6 Temmuz 2012 Cuma

Nothing


Gözlerim ağrıyor.

Bilmiyorum neden ama kalkıp gidesim var.

Neden insan kaçtığı bütün cevaplar için bilmiyorum der...

Biliyorum bal gibi.

Ama şu an bunun bir önemi yok. Beni çözüme ulaştıracak bir araç değil bu, olamayacak da. Geçen gece yatağımdayken uzun süredir hiç hayal kurmadığımı fark ettim. Bir zamanlar bu, beni çok mutlu eden bir şeydi.
Artık hayal kurmuyorum. Daha gerçek olan hep daha mı mutsuz olur? Bazen yaşadığım an'ı bile hayal etmeyi denediğimde daha güzel geliyor.

Kafam boşluklarla dolu. Neredeyse havaya yayılacağımı hissediyorum. Ayaklarım yerden kesiliverecek sanki. Bütün boşluklarda öylesine salınmaya başlayacağım. Oda oda, sokak sokak dolaşıp yüzüme vuracak olan rüzgarın beni rahatlatamamasına hayıflanacağım ve daha rahat nefes alabilmek için daha derinden soluyacağım. İşe yaramayacak. Yani yine çözümü yanlış yerlerde aramış olacağım.

Ben kendimden bir şey anlamadım.

İnsanım diye sırf, başkalarına sordum, başkalarını gözlemledim, onlar da benim gibi hissediyor mu diye düşündüm. Neden bazılarının hep aynı, bazılarının hep tamamen farklı olduğunu da çözemedim. Soruların tek cevabı, yeni sorular oldu her zaman. Öyle ki neredeyse en baştaki soruyu unuttum. Biliyorum böyle yapmamalıyım.

Ama aslında hem yapmalıyım hem yapmamalıyım.

İşte her şey böyle muğlak. Her şey müphem. Ve m ile başlayan değişik ama aynı anlamı taşıyan kelimelerin hepsi.

İnsanın zaman kavramını algılamaya, göz önünde bulundurmaya başlamasından sonrası hep bir endişe hali.

Eskiden zamanın farkında değildim. Artık sürekli saati kontrol etme ihtiyacı hissediyorum ve hep bir gün sonu değerlendirmesi yapıyorum ister istemez. Belki de o yuvarlağa, o iki çubuğu hiç yerleştirmemeliydik.

Neyse....

Yorgunum, ne diyeyim. Arayışımdan yorgunum. Hala, hala, hala aramaktan yorgunum.


Her şeyin gelip geçtiği bir yerde, durup hareket halindeki şeylere odaklanma ve değer biçme çabamdan yorgunum.








Haunting

Uyan hadi.

Çantalarımızı toplayıp olmayacak yerlerde olmayacak şeyler yapalım.
Hayır, yeni bir akım değil. Düşünmeden lütfen.

Bastırdığımız ama ortaya çıkmak için can atan şeyleri görür olalım yine.

Rüzgarla başlasın.

Güneş doğduğunda hiçbir şey değişmesin mesela.

Sen ve ben yine gülüyor olalım.

Sır saklar gibi.

You're forgiven but not forgotten.


31 Mayıs 2012 Perşembe

Bu Kadarı Biraz Fazla

Akıl sağlığını korumaya özen gösteren bir insanım. Kontrolden çıkabilen çoğu şeyden ürkerim. O yüzden duygularımın da kontrolüm altında olmasını isterim.

Ama bu kadarı da fazla oloyor gençler.

Sürekli sırıtmamın nedeni, paslanmaz çelikten oluşum değil. Ve senin gibi insanlar, hayır insanlar değil, erkekler... bende, biri hiç anlamadığı bir konu hakkında her şeyi biliyormuşçasına dünyanın en gevşek ve en aptalca kendine olan güveniyle, böbürlene böbürlene konuşmasını yaparken yorum yapmaya, bir tek kelime etmeye bile değmeyeceğini bildiğin anlarda ama karşında duran insan görünümüne bürünmüş bir saçmalık yığınına daha fazla tahammül edemeyeceğini de farkettiğinde, ağzının ortasına bi tane çakmak istersin - ve belki de çakarsın ya, öyle bir ruh haline neden oluyor.

Güzel oğlum, akıllı oğlum... denilmiş sana zamanında belli de... sahi sen neyi ne kadar bildiğini nerden biliyorsun?

28 Mayıs 2012 Pazartesi

i was just guessing...

Uçup gitmesinden korkarım.

Korkarım, uçup gitmesinden korkarım.

"you dont know how lovely you are"

görgüsüzüm biraz, biliyorum.
ben her şeyi aniden söylerken senin kafanda eski bir fotoğraf makinesinden çıkan ses yankılanır.
ben her şeyi açarım.
senin yüzünde anılarımın görüntüleri uçuşur.
ben açtıkça ikimizde senler küçülür.


kapansam da değişmeyecek, biliyorum.


oh, lets go back to the start 

ama biliyorum.



2 Mayıs 2012 Çarşamba

Mumford And Sons




                                         Mumford & Sons - Winter Winds

MAYIS


Mayıs geldi. 
Son birkaç gündür suratımı asacak onlarca nedenim olsa da sırf güneş var diye, sırf böyle  hava ne yakıcı sıcak, ne depresif, boğucu ve soğuk, sadece serin ve güneşli diye bi mutlu oluyorum durduk yere. Kimisi kışı daha çok seviyorum der ama bu güneşli, aydınlık havaların da canlandıramadığı bir ruh yoktur herhalde. 


İşte bu mutluluk dopingiyle benim için mayısın, kırlarda bayırlarda koşturacağım, sevdiceğimle bol bol gezeceğim, yeni fotoğraflar çekip akşamüstü köşemde yeni bi sürü kitap okuyacağım, bol gülümsemeli, daha az somurtmalı bir ay olacağını umuyorum.


Baharı çok seviyorum. 

Herkese mutlu mayıslar.