17 Kasım 2011 Perşembe

Saving İ. Y.

Şu an birine ulaşamamak oyunu bozuyor. Yani birine değil aslında, birilerine. Bu kadar sınırlı olmasa ulaşabildiklerim.

Çünkü çok heyecanlıyım.

Böyleyken herkes görsün, herkes bilsin istiyorum. Herkesle çok eğlenmek istiyorum. Tersine giden şeyleri bile çevirebiliyorum düzüne. Sanki. Öyle bir his. Bence ben kendime durup bakıyorum bazen. Durup bakınca da çok şaşırıyorum. Hala. Dayanma gücü nerden geliyor bilmiyorum, dayanıp üstüne bir de şu an olduğum gibi nasıl oluyorum. Ya belki sürekli bunlardan bahsediyorum ama inan şaşkınlıktan. İnan 22 senedir bilmediğimden, yeni öğrendiğimden. Kendimi. Dayanabildiğim için başıma geliyordur belki. The Dark Knight'ın kapanış sahnesi geldi bunu diyince gözümün önüne. Tamam dünyayı kurtarmıyorum. Ama kendimi kurtarıyorum. Sağlık mevzusunda kötü haberler var. Tamam, kötü demeyelim. Ama işte, beni hayalkırıklığına uğratan. Çok inanmak da iyi değilmiş. Gerçeği biraz daha farklı olan bir şeye en azından. Ama işte iyi ki yaşamışım bunu da. Hayalkırıklığına uğruyorum. Bir densiz çıkıp kötüye gidiyorsun diyor. Ağlıyorum 10-15 dk. Sesli. Hıçkırıklı sümüklü. Sonra mendilimle siliyorum gözlerimi. Sinirleniyorum. Bağırıyorum. Ama sonra sakinleşiyorum hemen. Durup düşünüyorum. Soruyorum. Öğreniyorum. Güveniyorum bir başkasına, söylediklerinin öznelliğini bile bile. Bunu yapmanın zor olduğunu biliyor musun? Belki biliyorsundur. Sonra yine baştan başlıyor her şey. Kendimi bir hastane odasında buluyorum ve bekliyorum. Bekliyorum. Uzunca bekliyorum. Sonra 3 günlük bir rüyaya dalıyorum. Odamda, yalnız. Gözlerimi hiç açmadan. Sakin olmaya çalışıp beklemek de zor mesela. Ama öyle ve böyle, öyle de böyle de kalanlarla hayatıma devam ediyorum. Kalanları yok saymaya çalışarak bazen. İnkar edip tek başıma dışarı çıkıyorum. Merdivenlere tırmanırken her adımımda ses geliyor. Bilerek yapıyorum.

O sesi duymak istiyorum.

Hiç yorum yok: