1 Eylül 2012 Cumartesi

Şu an tam da öyle hissediyorum. Rica etsem birkaç dakikalığına o olur musun. Onunla konuşmalıyım.

Tuzak

Herkes birbirinden farklıdır. Sen ve ben de farklıyız. Çok kafana takma.


18 Ağustos 2012 Cumartesi

BÖLÜM 1

- Tamam, bak. Sadece bu dönemi atlatmam için sana ihtiyacım var, tamam mı? Hadi şimdi bunu boşverelim de bir şeyler yiyelim. Kurt gibi açım.

Yemek koymak üzere elimde tuttuğum tabak, ellerimden kayıverdi. Nasıl oldu hatırlamıyorum. Sadece şangırtı sesini duydum. Beynim, yıllardır kazıp kazıp bulamadığı ama yeni çıkmakta olan bir diş gibi rahatsız eden bir gerçeği tüm çıplaklığıyla fark etmenin getirdiği şok ile, görünüşe göre yaşamaktan vazgeçmişti. Ellerim işlevini kaybetti. Konuşmadım, konuşmayı düşünmedim bile. Yıllar önce, küçük bir çocukken tıpkı o dalgaların beni suyun altına çekip çıkmama izin vermediği andaki gibi birden her şeyden vazgeçtim. Nefes almayı düşünmedim. Nefessizliği düşünmedim. Bir şekilde, bunu önemli görmedim çünkü. Bunun gibi güçlü bir kaderine razı oluş, bazı insanlarda vardır. Fakat çok sonraları, o an için varlığımı sorgulayacaktım. Sessizce geçen o 20 saniyenin ardından, hiçbir şey söylemeden çıktım gittim.

Bu, o'nu son görüşümdü.

Hayır'ların, evet'lerle kardeş kardeş yaşadığı, olmaz'ların, her an dönüşebilecekleri olur'ların umutlarını içinde taşıdığı, yin ve yang'ın renklerinin milyonlarca yıl önce birbirine karıştığı yaşadığım bu yerde, davranışlarımın tuhaflığını ve tutarsızlığını düşünerek çok zaman kaybetmedim.

Ve gecenin sessizliğinde, varlığıma anlam katacak hiçbir şey ile karşılaşmadan yoluma devam ettim. Ben, benim bilmediğim bir şeyi mi biliyordum? Bir şey bildiğim için mi yürüyordum? Bilmiyorum. Hiçbir şeyi sorgulamıyordum. İçimden yükselen binlerce ses, su yüzeyine ulaşamadan tekrar batıyordu ve bu, iyiydi.

2 gün sonra, kendimi bahçesi olan, bir bağ evinde elma ağaçlarının arasına asılmış beyaz bir hamakta uzanırken buldum. Ve zaman kavramını tekrar algılamak bazı endişeleri de beraberinde getirdi.

O, beni aramamıştı.

Görünüşe göre, kendi varlığımı tekrar kabullenmem için geçen 2 gün, o'nun benim yokluğumu fark etmesine yetmeyecek kadar kısaydı.

Ama ben artık farklı biriydim. Depremden sonra hasar görmüş büyük bir binanın yıkım kararıydı yaşadığım şey. Şimdi ise boş bir araziyim. Ve yeni bir binaya ihtiyacım var.

Bu, biraz zaman alacak.

Ama bütün bunlarda önce, belki  biraz geçmişe dönüp bütün bu olanların nedenlerini anlatmalıyım.

.... devam edecek


6 Temmuz 2012 Cuma

Try


Nothing


Gözlerim ağrıyor.

Bilmiyorum neden ama kalkıp gidesim var.

Neden insan kaçtığı bütün cevaplar için bilmiyorum der...

Biliyorum bal gibi.

Ama şu an bunun bir önemi yok. Beni çözüme ulaştıracak bir araç değil bu, olamayacak da. Geçen gece yatağımdayken uzun süredir hiç hayal kurmadığımı fark ettim. Bir zamanlar bu, beni çok mutlu eden bir şeydi.
Artık hayal kurmuyorum. Daha gerçek olan hep daha mı mutsuz olur? Bazen yaşadığım an'ı bile hayal etmeyi denediğimde daha güzel geliyor.

Kafam boşluklarla dolu. Neredeyse havaya yayılacağımı hissediyorum. Ayaklarım yerden kesiliverecek sanki. Bütün boşluklarda öylesine salınmaya başlayacağım. Oda oda, sokak sokak dolaşıp yüzüme vuracak olan rüzgarın beni rahatlatamamasına hayıflanacağım ve daha rahat nefes alabilmek için daha derinden soluyacağım. İşe yaramayacak. Yani yine çözümü yanlış yerlerde aramış olacağım.

Ben kendimden bir şey anlamadım.

İnsanım diye sırf, başkalarına sordum, başkalarını gözlemledim, onlar da benim gibi hissediyor mu diye düşündüm. Neden bazılarının hep aynı, bazılarının hep tamamen farklı olduğunu da çözemedim. Soruların tek cevabı, yeni sorular oldu her zaman. Öyle ki neredeyse en baştaki soruyu unuttum. Biliyorum böyle yapmamalıyım.

Ama aslında hem yapmalıyım hem yapmamalıyım.

İşte her şey böyle muğlak. Her şey müphem. Ve m ile başlayan değişik ama aynı anlamı taşıyan kelimelerin hepsi.

İnsanın zaman kavramını algılamaya, göz önünde bulundurmaya başlamasından sonrası hep bir endişe hali.

Eskiden zamanın farkında değildim. Artık sürekli saati kontrol etme ihtiyacı hissediyorum ve hep bir gün sonu değerlendirmesi yapıyorum ister istemez. Belki de o yuvarlağa, o iki çubuğu hiç yerleştirmemeliydik.

Neyse....

Yorgunum, ne diyeyim. Arayışımdan yorgunum. Hala, hala, hala aramaktan yorgunum.


Her şeyin gelip geçtiği bir yerde, durup hareket halindeki şeylere odaklanma ve değer biçme çabamdan yorgunum.