1 Kasım 2009 Pazar

Dönüşümsüzüz.

Her şey sabit. Her şey tutarlı ve her şey öngörülebilir.

Hayat, insanların sıradanlıkları içindeki sanabilitelerinden oluşuyor. Bunlara göre kurallar koyup yargıda bulunuyorlar. Çoğunlukla ölçeği tutturuyorlar ve genellemeler konusunda herhangi bir anlaşmazlık yaşanmıyor tekdüze,düz mantık seviyelerinde.

Ben ise çelişkili kalıyorum aralarında... Neyi, neden yaptığımı anlatmaya çalıştığım için kalbi kırılmaya hak kazanan oluyorum.Çünkü bu böyledir'cilerin "öyle" olan nedenlerine ve sonuçlarına uymuyor söylediklerim.

Ah... Bu böyledir'cilerden nefret ediyorum.

Onaylanabilir olarak ilerliyordum oysaki. Ne mutluyduk o zaman.... Ben iyiydim, güzeldim, düşünceliydim. Şimdi ise dünyanın en çelişkili çelişkisizliğiyle karşı karşıyayım.... Çünkü ben artık bencilim.

Bazen gerçekten de en uzak yol iki insan arasında oluyor, birbirini anlamayan. Biri anlayıp da yine de ulaşamıyorsa, bu daha çok acı olarak tanımlanıyor sanırım. - Ben tanımlayamadım. -

İnsanların öfkeli anlarına tanık olmak, o kişiyi öğrenmek demektir, bunu fark ettim. Hissiz bakışlara aşinayımdır ama bu gözler benim içimi üşütüyor...

Ne değişik yer -ler....

Burası.
Orası.

Ben diyorum ki: Bana "burası" değişik geliyor.

O diyor ki: Orası senin.

Ben diyorum ki: "bile"

O diyor ki: Gel

Benim evim yok.
Tanıdık olan bir yerde, tanıdık bir evde, tanıdık bir ateşin başında sabahlıyorum.

Neden anlamıyorsun ki...
- Hiçbir şey bilme, sadece anla. -

Ben "ordan" korkuyorum.

Ve bu mantıklı.
Ve bu arı.
Ve bu doğru.

Hiç yorum yok: