Dünyanın dışına atılmış bir adım mıydım bilmiyorum. Aşk gerçekten de sonucu kaybetmek olarak sabitlenmiş bir boşa kürek çekme oyunu mu, kim bilir. Bana bence sen şöylesin, derken dillendirdiği gerçekten de aklından geçen miydi? - muallak. Sabitleri sabit yapan şey sanki görece düşünceler, farklı beyinler değil mi... e öyleyse işte asıl soru : kime göre, neye göre?
Kafam kurcalanıyor değişkenler tarafından. Minik, iflah olmaz mikroplar gibi her bir hücreme sızıyor ve bütün sistemimi bir çöp kutusu haline getiriyorlar. Binalarım yıkıldı, kağıttan gemilerim yandı, sularım taştı, güzel çiçeklerim ezildi, o huzurlu ütopik şehrimi bak şimdi ne hale getirdiler . Gün geçtikçe işgal ediliyorum, talan ediliyorum, derken çeşitleniyorum, çeşitleniyorum diye sevinirken de düğüm oluyorum.
Düğüm çözülene kadar işe yaramazım.
2 yorum:
insanoğlu yıllar boyu bir boşluğu imgelerle, dağlarla, illerle, krallıklarla, körfezlerle, gemilerle, adalarla, balıklarla, odalarla, aletlerle, yıldızlarla, atlarla, insanlarla doldurrur. ölümünden az önce ise, usanmaz çizgi labirentinin kendi yüzünün imgesini oluşturduğunu anlar (jorge luis borges) sanırım fazla ömrün kalmamış, öleceksiiinn:P
Ben daha çok yıkar- tekrar inşa ederim binalarımı, dağlarımı, gemilerimi... hemen kötümser olmaya gerek yok - ya da iyimser olan sensindir belki.- :)
Teşekkür ederim.
Yorum Gönder