...
Efendim, yaklaşık 4 ay kadar önce Boğaziçi Üniversitesi etkinliklerinden biri olan gelenekselleşmiş klasik müzik dinletilerinden birindeydim. Aslında bu yazıyı yazmaya da konserden dönüş gecesinde başlamışım - şimdi baktım da - ama sırf tembelliğimden taslak halinde aylardır bekletiyorum - aslında tam olarak tembelliğimden değil - . Neyse, biraz sonra kendi iç sesinizle şenlendireceğiniz cümlelerim geçmiş ile şimdiki zamanın mükemmel karışımından ibaret.
Şu ana kadar, bu etkinlik çerçevesinde 3 konser izlememe rağmen, bu denli muhteşem bir gösteri beklemediğimi söylemeliyim. İlk bölümünde, İstanbul Senfoni Orkestrası'nın, Naci Özgüç şefliğinde Beethoven eserleri ile ( Senfoni no.5 Do Minör op.67 ) tek başına başlattığı bu mucize, ikinci bölümünde ( piyano konçertosu no.3 Do Minör op.37 ) amerikalı besteci ve piyanist Kit Armstrong'un orkestraya piyanosu ile eşlik etmesiyle izleyenler olarak hepimizi ayrı ayrı nirvanaya ulaştırdı. Henüz 17 yaşında olan Kit için söylenecek çok şey var. İstanbul Senfoni Orkestrası için de elbette. Beethoven için de iki kelime etmeden geçemeyeceğim.
Ehm.
Lakin klasik müzik bilgim çok derin olmadığı için benim üzerine söz söylemeye hakkım olan tek yan bu gösterinin bana yaşattığı duygu yoğunluğu olacak sanırım. Daha önce, ağlatma amacından yola çıkmış o içli kemanlar, çellolar ve piyano notaları ile kendimi tarumar etmiş olan ben, ilk defa beni yönlendiren değil de serbest bırakıp yolumu bulmamı isteyen bu ses karşısında donup kaldı. Sonrasında ise Kit Armstrong'un gelişigüzel gibi görünen ahesteliği ve aceleciliğine kapılıp kendimi koyverdim -kendini koyvermek -. Gözden akan iki damla yaş olarak tezahür eden bu duygu yoğunluğunun tek sebebi duymuş olduklarım değildi elbette, kocaman orkestranın - ve Kit Armstrong'un - uyumu sadece doğru yerde doğru notaya basmaktan gelmiyordu zira. O insanlar, o an, orada bedenleri ve ruhlarıyla bir bütünlük oluşturuyordu çünkü. Müziğe verdikleri alelade bedensel tepkiler bile bir tamamlayıcı unsur haline geliyordu. Böylesi bir çok sesliliğin, her ruhta yarattığı farklı etkiler de izleyenleri birbirine bağlıyordu zira o an her şey bir parça'dan ibaretti....
Orada, o an'ı yaşayanlardan biri olarak;
Kendi başıma bütün olamamaktan, sadece bir parça olarak kalmaktan büyük mutluluk duydum.
NOT: Bugün Temmuz'un 6'sı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder