içinde ölmediğimi, hala hayatta olduğumu kanıt göstererek anlattı. Ama yine de önlem alınması zorunlu bir durumda olduğumu ve ilacın bi an önce kesilmesinin mantıklı bir karar olduğunu vs vs vs... de ekledi. Ve ilaçlara karşı alerji durumumu öğrenmek amacıyla beni alerji polikliniğine gönderdi. - biliyorum, biliyorum, çok sıkıcı, sana ne bunlardan filan ama ben bunları not etmeliyim. istersen okuma. aslında gerisi daha eğlenceli. gerçekten. biraz daha sabredersen, ehm, neyse - Alerji kliniğine gidiş, gün alış, kortizon almassam ölür müyüm soruları vs... ile hastanede bir saate yakın bir zaman geçirdikten sonra, üstüne para verip kötü hizmet aldığım özel - parayı alırız, gerisine karışmayız- hastanesi ile alanında uzman, kültür seviyesi yüksek, her soruya geniş kapsamlı açıklamalarla karşılık veren çalışanlarına sahip, devletin ücretsiz hastanesini kıyaslama fırsatı buldum ben de bu arada. Çapa Tıp Fakültesi Eğitim Ve Araştırma Hastanesi - en azından benim muhattap olduğum nöroloji bölümü - sağlam bir hastanedir, iyidir, güzeldir. Bilmeyenlere duyuralım bu arada.

Neyse, hastane çıkışı birkaç aile içi görüşme yapıp iç rahatlatma görevimi de tamamlayınca refakatçimden ayrılıp taksi ile eve dönmek üzere yola koyuldum. Bu sırada yanımda taşıdığım kortişler sıcaktan ısınmaya başlamıştı. Ve bu durum bende biraz paniğe neden oldu. Bu nedenle taksiye bindiğimde ağzımdan çıkan ilk cümle " yanımda sıcaktan etkilenebilen ilaç taşıyorum, klimayı açabilir miyiz acaba" oldu. Alelade sorulmuş bir soruydu aslında bu çünkü hayır açamam gibi bir cevap beklemiyordum. Ama işte, insanın hayatında her şey beklentiler doğrultusunda gerçekleşmiyor. Taksici bana tam da "hayır açamam", "çok yakıyor" dedi. Ama... dedim. İlaç dedim... Dinletemedim. E öyleyse inerim ben bebeyim dedim. -Şaka şaka, bebeyim demedim. Demiş olsaydım bebeğim derdim hem. - Neyse, tamam dedi yolun ortasında indirdi beni kalleş... Arkamdan da daha 2 adım bile gitmemiş olmamıza rağmen " 1,5 lira borcun var" diye bağırdı utanmaz arlanmaz. Gece uyuyamamış olmanın verdiği bitkinlik, kortiş problemi ve sıcak bir olmuş omuzlarımda oturuyorlardı zaten ama bunların üstüne bir de taksici terbiyesizliği eklenince - taksici terbiyesizliği diye bir kavram var, evet- resmen çileden çıktım okurcuğum. "Benim param sende kalır ama senin paran bende kalmaz yiğido" gibi beylik laflar etme isteği içinde olduğum halde 5 karış suratla aman al paranı ne yapacaksan yap sıkıldım havasında bir an önce kendisinden kurtulmak için tam çantamı kavramıştım ki taksinin içinden bir nida yükseldi.


Duyduğum cümle şuydu : " Benn böyleee bir insan değilimmm yaa!! "

Sevgili buyazıyışuanokumaktaolankişi, sana anlattığım şu an, hayatımda yaşadığım en tuhaf anlar top 10 listesine inan bana bir numaradan giriş yaptı. Yolun ortasında adama bakakaldım. - bakakalmak- Benim şaşkınlığım geçmemişken henüz, arabaya geri binmem konusunda ısrar etti. Ben de " senin o güzel hatrın için..." diyip tekrar bindim. Özel hastane faciasından sonra hayat ile ilgili bildiğim ama pratikte çok karşılaşmadığım ikinci bir durumu daha yaşadığımı fark ettim. Taksici resmen, karşımda vicdan muhasebesi yaptı. Kazanacağı para ile bozulabilme ihtimali olan ilaçlarımın tarafları olduğu bu iç kavgayı - sevinerek söylemeliyim ki - ilaçlarım kazandı. Üstüne özür diledi bir de tabi ki. Sonra da ,yaptığım telefon görüşmesinden sanırım, hastalığımla ilgili fikir sahibi olup durumunu anlıyorum mesajı verdi. İki taraflı yelkenler iyice suya indi. Vıcık vıcık oldu böyle. Biraz konuştuktan sonra bana, - işlerinin kesat olduğunu, bu nedenle de canının sıkkın olduğunu öğrendim bu konuşma esnasında - kendi babasını kaybediş hikayesini anlattı biraz. Ve ben kendimi bi anda, 10 dk önce deliler gibi sinirlendiğim, içerlediğim ve üstelik hiç tanımadığım bir adamla dertleşirken buldum. Bu çok güzel bir duygu okurcuk. Evime varmak üzere olmasaydık eğer, resmen kendimi tutamayıp "kenara çek kerata, sarılıcam" diyecektim. Öyle bi güzellik, öyle bir anlaşma, anlama, paylaşma. Ay neyse, romantikleştim yine. Neyse efendim, ne diyordum, öhm... Evimin önüne bıraktı beni, helalleştik. Belli üzülmüş adam, pişman olmuş davranışı için. Birbirimize iyi dileklerde bulunarak yollarımızı ayırdık. Ben de apartmanıma doğru yollandım. Yorgunluktan olsa gerek, 2 katı, merdiven ile çıkmak bile zor geldi. Eve attım kendimi sıcaktan kızarmış yorgun bir suratla. Kapıda kedilerim karşıladı beni. Kuki beylerin kapı açıldığı an apartmana kaçma planları olmadığını bilsem yine gözlerim dolardı herhalde, duygusal olarak hassas olan an, henüz sona ermemişti çünkü.

12 Temmuz 2011 Salı

ÖTEKİ

Midem bulanıyor.

Anlatmamaya çalışarak nasıl anlatacağımı bilmiyorum. Anlamanı istemiyorum ama bil de istiyorum aynı zamanda. Sez işte. Ama başını büyük bir olgunlukla, hafifçe sallayarak "paylaşıyorum, geçecek" diye düşüneceksen sez. Yoksa görme bile. Ne bileyim git ve bana "kendimi seviyorum" de. Sonra yeri ve zamanı gelince bir bira ile kıyaslandığımda, birayı seç ve git işte. Özne bu değildi, hala değil. O, hikayede en çok payı olan en gereksiz kişi. Durduk yere eleştiren o. Rahatla diyemeyen. Rahattır ama. Hep. Kafanı yeterince karıştırdıysam, yolumu asla bulamayacaksan, gözlerini de bağladıysak... devam edeyim. Çünkü devam etmeliyim. Uyuyamıyorken, düşünüyorken, engel olamıyorken.

Midem bulanıyor.

Keşke nedenini bilmesem. Keşke " bıdı bıdı bıdı.. ve işte hepsi bu, bu kadar" diyebilsem gönül rahatlığıyla. O kadar değildi. Bilmeni isterim. O kadarı, bilmeni istediğim işte. Kalan kısmı bilmeni çok istediğim. Ama işte. Midemi bulandırıyor.



Ne kadar yanlış bir yer. Aslında anlatmak istediğim bu değil. Bu, ben en haşinken... Sakinken daha farklı. Daha düzgün, daha tutarlı ve daha umutlu, daha seven. Murathan Mungan'ın "içselleştirme" dediği şey mi bu. Adam bu sefer haklı değil beyler. Şu an en içimde. En çok burda olan. Sonra tutup öteki geliyor işte. Eğleniyoruz.

Ötekinden de bir cacık olmuyor. Ne kana karışıyor, ne tamamen ayrılıyor. Böyle, askıda. Eğlenmeye hazır.

Aptal.


Öteki ben değil, hayır.
Öteki, ben değilim.




Midem bulanıyor.

18 Mart 2011 Cuma

Yürüme

hiçbir şey aslında göründüğü kadar zor değil.

birçok insana göre şu an zor bir dönemden geçiyorum - sağlık mevzusunda -.

ama ben öyle hissetmiyorum.

ne bileyim, pek çok insana zor gelen formaliteler, yapmam gerekenler, kullanmam gereken ilaçlar, hastanede geçirdiğim süre, kötü ihtimaller, can sıkıcı bekleyişler.

hiç.

içerden her şey farklı. insan alışmaya ne yatkın. saniyeler içinde kabullenme süreci başlayabiliyor bazen.


çünkü her zaman olduğu gibi ;
Life has a funny way of helping you out.

beni "yoklayan" bu şey, "ben burdayım" diyen bu şey, hastalıktan öte sanırım. hatta tam olarak hastalık olduğuna bile emin değilim, bilim camiasının yalancısıyım. bana ben burdayım diyen şeyin, orda olduğunu hiç öğrenmeseydim eğer diye düşünüyorum da... korkutucu geliyor. sanırım o zaman, yumruklarımın olduğunu hiç fark etmeyecektim, bir şeyi alt edebilme gücüne sahip olduğumu bilemeyecektim. uysal kedi hayatıma devam edip içimde çırpınan yeleliyi canından bezdirmeye devam edecektim. yaklaşık 2 aydır bir savaşın ortasındayım. yani o kadar imalı ki aksini düşünmek çok zor. savaşım, vücuduma dışarıdan giren bir şeye karşı değil, kendime karşı. içimde beni savunacak yegane varlığa karşı. raydan çıkması muhtemel oda sıcaklığındaki hayatımın pencerelerinden patlak veren sel gibi. ilk aşamada huzursuz eden, lanet ettiren, sonrasında daha güzel ve sağlam bir eve taşınmana neden olan. şu an taşınma sürecim yeni başladı. sanırım önce felaketten bana kalanları toplayıp hazır etmeliyim, burası biraz pis ve karışık. meşakatli olacak ama ben burdayım. alabildiğim her şeyi alana kadar da burda kalmaya devam edeceğim.

sonra,

gidecek çok güzel bir yer biliyorum.

25 Ocak 2011 Salı

Mmmmmm Mmmmmm

http://www.youtube.com/watch?v=yhuPiBZHvLE&feature=player_embedded

the speed of pain

they slit our throats like we were flowers
and our milk has been devoured
when you want it, it goes away too fast
when you hate it, it always seems to last
but just remember, when you think you're free
the crack inside your fucking heart is me

i wanna outrace the speed of pain for another day
i wish i could sleep, but i can't lay on my back
because there's a knife for everyday that i've known you
when you want it, it goes away too fast
when you hate it, it always seems to last
but just remember when you think you're free
the crack inside your fucking heart is me

i wanna outrace the speed of pain for another day
lie to me, cry to me, give to me
i would lie with me, die with me, give to me
i would keep all your secrets
wrapped in dead hair
i hope at least we die holding hands for always.

14 Ocak 2011 Cuma

Matrix

Ben ameliyat oldum.

Çok ciddi bir operasyon değildi ama ilk defa yaptığım milyonlarca şeyi anlatma ihtiyacı içindeyim.

Ve işte, başlıyorum...

Teşhis 12 Ocak 2011 tarihinde kondu ve 13 Ocak 2011'de 11:15'te ameliyata alındım. Daha önce ameliyathanenin kıyısından bile geçecek bir rahatsızlığım olmamıştı ve bu nedenle biraz gergindim. Her şey o kadar hızlı ilerledi ki... Bir gün önce, amaaann önemli bir şey değildir zaten'lerle gittiğim doktor odasından çıktım ve bir gün sonra ameliyathane öncesi bana ayırılan odada, o popoyu açıkta bırakan ameliyat giysisini giyerken buldum kendimi. Ve son dakikaya kadar içimden " in a world without justice, one girl..." ile başlayan kahramanlık hikayeleri hayal ederek geçirdim. Ameliyathaneden çıkarken herkes beni alkışlayacaktı filan... E öyle olmadı tabi. Sol koluma bana enjekte edecekleri çeşitli kimyasallar için bir damar girişi açıldı - iğrenç - . Ve ondan sonra bir düzine kişisel soruyu, karşıma çıkmış alelade bir insana anlatmak durumunda kaldım. Sanki bir gün önce doktoruma aynı şeyi yapmamışım gibi... Bu çok garip bir duygu. Özellikle daha önce böyle bir şey yaşamamış biri için. Şu an doktoruma ve hemşireme hayatımdaki çoğu insandan daha yakın hissediyorum yani çünkü, her şeyimi biliyorlar. Neyse efendim... Bütün bu, rahatsız edici değil ama... nasıl desem, tuhaf prosedürlerden sonra sabah bir bardak su içmemin yarattığı küçük çapta anestezistsel krizin de çözülmesi ile elimi kolumu sallayarak ameliyathane denilen tüplü, serumlu, kimyasallı yere ulaştım. Olayın ciddiyetini kavramamı sağlayan bu görüntü karşısında biraz paniklemediğimi söyleyemeyeceğim. Anestezistimin sorduğu herhangi bir hastalığın var mı vs... türü sorulara cevap olarak, geçtiğimiz günlerde yaşadığım basit bir baş dönmesine kadar oldukça detaylı bir açıklama sundum ve cümlelerimi, "şimdi ben ameliyat sırasında nefes alamassam mesela, siz burdan görürsünüz di mi" sorusu eşliğinde bitirdim. Anestezi uzmanı birkaç rahatlatan cümleden sonra elimi sıvazlayıp "ben burdayım" mesajı ile narkoz denilen, insana hayatı en çok sorgulatacak şeyi aciz vücuduma kolumdaki damar yolu ile nakşetti. Çok tuhaf bir his.... Nasıl desem... Ben o sıvının kolumdaki damardan boynuma gelişini, ordan bir anda kafamdaki tüm damarlara yayılışını hissettim. Sanki Matrix'e ışınlanıyormuşum gibi bir histi. Öyle oluyordu ya, ahizeyi kaldırınca bütün vücutları yavaşça kayboluyordu... Resmen öyle bir histi ve resmen öyle olmadığına da hiçbir güç beni inandıramaz. Neyse, işte doktorumun sorduğu klasik "hangi okuldaydın sen", "hmm, çok geçerli bir bölüm" sohbetimizden sonra gözlerimden birinin havaya, birinin toprağa baktığı o an anestezi uzmanına dönüp yılışık bir şekilde " senin adıınnn neeeğğ" deyişim ile gözlerim tamamen kapandı. Gerisinde hiçbir şey yok, diyemeyeceğim çünkü uyandırıldığım ilk dakika çok güzel bir şey hatırladığıma eminim. Zaten anestezistim " ee irem nasıl bir duyguymuş narkoz" diye sorduğunda "güzeğll, yinee yapıııın" cevabımın başka bir açıklaması olacağını sanmıyorum. Neyse işte efendim, bu cevabım ile birlikte yürüyen yatağımla odama getirildim. Bu esnada hala daha "güzeğll" demeye devam etmişim. Bu kısımlar çok net değil, hemşiremin ve annemin aktardığı kadarına güvenebiliyorum. Odama getirildikten sonrasını pek anlatmaya niyetli değilim. Biraz acı çektim çünkü. Ağlayıp zırladım. - çok acıyormuş be - 2 ağrı kesiciden sonra 3 saat içinde biraz daha iyi hissetmeye başladığımda, - yediğim bir paket antep fıstıklı çikolatanın da etkisi ile - doktorumun istediği zaman gidebilir emri doğrultusunda ayaklandım. Bi de korkudan o kadar hareketsiz kaldım ki hareketsiz kalma konusunda bu bir guiness rekoru olabilir. Yatağımdan kalktığımda yeni yürümeyi öğrenen bir penguen gibiydim. Hastaneden çıkıp taksiye bindiğim noktaya kadar da aynı bir penguen gibi yürüdüm. Komikti. Suratımda anlamsız bir acı ile penguen yürüyüşüm, insanların duygu aleminde tezatlıklar oluşturmuş olabilir. Neyse... Taksiye bindim ben. Dünyanın en salak taksiye biniş şekli ile. O kadar tuhaftı ki taksici bana, ben daha bir şey demeden "geçmiş olsun" dedi. Sağol kardeş dedim. - hayır, kardeş demedim, sanırım -. Bundan sonrası sarsıntılı ve rahatsız bir yolculuk ve akabinde eve varış, merdiven çıkış. Babamın hanimiş benim kızım merdiven çıkıyormuş gibi sevgi gösterileri. Annemin diken üstündeliği falan da filan da. Evime vardığımda bir oh çektiğimi hatırlıyorum. Lakin elbette kendi yatağıma uzanıyor oluşum herhangi bir dert için derman olamıyordu. Ağrılarım devam etti. Müzedeki bir heykel kadar hareketsiz kalmaya devam ettim ben de ısrarla. Ama biliyordum... Hareket etmek zorunda kalacağım an'ın geleceğini biliyordum. Burda birkaç can sıkıcı olay ve e canım acımıyormuş ki böyle yapınca farkındalıkları filan var, atlıyorum.

Ve atlayıp şimdi'ye geliyorum. Şimdi, ameliyatımın üzerinden bir günü aşkın bir süre geçti. Çok ciddi bir ameliyat olmadığı için, ilaçlarımın da etkisi ile daha iyi hissediyorum. Yatağımda oturmuş 3 gün sonra başlayacak olan finallerim için ne b.k yiyeceğimi düşünürken bunları yazıyorum. Ve sonunda şükür olsun diyorum.

Ucundan, kıyısından da olsa ameliyat- hastalık-hastane olaylarını yaşamış olmam, sanırım bir açıdan bana iyi geldi. Çok klişe şeyler söyleyeceğim belki ama o noktada anladım ben sağlıktan ötesinin olmadığını. Hastanede çektiğim o 4 saatlik acı, hayatımda yaşadığım bütün acılara galip geldi resmen. Bundan ötesi yok.

Bu yüzden herkes kendine çok dikkat etsin, yoğurt yiyin bol bol. Bağırsak bakterilerini yok ediyor, kolon kanserini önlüyor, mide rahatsızlıklarını gideriyor, kemiklere çok iyi geliyor. Yeşil çay için, bir dizi kanser türüne iyi geliyor. Maydanoz yiyin, doğal antibiyotik, bir sürü vitamin var içinde. Sarımsak, tansiyonu düşürmekle birlikte gıda türünde, içinde çok farklı bakterilere karşı mücadele edebilecek bir antibiyotik. Ne bileyim işte. Yiyin böyle şeyler. İş işten geçince hiçbir şeyin bir anlamı yok.

Herkese mutlu günler dilerim.