27 Nisan 2009 Pazartesi

Fetüs

Güzel bir güne uyandığınızı düşünürsünüz bazen. Evet, evet neden olmasın... Güneşiyle gözlerinizin içine içine alabildiğine gülümseyen bir gün, hadi kalk diyen. Erken bir saat, güne yetişebilmenin huzurunu getirir. Film karelerinden arda kalanlara benzetmeye çalıştığınız kahvaltınızı hazırlamaya koyulursunuz. Ve mutlu bir müzik eşlik eder çalışan ellerinizin ritmine.İçin için gülümsersiniz halinize, şuna bakın neredeyse dans edeceksiniz! Bütün heveslendikleriniz, heyecanlandıklarınız sarmalar sizi. Sonunda o sihirli sözcük de başlar damarlarınızda dolaşmaya. "mutluluk!". Dersiniz ki - zaman yok, zaman yok boşa harcamaya! her günümün kıymetini bilmeliyim, bugün yeni bir adım atmalıyım! - Sahi bilinçli bir şekilde yarattığınız bu korunaklı inorganik anne karnının içinde en fazla ne kadar adım atabilirsiniz?

Bunu fark eden ama henüz sizin fark edemediğiniz siz, hazırlanmaya başlar balon hayatınızın içinden, karşılaşacağınız ilk "yabancıyla" başlayacak olan hayata.Adımlarınız hayata yaklaştıkça heyecan korkuya karışır, mutluluk endişeye bulaşır, merak ise sinsi bir acabaya dönüşür.

Bu minik yapay balonun saflığı gerçeğin vahşiliğini sezmesine rağmen yine de heveslenirse, "dışarıya" attığınız ilk adımda kafanıza -ummaktaki başarınız yüzünden- talih kuşu görünümlü bir kanatlının - ya da kim bilir, bir bacaklının- pisleyeceğinden çok eminim.

Imitation Of Life

charades, pop skill
water hyacinth, named by a poet.
imitation of life
like a koi in a frozen pond
like a goldfish in a bowl
i dont want to hear you cry

thats sugarcane that tasted good
thats cinnamon thats hollywood
c'mon c'mon no one can see you try

you want the greatest thing
the greatest thing since bread came sliced.
you've got it all, you've got it sized.
like a friday fashion show teenager
freezing in the corner
trying to look like you dont try

thats sugarcane that tasted good.
thats cinnamon thats hollywood
c'mon c'mon no one can see you try

no one can see you cry

thats sugarcane that tasted good
thats freezing rain thats what you could
c'mon c'mon no one can see you cry

this sugarcane
this lemonade
this hurricane, i'm not afraid.
c'mon c'mon no one can see me cry
this lightning storm
this tidal wave
this avalanche, i'm not afraid.
c'mon c'mon no one can see me cry


thats sugarcane that tasted good
thats who you are, thats what you could
c'mon c'mon no one can see you cry

30 Ocak 2009 Cuma

Devotchka!!

Dondum kaldım.

Şaşırdım elimde kalemle karşımda da beyaz bir sayfa görünce. İçimde bir kıpırdanma oldu sanki önce; ama çok da sürmedi. Deli gibi panikledim sonra.

Hala panikteyim.

Geçer mi bilmiyorum ama şu an'ın kaderini etkileyeceği kesin. Ya da susarım olur biter. Patlarsa içimde patlar.Ama yok... Kendimi mutsuz etmek istemem, hiç.

Devam öyleyse...

Ama ne ile?

Bugün kaktüsümün büyümesine tanıklık ettim. Aslında aldığımdan bu yana (eylül 2008) pek farkında olmamıştım. Farkında olmak için umursamak gerekir ya, ondan. Ama beni çok şaşırttı bugünlerde.Aklımı başıma getirdi biraz sağolsun. Onun da yaşayan bir canlı olduğunu unutmuş, ona süs bitkisi muamelesi yapmaya devam ediyordum az kalsın.

Birkaç gündür bir evrimin peşinde.

Başlarda yine çok umursamamıştım üzerinde yeni yeşeren o garip, uzun oluşumu. Ama o, benim gözüme sokmak istercesine onu büyütmeye devam ediyor. Şimdilerde yarın nasıl - daha doğrusu ne kadarlık- bir süprizle karşılaşacağımı merak eder oldum. Ve dahası, müthiş bir sevgi besliyorum ona karşı. Ve çok heyecanlıyım bütün sürprizleri için.

Bu yüzden bugünü not etmek istedim, öyle.

......


Yazmayalı kendime işkence etmeye başladım ben. Sonra, bu şekilde daha fazla dayanamayacağımı anladığımda şiddetini azalttım. Ara sıra hala çok mutlu oluyorum. Bu yüzden umudu hak ediyor hayatım.

Umut da bir başka kararı getirdi peşinden ama... bu kez "ya sev ya terk et" cinsinden.

Onun sertliği var bu aralar bende. Plan da olsa yine de sonuçları için belirsizlik sürüyor. Ya da sürsün istiyorum, sürpriz istiyorum.

Öfkeleniyorum ben.

Çok öfkeleniyorum.

Öfkelenebildiğim için mutluyum çünkü bu kararım karşısında beni daha dirençli kılıyor. Öfkemle besleniyorum ama öfke daha iyi bir araca dönüşüyor. Dünyaya bağırıp çağırmıyorum ama çok değişik bir şeyler oluyor, hissediyorum.

Ben belki hiçbir zaman hayal ettiğim, o gözlerinden şimşekler çıkan masal kahramanı gibi olamayacağım. Çünkü belki ben gerçekten de kırılganım ve kırıklarımı zırhlarla kapatmam beni daha güçlü yapmıyor eğer hala gözlerimden yaşlar akıyorsa.

Belki ben safım.

Ve belki hiçbir zaman anlayamayacağım ne zaman aldanacağımı, aldatılacağımı...

Ama bir şekilde fark ettim, etmeye de devam ediyorum. Ne olduğunu bilmiyorum, bir kalıba sokamıyorum. Çünkü sanırım, bu gelen sadece gerçek ben.

Uzun zamandır güvenebileceğim bir şey arıyordum, onun üzerine bir hayat inşa etmeyi bekliyordum.

Sonra bulamadım....

Sonra hayatım paramparça olmadı ama her şey sıradanken ben parçalandım kimse bilmeden.Şimdi kabullenmeye çalışırken bir şey buldum.

Ben artık gözlere güveniyorum.

Bambaşka bir şey bu, bana özel bir şey mi yoksa görmeyi bilenler için mi bilmiyorum ama şimdilik bu kadar.

Kış, soğuk çabuk bitsin artık hayatımın karanlık zamanları.

Çünkü biliyorum ki güneşin geri gelmesiyle ben de yeniden doğacağım. Bu bir seçim, karanlıkta beni besleyecek bir şey yok.

Yeterli vaktim vardır umarım.

Şu cümleyi yazdığıma inanasım gelmiyor ama eksik ve fazla , ben, kendim, kendi kendime umut ediyorum.

Yani unumu eleyip eleğimi asmak istiyorum

Ama;

Bunu gerçekleştirirken acayip de bir şov hazırlığı içindeyim.

7 Ocak 2009 Çarşamba

Film

İşte yine başlıyoruz. Kalınan noktadan gelişmiş ve değişmiş olarak başlamak ne garip bir duygu. Küçümsemek değil de ağırbaşlılıkla karşılama aşaması sanırım. Sonrası hafife almak olacak muhtemelen. Neyse, kendinibilmez bir halde sırf ihtiyaçtan yine burdayım. Mana aramaktan vazgeçtim, aradığımda "hiçbir şey benim düşündüğüm gibi değilmiş meğersem" yanılgısından sıkıldım çünkü. Kafa karışıklığımla sarhoş oluyorum herhalde. Yoksa çıkmazdayken bu kadar çok gülümser mi insan haline... Tamam, anladım ben. Havada dönüp duran o nesneler - ya da nesne olmayanlar- hiçbir zaman yerlerini bulup kurulamayacaklar. İyi, dönsün dursunlar öyleyse. Müthiş bir bıkkınlık var şimdiye kadar didiklediklerimle ilgili. Hissizleştiğimi sanıyordum lakin öyle değilmiş. Kendimi içime çekiyormuşum meğer. Hala orda olduğunu bilmek güzel ama, orda da kalsın zaten lüzumu yok dışarı çıkarmaya. Bambaşka biri işte, yüzün aynı kalması tanınmak için yeterli değil. Sorular bir yana akış halinde olan bir şeyler var kapılıp gittiğim. Etrafımda kıyamet kopuyor da ben kulağımda kocaman bir kulaklıkla sadece o yunus sesleriyle beraber yürüyorum sanki. Film ki bu izlediğim.

29 Ekim 2008 Çarşamba

SIMPLE

Be a simple kind of man.
Be something you love and understand.

Hepsi bu(-ymuş).

"Lynyrd Skynyrd"

17 Ekim 2008 Cuma

Schindler'in Listesi

Aslında ne yazacağımı pek bilemiyorum, sadece içimde dolup taşan ne varsa öylece aksın gitsin istiyorum. Duyguların tarif edilemez nitelikte olanları bana her zaman acı vermiştir. Acı değilse bile kesinlikle hüzünlüdür ağır bir şekilde hissedilen bir duyguyu kimseyle paylaşamamak. Lakin paylaşmaya çalışmaktan hiçbir zaman geri durmamışımdır, o derin yalnızlık hissini duyumsamamak için. Küreklere asılmak için harcadığım enerjimin beni yorduğunu bilsem de asla "boşuna" demem, diyemem bu yüzden. Yine öyle bir an geldi sanırım. Yine içimde kıpırdayan bir şey var ama " güzel günler"deki gibi değil, tüketen cinsten. Üzerime yapıştırılan "eğlenceli insan" etiketinden çok uzak bir yazı olacak gibi...

ya da bilmiyorum yazmalı mı yazmamalı mı, yazılır mı yazılmaz mı... belki de sadece şunu demek lazım ki zırhlarımızı kuşansak dahi uçurumun kenarındaysak eğer bir yararı yok. Ve tesadüflerin bizi o noktaya getirmesi an meselesi. ve hikayenin devamı pamuk ipliğiyle ilgili...

25 Eylül 2008 Perşembe

Saçmalamak ya da Saçmalamamak

Bence ben de birazcık alıştırma yaparsam pekala yazabilirim. En azından, saçmalasam bile bu şekilde bomboş oturmaktan daha faydalı bir iş yapmış olurum. -Serbest Çağrışım mesela-

Aslında kendisi hakkında yazmak dışında insanın ciddi anlamda iki kelam edebilmesi bile bir deneyim ve bilgi birikimi meselesi... ya da bunları hiçbiri yoksa eğer, "hayalgücü". Zaten asıl sihir de bu sanırım.

Ama benim ne çok fazla deneyimim ne de bilgi birikimim var. Hayalgücü konusuna gelince... Olmadık yerlerde hiç olmayacak şeyler saçmalayan ben, elime kağıt-kalem ikilisini aldığımda birden sınırlarımı hatırlıyorum ve onların gerçekten bana ait olup olmadığını sorgulama gereği bile duymadan klişeleşmeye ve kokuşmaya başlıyorum. Hayalgücümde kayda değer bir şey olmadığından ve kendi hikayemden başka tanık olduğum çok fazla yaşam olmadığından yine önlenemez bir şekilde kendimden bahsetmeye başladım işte. Sorun şu ki... Kendimden bahsetmenin okuyucu tarafından - varsa tabi- pek ilgiyle karşılanmayacağını düşünüyorum.

Lakin kendimi de sırf kötüyüm diye durduracak değilim. Mesela, pekala "kendim için yazıyorum ben zaten" saçmalığı ile avunabilirim. Hem belli mi olur, zevk meselesi olan bir konuda çok da kesin konuşmamak lazım. Bu da bir diğer avuntu şekli tabi.

Herneyse, içinde kayda değer pek bir şey - tamam, hiçbir şey - olmasa da artan satır sayısı içimde umut tomurcuklarının yeşermesine sebep oluyor. - Küçük şeylerden mutlu olabilmek lazım, ve bazen hiçbir neden yokken de... - Aslında bu durumun beni neden umutlandırdığını biliyorum. Zira çok yaşamışımdır bomboş bir sayfanın başında, elimde kalemim ve kırık dökük iki cümleyle sıkıntıdan sıkıntıya gark olma durumunu. En azından eskisi gibi iyi olma telaşında değilim. Bir baskı hissetmiyorum bu açıdan. Kalemimden fırlayan kasıntı cümleler yok önümde. Tamam, gereksiz ama gereksiz olduğu kadar "ben" olan cümleler bunlar. - Bence kendime gereksiz demek istemedim. -

Tamam, konuyu bu taraftan toplamam biraz imkansızlaştı sanırım...

Aslında belki de saçmalıyor olmama bu kadar takılmamak lazım. Çünkü, yani, hangimiz saçmalamıyoruz ki? Bunu yazmak anlamında söylemiyorum sadece. Şu an bile, bulunduğun yerde dur ve etrafına bir bak. Hareket yaşamın özüdür tamam ama amaçsızca ve soluklanmadan her Allah'ın günü süren bu işkence gibi devinim delilik değildir de nedir?

Şimdi düşündüm de belki de amaçsız değildir bu delilik hali. Belki de insanlar, biz... Bir şeyden kaçıyoruzdur ve neden kaçtığımızı bile dillendiremeyecek kadar çok korkuyoruzdur ondan. Belki de bu şekilde bir kaos ortamı içinde olmasak ve herkesin düşünmeye ve köşesine çekilip hayal kurmaya vakti olsa, o zaman anlayacağız anlamsızlığımızı. O zaman hatırlayacağız hep unutmak istediklerimizi...

Evet, işte şimdi konu hakkında kendimi özgür bıraktığım için iyice içinden çıkılamaz bir hal aldı bu yazı. Neyse, bence de germeyelim boş yere birbirimizi. Ne de olsa bir nokta her şeyi halleder " . "