31 Ekim 2012 Çarşamba

Başı bir yana sonu bir yana oynayan yüzeysel bir yazı

Büyümek çok ilginç bir şey.

Ama ondan da ilginç olan şey büyüdüğünü sanırken yaşlanmaya başladığını fark edememek.

Aslında böyle bir konuda elimdeki tek deneğin kendim olmasından hoşlanmıyorum. Başka insanları çok merak ediyorum. İçimde, en az herkes kadar yalnız kalma korkusu var. Bu, fiziksel anlamda da değil, tam olarak sana çağrışım yapan maneviyat da değil. Kafamda oluşan bir düşüncenin yalnız olabilme ihtimalinden çok korkuyorum. Başka hiçbir kimsenin bu düşünceye sahip olmaması olasılığı beni çok üzüyor. Bu yüzden hep bir kılıfa uydurmak isterim aklımdakileri. Deliliğimden dem vurmayacak yakınlarıma neyi nasıl hissettiklerine dair sorular soruyorum.

Kendimi özel bir yere koymuyorum ama sözcüklerle ifade edemediğim, sorularımla anlatamadığım, cevabını aklımdakine birebir uyacak şekilde alamadığım şeyler beni huzursuz ediyor.

Ben kafatasımın içinde yapayalnızım.

Hiç yorum yok: