18 Mart 2018 Pazar

Belki

Kalbim kırılmış.

Bunu üstünden aylar geçtikten sonra bu gece fark ediyorum.

Her zaman duygularıyla hareket eden bir insan oldum. Her zaman mantığımdan önce suratımda gülümseme ya da somurtuk kaş, hıçkırık filan vardı. Şimdi hala öyle olduğumu söylüyorum. Ama gerçekten hala öyle miyim?

Bilmiyorum.

Görüyorum, anlıyorum olan biteni. Ama dışarıya karşı taş gibi katıyım. Bunu hissediyorum bir süredir. Kalbim kırılmış, her zaman kuyruğu dik tutmuşumdur ama bu sefer daha bir umursamaz dışım. İçimde de fırtınaları koparan diğer insanlar ya da olaylar değil artık. Kendimim. 27 yaş krizini geriden mi yaşıyorum anlamıyorum ama neden böyleyim diye sormadığım tek bir gün yok.

Suçladığım çok şey var. Çünkü hayat gerçekten adaletsiz. Elimde olmadığı halde boğuştuğum çok major şeyler var beni engelleyen. Yine de, sorumluluğu tamamen sırtından atmak için dünyayı suçlayan çocuklardan olmayacağım. Bu yüzden hep soruyorum. Neyi göremiyorum, nerede yanlış yapıyorum...

Deniyorum. Edison ampulü bulana kadar denediği ve yanıldığı 1000 sefer için başarısızlık değil, sonuca götürmeyen yollar keşfettim gibi bir şey demişti. Ben de öyle diyorum. Ama Edison kadar sabırlı mıyım ya da hayat o kadar uzun mu, bilmiyorum.

Endişeleniyorum. Kendi kendime kalıp sakinlediğim anlarda bir süre sonra bütün bunlarla boğuşur buluyorum kendimi.

Kendimi kendimde aramak yanlış belki.

Hiç yorum yok: