artık lezzeti de kalmadı hiçbir şeyin diye mi yakınıyorsun?
homurdanıp da somurtuyorsun ne zamandır?
duyuyorum seni ben; kusmalarını, küfürlerini, bangır bangır-
sabrım taşıyor, yüreğim kaldırmıyor da sen hala bakınıyorsun.
tut sözümü sen, durma, otur kendin karar ver neden sakınıyorsun?
tombul bir kurbağayı tut ayağından çekinmeden midene daldır,
hem de pek çabuk ol, tıka burnunu, yum gözünü sonra başını kaldır!-
bu şıp diye kesecek hazımsızlığını, boşuna ıkınıyorsun.
Nietzsche
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder