"Yakına sesleniriz, çıkıp gelen uzak olur.
Biz yakını çağırırız; uzak , 'geldim' der."
"Meinen wir nahe, meldet sich feine. "
gibi bir şey.
" Oysa neşe ne denli neşeliyse, içinde uyuklayan hüzün de o denli arıdır. Hüzün ne denli derinse, içinde susan neşe de o denli yüksek sesle çağırır. Hüzün ve neşe birbirlerinin içinde oynaşırlar. İkisinin birbirlerine seslenerek uymalarını sağlayan oyunun kendisi de, uzağı yakın , yakını uzak kılan acıdır. Bu yüzden, ikisi , en yüce neşe de, en derin hüzün de -her biri- kendince acılıdır."
23 Kasım 2009 Pazartesi
12 Kasım 2009 Perşembe
EMPTY
something has left my life
and i don't know where it went to
somebody caused me strife
and it's not what i was seeking.
didn't you see me, didn't you hear me
didn't you see me standing there
why did you turn out the lights
did you know that i was sleeping
say a prayer for me
help to feel the strength i did
my identity has been taken
is my heart breaking on me
all my plans fell though my hands
they fell
though my hands on me
in my obvious it suddenly seems
empty...
and i don't know where it went to
somebody caused me strife
and it's not what i was seeking.
didn't you see me, didn't you hear me
didn't you see me standing there
why did you turn out the lights
did you know that i was sleeping
say a prayer for me
help to feel the strength i did
my identity has been taken
is my heart breaking on me
all my plans fell though my hands
they fell
though my hands on me
in my obvious it suddenly seems
empty...
1 Kasım 2009 Pazar
Dönüşümsüzüz.
Her şey sabit. Her şey tutarlı ve her şey öngörülebilir.
Hayat, insanların sıradanlıkları içindeki sanabilitelerinden oluşuyor. Bunlara göre kurallar koyup yargıda bulunuyorlar. Çoğunlukla ölçeği tutturuyorlar ve genellemeler konusunda herhangi bir anlaşmazlık yaşanmıyor tekdüze,düz mantık seviyelerinde.
Ben ise çelişkili kalıyorum aralarında... Neyi, neden yaptığımı anlatmaya çalıştığım için kalbi kırılmaya hak kazanan oluyorum.Çünkü bu böyledir'cilerin "öyle" olan nedenlerine ve sonuçlarına uymuyor söylediklerim.
Ah... Bu böyledir'cilerden nefret ediyorum.
Onaylanabilir olarak ilerliyordum oysaki. Ne mutluyduk o zaman.... Ben iyiydim, güzeldim, düşünceliydim. Şimdi ise dünyanın en çelişkili çelişkisizliğiyle karşı karşıyayım.... Çünkü ben artık bencilim.
Bazen gerçekten de en uzak yol iki insan arasında oluyor, birbirini anlamayan. Biri anlayıp da yine de ulaşamıyorsa, bu daha çok acı olarak tanımlanıyor sanırım. - Ben tanımlayamadım. -
İnsanların öfkeli anlarına tanık olmak, o kişiyi öğrenmek demektir, bunu fark ettim. Hissiz bakışlara aşinayımdır ama bu gözler benim içimi üşütüyor...
Ne değişik yer -ler....
Burası.
Orası.
Ben diyorum ki: Bana "burası" değişik geliyor.
O diyor ki: Orası senin.
Ben diyorum ki: "bile"
O diyor ki: Gel
Benim evim yok.
Tanıdık olan bir yerde, tanıdık bir evde, tanıdık bir ateşin başında sabahlıyorum.
Neden anlamıyorsun ki...
- Hiçbir şey bilme, sadece anla. -
Ben "ordan" korkuyorum.
Ve bu mantıklı.
Ve bu arı.
Ve bu doğru.
Her şey sabit. Her şey tutarlı ve her şey öngörülebilir.
Hayat, insanların sıradanlıkları içindeki sanabilitelerinden oluşuyor. Bunlara göre kurallar koyup yargıda bulunuyorlar. Çoğunlukla ölçeği tutturuyorlar ve genellemeler konusunda herhangi bir anlaşmazlık yaşanmıyor tekdüze,düz mantık seviyelerinde.
Ben ise çelişkili kalıyorum aralarında... Neyi, neden yaptığımı anlatmaya çalıştığım için kalbi kırılmaya hak kazanan oluyorum.Çünkü bu böyledir'cilerin "öyle" olan nedenlerine ve sonuçlarına uymuyor söylediklerim.
Ah... Bu böyledir'cilerden nefret ediyorum.
Onaylanabilir olarak ilerliyordum oysaki. Ne mutluyduk o zaman.... Ben iyiydim, güzeldim, düşünceliydim. Şimdi ise dünyanın en çelişkili çelişkisizliğiyle karşı karşıyayım.... Çünkü ben artık bencilim.
Bazen gerçekten de en uzak yol iki insan arasında oluyor, birbirini anlamayan. Biri anlayıp da yine de ulaşamıyorsa, bu daha çok acı olarak tanımlanıyor sanırım. - Ben tanımlayamadım. -
İnsanların öfkeli anlarına tanık olmak, o kişiyi öğrenmek demektir, bunu fark ettim. Hissiz bakışlara aşinayımdır ama bu gözler benim içimi üşütüyor...
Ne değişik yer -ler....
Burası.
Orası.
Ben diyorum ki: Bana "burası" değişik geliyor.
O diyor ki: Orası senin.
Ben diyorum ki: "bile"
O diyor ki: Gel
Benim evim yok.
Tanıdık olan bir yerde, tanıdık bir evde, tanıdık bir ateşin başında sabahlıyorum.
Neden anlamıyorsun ki...
- Hiçbir şey bilme, sadece anla. -
Ben "ordan" korkuyorum.
Ve bu mantıklı.
Ve bu arı.
Ve bu doğru.
23 Ekim 2009 Cuma
ADAMIN BİRİ BİR GÜN
Dünyanın en anlamsız yürüyüşüne çıktı.
Ne filmlerdekine benzer hissiz bir sağlıklı yaşam koşusu, ne ayaklarını dansettirircesine yürütecek bir "kendini iyi hisset" müziği, ne de sürünerek indiği bir dip...
Ona buna bakıyor, yolda rastladığı bir dilenciyi izleyip bir şeyler hissedebilmeyi bekliyordu. Kendini dinledi bir süre. Ama yok, hiçbir şey hissetmemenin verdiği o yoğun, hüzün veren boşluk dışında hiçbir şey yoktu işte..
-Çiçekler hala güzel görünüyordu, o ayrı. -
60...59...58.... Yere baktı, bir yağmur sonrası solucanı gördü ayaklarının dibinde. İncitmeden kenara itti ayağıyla. 34...33...32.... "Nerdeyse yağdı yağacak" dedi içinden, "şemsiye de almadık." Şemsiye demişken, al işte... peydah olmuş yine bir köşede "ıslanmayalım bayanlarrr" diye bağıran yağmur kahini sokak satıcıları. Ekmek parası, dedi. Sonra kendine şaşırdı yaşsız adam. Kaç yaşında olduğunun farkında olmadığını bile bile...Yaşlı insanlar gibi konuştum, dedi. "Yaş demişken...." diye uzayıp gitti serbest çağrışımları, trafik ışıklarının altında beklerken.
3...2...1... Nerdeyse bir yarışa başlamanın vereceği heyecanı hissetti, kafasını kaldırıp üstüne doğru koşuşturan bunca insanı görünce. Yalpaladı, etrafından geçen insanların, kendilerini pacman labirentinde sanmaları yüzünden birkaç saniye ne yöne gideceğini şaşırdı, durakladı. Sonra silkinip yoluna devam etti. Bu sırada bulutlar, tekrar bir araya gelmelerinin sevincini göbeklerini tokuşturup gürültü yaparak kutlamaya başlamışlardı.
Hah, dedi.
- Biliyordum bunun olacağını.
Pardesüsünün yakasını kaldırarak dünyanın en klişe yağmura hazırlık hareketini yaptı.
- Bunu da niye yaptıysam, sanki eve gidinceye kadar götümden su akmayacak...
Bir süreliğine etrafına olan dikkati azaldı. Yağmur ve korunma yolları hakkında birkaç saçma şey düşündü. Sonra,
- Amaaaann beee.... Islanırsam ıslanayım, eve gitmiyor muyum zaten.
Hem ıslanmanın neresi kötü, dedi içinden.
Ellerini cebine soktu, yavaş yavaş ilerlemeye devam ederken aslında halinden çok hoşnut olduğunu fark etti. Şu durumda, utanmasa kafasını yukarı kaldırıp ellerini açarak tüm vücudunu yağmura teslim ederdi. Ama bu düşünceyi çabucak kafasından savdı. Utangaçlığının, aklından geçenlerin insanlar tarafından anlaşılacağı gibi saçma bir korkuya kapılmıştı. Dikkatini tekrar etrafına yoğunlaştırdı. Çevresindeki, üzerlerine su değil de ateş oku yağıyormuşcasına koşuşturan insanlara içinde bulunduğu rahatlıkla küçümser gibi baktı. Sonra, tam da yerdeki rögar kapağının üzerinden geçerken, iskarpin ayakkabısı metal ile suyun karışımını çok yumuşak buldu. Şımarıp da "ben burda dans ederim ki" düşüncesi içine girince de adam yere kapaklandı. Daha önce hiçbir rögar kapağına bu kadar yakın olmamıştı. Rezalet, diye düşündü. Rezalett... Üstünü silkeleyerek -diz kapağının acısını da belli etmeden- doğruldu. Lakin etrafına bakmaya korkuyordu. Gülüyorlardır şimdi, hay aksi... dedi. Ama kafasını kaldırdığında koşuşturup duran insanlardan başka bir şey göremedi. Rahatlamıştı. Nasıl olsa sırılsıklamdı, düştüğünün en küçük bir işaretini bile taşımıyordu üzerinde. Bunun verdiği huzurla yürümeye devam etti.
Aslında başına, dert olsunlar diye saldığı binbir türlü uyduruk, yapmacık sorumluluk olmasaydı belki eve giden yolunu uzatmayı aklından geçirebilirdi. Ama hayır, yok... Eve gitmeyi planlamıştı ve eve gidecekti. Planına uymanın verdiği rahatlık, içinde kıpırdayan çocuğa istediği oyuncağı alamamış olmanın verdiği huzursuzluk ile yürümeye devam etti. En azından adımlarını yavaşlatmıştı, her ikisine de istediğini verdiğini düşünerek huzursuzluğun ağlarından kurtulmaya çalıştı.
Ve işte artık evini görebiliyordu. Dış duvarları yağmurdan yer yer ıslanmıştı. Islanan yerler ilk bakışta binanın üzerine çizilmiş desenler gibi duruyordu.Bu, hoşuna gitti. Apartman kapısından girerken çok güzel olmuşsun, diye iltifat etmeyi de unutmadı.
Kapıyı sert bir şekilde kapattı. Çok da güneş almayan apartman koridorunda el yordamıyla ışığın yerini buldu, yaktı. 2.kattaki dairesine doğru merdivenleri tırmanmaya başlamıştı bile. Dairesinin önüne geldiğinde cebine elini ilk atışında anahtarını buldu, hemen çıkartıp kapıyı açmaya koyuldu. Üşümeye başlamıştı ama kurulanmak için gösterdiği sabırsızlığa kapısı sanki direniyordu. Sanırım beni bu kadar erken beklemiyordu, diye düşündü.
- Neyse neyse, hadi açıl artık da gireyim...
Birkaç deneme sonunda kapıyı açmayı başardı.Evine attığı ilk adımda, soğuk teninin ev sıcaklığıyla karşılaşması, üşümesinin yerini ürpertiye bırakmasına sebep olmuştu. Bu duyguya fazla takılmayıp alelacele soyundu. Duşa girmek için sabırsızlanıyordu. Hızlı adımlarla banyoya giden yolu arşınlayıp üstünde kalan son şey olan boxerını da bir kenara sallayarak kendini, sıcaklığını iliklerine kadar hissettiği suya bıraktı. Onca buharın arasında çırılçıplakken suyun sesini, vücuduna dokunuşunu dinledikçe ilahi denecek kadar yoğun bir duygu doldu içine. Gözlerini kapattı, dinledi...dinledi....
Daha önce onu bu kadar çok rahatlatan bir şey olmamıştı. Düşündü... Hayır, kesinlikle yoktu. Bu nedenle banyodan çıkarken kendini nerdeyse buharın bir parçası gibi hissetti. Havlusuna sarındı, banyodan çıkmasıyla sanki yeniden bir cisme büründü. Eve ilk girdiğinde sıcak olduğunu düşündüğü koridor şimdi buz gibiydi. Koşarak odasına gitti. Hızlıca kurulandı ve hemen üstüne alelade seçtiği bir t- shirt ve pantolon geçirdi. Hala içi üşüyordu. Bu nedenle mutfağa gitti ve kendine sıcak bir çay hazırlamaya koyuldu. Aslında pek sevmezdi çayı. Ama şu an ihtiyacı olan tek şeyin bir kupa dolusu çay olduğunu düşündü.
Bütün bunları yaparken evde yalnızdı. Zaten yalnız yaşıyordu ama evinin müdavimi olan birkaç arkadaşı vardı.
- Sabah ben gittikten sonra çıkmışlar herhalde, hay allah ,nerde bu çocuklar ...
diye içinden geçirse de aslında yalnız kalabildiğine çok sevinmişti.
Oysaki yalnızlık, kaçtığı bir duyguydu genelde. Bu yüzden evinde nerdeyse her akşam en azından bir arkadaşı, o da yoksa tek gecelik bir kız arkadaşı oluyordu mutlaka. Yalnızlığı bilinçli bir şekilde tercih etme olgunluğuna sahip olamadan önce yalnız bırakılmış insanlardan biriydi işte. Dışardan çok sosyal, eğlenmeyi seven bir adam olarak görünse de aslında bunları ona yaptıran, köşe bucak kaçtığı bu garip duyguydu.
Bu aralar yoruldum, dedi.
- Ondan herhalde. Biraz kafa dinlesem iyi gelecek gibi baksana.
Kendini 2 kişilik yatağının ortasına bıraktı. Yüzükoyun yatarak bir süre yüzünü yastığına gömüp nefesini tuttu. Salt sessizlikte kalp atışlarını dinledi. Sonra yüzünü sol yanına çevirdi ve etrafı izlemeye başladı. Her duygunun görüntüsü de farklı oluyor, diye düşündü. Şu odaya daha önce defalarca bakmıştı ama şu an aklından geçirdiklerini daha önce hiç düşünmemişti. Bu ruh hali içinde odasının sol tarafını incelerken kitaplığının yan tarafında bir şey ilişti gözüne. Ahh, dedi. Tabi ya... 2 ay önce ayrıldığı sevgilisinin ona, "bu oda çok kasvetli görünüyor, belki bu güzel şeyi şuraya koyarsak daha mutlu görünebilir" diyerek hediye ettiği çiçekti bu. Görmesiyle 2 aydır hiç sulamamış olduğu da aklına geldi. Güzelim çiçek sararıp solmuştu. Sanırım artık senin için çok geç, diye geçirdi içinden.Hafif bir üzüntü vardı sanki sesinde...
* Bol miktarda yazım- kural yanlışının olduğunu biliyorum. Bir çırpıda yazdığım için yeniden okuyup değerlendiremedim. Bunlar için özür...
Ne filmlerdekine benzer hissiz bir sağlıklı yaşam koşusu, ne ayaklarını dansettirircesine yürütecek bir "kendini iyi hisset" müziği, ne de sürünerek indiği bir dip...
Ona buna bakıyor, yolda rastladığı bir dilenciyi izleyip bir şeyler hissedebilmeyi bekliyordu. Kendini dinledi bir süre. Ama yok, hiçbir şey hissetmemenin verdiği o yoğun, hüzün veren boşluk dışında hiçbir şey yoktu işte..
-Çiçekler hala güzel görünüyordu, o ayrı. -
60...59...58.... Yere baktı, bir yağmur sonrası solucanı gördü ayaklarının dibinde. İncitmeden kenara itti ayağıyla. 34...33...32.... "Nerdeyse yağdı yağacak" dedi içinden, "şemsiye de almadık." Şemsiye demişken, al işte... peydah olmuş yine bir köşede "ıslanmayalım bayanlarrr" diye bağıran yağmur kahini sokak satıcıları. Ekmek parası, dedi. Sonra kendine şaşırdı yaşsız adam. Kaç yaşında olduğunun farkında olmadığını bile bile...Yaşlı insanlar gibi konuştum, dedi. "Yaş demişken...." diye uzayıp gitti serbest çağrışımları, trafik ışıklarının altında beklerken.
3...2...1... Nerdeyse bir yarışa başlamanın vereceği heyecanı hissetti, kafasını kaldırıp üstüne doğru koşuşturan bunca insanı görünce. Yalpaladı, etrafından geçen insanların, kendilerini pacman labirentinde sanmaları yüzünden birkaç saniye ne yöne gideceğini şaşırdı, durakladı. Sonra silkinip yoluna devam etti. Bu sırada bulutlar, tekrar bir araya gelmelerinin sevincini göbeklerini tokuşturup gürültü yaparak kutlamaya başlamışlardı.
Hah, dedi.
- Biliyordum bunun olacağını.
Pardesüsünün yakasını kaldırarak dünyanın en klişe yağmura hazırlık hareketini yaptı.
- Bunu da niye yaptıysam, sanki eve gidinceye kadar götümden su akmayacak...
Bir süreliğine etrafına olan dikkati azaldı. Yağmur ve korunma yolları hakkında birkaç saçma şey düşündü. Sonra,
- Amaaaann beee.... Islanırsam ıslanayım, eve gitmiyor muyum zaten.
Hem ıslanmanın neresi kötü, dedi içinden.
Ellerini cebine soktu, yavaş yavaş ilerlemeye devam ederken aslında halinden çok hoşnut olduğunu fark etti. Şu durumda, utanmasa kafasını yukarı kaldırıp ellerini açarak tüm vücudunu yağmura teslim ederdi. Ama bu düşünceyi çabucak kafasından savdı. Utangaçlığının, aklından geçenlerin insanlar tarafından anlaşılacağı gibi saçma bir korkuya kapılmıştı. Dikkatini tekrar etrafına yoğunlaştırdı. Çevresindeki, üzerlerine su değil de ateş oku yağıyormuşcasına koşuşturan insanlara içinde bulunduğu rahatlıkla küçümser gibi baktı. Sonra, tam da yerdeki rögar kapağının üzerinden geçerken, iskarpin ayakkabısı metal ile suyun karışımını çok yumuşak buldu. Şımarıp da "ben burda dans ederim ki" düşüncesi içine girince de adam yere kapaklandı. Daha önce hiçbir rögar kapağına bu kadar yakın olmamıştı. Rezalet, diye düşündü. Rezalett... Üstünü silkeleyerek -diz kapağının acısını da belli etmeden- doğruldu. Lakin etrafına bakmaya korkuyordu. Gülüyorlardır şimdi, hay aksi... dedi. Ama kafasını kaldırdığında koşuşturup duran insanlardan başka bir şey göremedi. Rahatlamıştı. Nasıl olsa sırılsıklamdı, düştüğünün en küçük bir işaretini bile taşımıyordu üzerinde. Bunun verdiği huzurla yürümeye devam etti.
Aslında başına, dert olsunlar diye saldığı binbir türlü uyduruk, yapmacık sorumluluk olmasaydı belki eve giden yolunu uzatmayı aklından geçirebilirdi. Ama hayır, yok... Eve gitmeyi planlamıştı ve eve gidecekti. Planına uymanın verdiği rahatlık, içinde kıpırdayan çocuğa istediği oyuncağı alamamış olmanın verdiği huzursuzluk ile yürümeye devam etti. En azından adımlarını yavaşlatmıştı, her ikisine de istediğini verdiğini düşünerek huzursuzluğun ağlarından kurtulmaya çalıştı.
Ve işte artık evini görebiliyordu. Dış duvarları yağmurdan yer yer ıslanmıştı. Islanan yerler ilk bakışta binanın üzerine çizilmiş desenler gibi duruyordu.Bu, hoşuna gitti. Apartman kapısından girerken çok güzel olmuşsun, diye iltifat etmeyi de unutmadı.
Kapıyı sert bir şekilde kapattı. Çok da güneş almayan apartman koridorunda el yordamıyla ışığın yerini buldu, yaktı. 2.kattaki dairesine doğru merdivenleri tırmanmaya başlamıştı bile. Dairesinin önüne geldiğinde cebine elini ilk atışında anahtarını buldu, hemen çıkartıp kapıyı açmaya koyuldu. Üşümeye başlamıştı ama kurulanmak için gösterdiği sabırsızlığa kapısı sanki direniyordu. Sanırım beni bu kadar erken beklemiyordu, diye düşündü.
- Neyse neyse, hadi açıl artık da gireyim...
Birkaç deneme sonunda kapıyı açmayı başardı.Evine attığı ilk adımda, soğuk teninin ev sıcaklığıyla karşılaşması, üşümesinin yerini ürpertiye bırakmasına sebep olmuştu. Bu duyguya fazla takılmayıp alelacele soyundu. Duşa girmek için sabırsızlanıyordu. Hızlı adımlarla banyoya giden yolu arşınlayıp üstünde kalan son şey olan boxerını da bir kenara sallayarak kendini, sıcaklığını iliklerine kadar hissettiği suya bıraktı. Onca buharın arasında çırılçıplakken suyun sesini, vücuduna dokunuşunu dinledikçe ilahi denecek kadar yoğun bir duygu doldu içine. Gözlerini kapattı, dinledi...dinledi....
Daha önce onu bu kadar çok rahatlatan bir şey olmamıştı. Düşündü... Hayır, kesinlikle yoktu. Bu nedenle banyodan çıkarken kendini nerdeyse buharın bir parçası gibi hissetti. Havlusuna sarındı, banyodan çıkmasıyla sanki yeniden bir cisme büründü. Eve ilk girdiğinde sıcak olduğunu düşündüğü koridor şimdi buz gibiydi. Koşarak odasına gitti. Hızlıca kurulandı ve hemen üstüne alelade seçtiği bir t- shirt ve pantolon geçirdi. Hala içi üşüyordu. Bu nedenle mutfağa gitti ve kendine sıcak bir çay hazırlamaya koyuldu. Aslında pek sevmezdi çayı. Ama şu an ihtiyacı olan tek şeyin bir kupa dolusu çay olduğunu düşündü.
Bütün bunları yaparken evde yalnızdı. Zaten yalnız yaşıyordu ama evinin müdavimi olan birkaç arkadaşı vardı.
- Sabah ben gittikten sonra çıkmışlar herhalde, hay allah ,nerde bu çocuklar ...
diye içinden geçirse de aslında yalnız kalabildiğine çok sevinmişti.
Oysaki yalnızlık, kaçtığı bir duyguydu genelde. Bu yüzden evinde nerdeyse her akşam en azından bir arkadaşı, o da yoksa tek gecelik bir kız arkadaşı oluyordu mutlaka. Yalnızlığı bilinçli bir şekilde tercih etme olgunluğuna sahip olamadan önce yalnız bırakılmış insanlardan biriydi işte. Dışardan çok sosyal, eğlenmeyi seven bir adam olarak görünse de aslında bunları ona yaptıran, köşe bucak kaçtığı bu garip duyguydu.
Bu aralar yoruldum, dedi.
- Ondan herhalde. Biraz kafa dinlesem iyi gelecek gibi baksana.
Kendini 2 kişilik yatağının ortasına bıraktı. Yüzükoyun yatarak bir süre yüzünü yastığına gömüp nefesini tuttu. Salt sessizlikte kalp atışlarını dinledi. Sonra yüzünü sol yanına çevirdi ve etrafı izlemeye başladı. Her duygunun görüntüsü de farklı oluyor, diye düşündü. Şu odaya daha önce defalarca bakmıştı ama şu an aklından geçirdiklerini daha önce hiç düşünmemişti. Bu ruh hali içinde odasının sol tarafını incelerken kitaplığının yan tarafında bir şey ilişti gözüne. Ahh, dedi. Tabi ya... 2 ay önce ayrıldığı sevgilisinin ona, "bu oda çok kasvetli görünüyor, belki bu güzel şeyi şuraya koyarsak daha mutlu görünebilir" diyerek hediye ettiği çiçekti bu. Görmesiyle 2 aydır hiç sulamamış olduğu da aklına geldi. Güzelim çiçek sararıp solmuştu. Sanırım artık senin için çok geç, diye geçirdi içinden.Hafif bir üzüntü vardı sanki sesinde...
* Bol miktarda yazım- kural yanlışının olduğunu biliyorum. Bir çırpıda yazdığım için yeniden okuyup değerlendiremedim. Bunlar için özür...
17 Ekim 2009 Cumartesi
Oblivion
"Anılara sonsuza dek sadığımdır;
İnsanlara hiçbir zaman öyle olmayacağım. "
İnsanlara hiçbir zaman öyle olmayacağım. "
5 Eylül 2009 Cumartesi
Bulunamadım MI
Aklaşan grilikte duruyorum -
yeşilleşen mavilik
kararan saydamlık
azalan tirşe:
o mor
hiç olmadı
mı?
O tek renk
bulunmadı
mı?
Kızıltılı
kahve
rengi
Siyah
Beyaz.
Ah,
az -
hiç olmadım
mı?
Bulunamadım
mı?
yeşilleşen mavilik
kararan saydamlık
azalan tirşe:
o mor
hiç olmadı
mı?
O tek renk
bulunmadı
mı?
Kızıltılı
kahve
rengi
Siyah
Beyaz.
Ah,
az -
hiç olmadım
mı?
Bulunamadım
mı?
1 Eylül 2009 Salı
YOL
Tatil dedikleri şey -herkes için farklıdır lakin- benim için tam anlamıyla "bu" olsa gerek.
Sizi bilmem ama yoruldum ben bu yaz. Dolandım durdum, durduğum yerde boğuldum. Uzun, manasız, amaçsız, öylesine yolculuklarımdan sonra nihayet yazın bitimine doğru kendimi ait hissedebileceğim bir yer buldum. Olympos dedikleri, şehir efsanesi gibi bir yer. Gitmeyen çok az insan kalmıştır eminim; lakin ben kimsenin haberi yokmuş gibi anlatmaya devam edeceğim....
Yolculuğum 25 ağustos günü 20:30 sefer sayılı bir varan otobüsünde başladı. 12 saatlik yolun stresini ilk dakikadan itibaren hissetmeye başlamıştım. Ayrıca bütün yaz boyunca seyyah gibi bir oraya bir buraya sürüklendiğim halde umduğum huzuru yakalayamamam içimdeki heyecanın üstüne acaba'larını salıyor ve ne yazık ki bu savaşı acaba'lar kazanıyordu. İşte bu ruh hali içinde, içimde kopan dünyanın en komik savaşının patırtıları dışarıya "asık surat" olarak yansıyordu. Bu yüzden yolculuğuma, son saatlerine kadar, " evde oturup Klimt puzzle'ımı bitirseydim ya... " iç sesi eşliğinde devam ettim. Gece yolculuğu ile birlikte düzgün uyku saatleri olan insanlarla yolculuk yapmanın sevimsizliğini yaşadım. Zira gecenin ilerleyen saatlerinde, bana eşlik eden bütün arkadaşlarım çoktan derin hülyalara dalmıştı. Ben ise uykusuz ama uyuşuk halimle bir kenara kıvrılmış kulaklıklarımla yol çizgilerini izliyor ve aynı anda hem arka koltukta oturan Homer Simpson'ın horultularını bastıracak kadar yüksek hem de önümdeki koltukta ikamet eden, çıplak ayaklarını koridordan gördüğüm tuhaf kadının uykusunu bölmeyecek kadar hafif olan o ideal ses derecesini bulmaya çalışıyordum. Yolun geri kalan kısmında hayalgücüme binlerce kez teşekkür edip sıkkınlığımı "türkler uzayda " , "Kezban Paris'te" , " İrem havaalanında" konu başlıkları altında saçmasapan hayaller kurup kendi kendime gülerek geçirdim.
- Ya işte okur, buğulu gözlerle otobüs penceresinden dalgın - düşünceli cama bakanlar "geçmişte yaşadıkları çok acı bir olay"ı değil de, çoğunlukla bunun gibi saçma şeyleri düşünür. Gör artık. -
Yolculuklarımda "mola" kavramı benim için her zaman can sıkıcı olmuştur. Özellikle gece yolculuklarında, uykulu, uyuşuk insanların otobüs sıcaklığında hımbıl kedi davranışlarının, duran otobüsün artık düzenli yol sesinden mahrum kalmış sessizliğinde, kapıların açılmasıyla içeriye dolan buz gibi hava eşliğinde neredeyse hava kadar soğuk, hoşnutsuz insan davranışlarına -tekrar- dönüşmesi, zat-ı alimin huzurlu hayallerini paramparça ediyordu. Doğanın sesine kulak veren otobüs ahalisi, kişiden kişiye değişen mide ya da bağırsak yönlendirmesi ile dinlenme tesisi denilen, dünyanın en sevimsiz mekanının ilgili bölümlerine ilerlerken ben ve yeni uyanmış arkadaşlarım da ihtiyaçlarımızı sıraya dizip yarım saat içinde planlı programlı hareket edersek hepsini giderebileceğimiz yönünde hesaplamalar yapmak suretiyle harekete geçmiştik. Mola bitiminde hepimiz sıcak çorbalarımızı içmiş, bağırsak faaliyetlerimizin gereğini yerine getirmiş insanlar olarak yolculuğumuza devam ettik.
Aşağı yukarı benzer olaylar diğer molada da vuku buldu. O yüzden burda tekrarlamayı gerek görmüyorum, eğer çok merak ettiysen neler olduğunu, bir dahaki yaz sen de gel. Bak alenen davet ettim, gel, cidden gel. Kalabalık zengin duruyor.
Ehm, herneyse...

Efendim 2. molayı da atlattıktan sonra, havanın aydınlanmasıyla otobüs ahalisinin - başta arkadaşlarım olmak üzere- gözleri birer birer açılmaya başladı. Kahvaltı servisi sebebiyle koltukların dik konuma getirilmesi uyarısı da öndeki vicdansız insan evladı yüzünden bacakları tutulan kimileri için bir umut ışığı olmuş, hem mideler hem bacaklar bayram etmişti. Antalya yolunun dağlarla, dağların makilerle çevrili olması midelerden sonra gözlere de ziyafet çektirmiş, varılacak yere yaklaşmanın verdiği heyecan otobüs içinde dalga dalga yayılmaya başlamıştı...
* Aslında bu yazı, bir yazı dizisi halinde hazırlanma amacı güdülmeden yazıldı lakin ayrıntıları sevdiğimden, daha yolculuk kısmını bile bitiremediğimden ve karnım acıktığından şimdilik ara veriyorum.
DEVAM EDECEK...
Sizi bilmem ama yoruldum ben bu yaz. Dolandım durdum, durduğum yerde boğuldum. Uzun, manasız, amaçsız, öylesine yolculuklarımdan sonra nihayet yazın bitimine doğru kendimi ait hissedebileceğim bir yer buldum. Olympos dedikleri, şehir efsanesi gibi bir yer. Gitmeyen çok az insan kalmıştır eminim; lakin ben kimsenin haberi yokmuş gibi anlatmaya devam edeceğim....
Yolculuğum 25 ağustos günü 20:30 sefer sayılı bir varan otobüsünde başladı. 12 saatlik yolun stresini ilk dakikadan itibaren hissetmeye başlamıştım. Ayrıca bütün yaz boyunca seyyah gibi bir oraya bir buraya sürüklendiğim halde umduğum huzuru yakalayamamam içimdeki heyecanın üstüne acaba'larını salıyor ve ne yazık ki bu savaşı acaba'lar kazanıyordu. İşte bu ruh hali içinde, içimde kopan dünyanın en komik savaşının patırtıları dışarıya "asık surat" olarak yansıyordu. Bu yüzden yolculuğuma, son saatlerine kadar, " evde oturup Klimt puzzle'ımı bitirseydim ya... " iç sesi eşliğinde devam ettim. Gece yolculuğu ile birlikte düzgün uyku saatleri olan insanlarla yolculuk yapmanın sevimsizliğini yaşadım. Zira gecenin ilerleyen saatlerinde, bana eşlik eden bütün arkadaşlarım çoktan derin hülyalara dalmıştı. Ben ise uykusuz ama uyuşuk halimle bir kenara kıvrılmış kulaklıklarımla yol çizgilerini izliyor ve aynı anda hem arka koltukta oturan Homer Simpson'ın horultularını bastıracak kadar yüksek hem de önümdeki koltukta ikamet eden, çıplak ayaklarını koridordan gördüğüm tuhaf kadının uykusunu bölmeyecek kadar hafif olan o ideal ses derecesini bulmaya çalışıyordum. Yolun geri kalan kısmında hayalgücüme binlerce kez teşekkür edip sıkkınlığımı "türkler uzayda " , "Kezban Paris'te" , " İrem havaalanında" konu başlıkları altında saçmasapan hayaller kurup kendi kendime gülerek geçirdim.- Ya işte okur, buğulu gözlerle otobüs penceresinden dalgın - düşünceli cama bakanlar "geçmişte yaşadıkları çok acı bir olay"ı değil de, çoğunlukla bunun gibi saçma şeyleri düşünür. Gör artık. -
Yolculuklarımda "mola" kavramı benim için her zaman can sıkıcı olmuştur. Özellikle gece yolculuklarında, uykulu, uyuşuk insanların otobüs sıcaklığında hımbıl kedi davranışlarının, duran otobüsün artık düzenli yol sesinden mahrum kalmış sessizliğinde, kapıların açılmasıyla içeriye dolan buz gibi hava eşliğinde neredeyse hava kadar soğuk, hoşnutsuz insan davranışlarına -tekrar- dönüşmesi, zat-ı alimin huzurlu hayallerini paramparça ediyordu. Doğanın sesine kulak veren otobüs ahalisi, kişiden kişiye değişen mide ya da bağırsak yönlendirmesi ile dinlenme tesisi denilen, dünyanın en sevimsiz mekanının ilgili bölümlerine ilerlerken ben ve yeni uyanmış arkadaşlarım da ihtiyaçlarımızı sıraya dizip yarım saat içinde planlı programlı hareket edersek hepsini giderebileceğimiz yönünde hesaplamalar yapmak suretiyle harekete geçmiştik. Mola bitiminde hepimiz sıcak çorbalarımızı içmiş, bağırsak faaliyetlerimizin gereğini yerine getirmiş insanlar olarak yolculuğumuza devam ettik.
Aşağı yukarı benzer olaylar diğer molada da vuku buldu. O yüzden burda tekrarlamayı gerek görmüyorum, eğer çok merak ettiysen neler olduğunu, bir dahaki yaz sen de gel. Bak alenen davet ettim, gel, cidden gel. Kalabalık zengin duruyor.
Ehm, herneyse...

Efendim 2. molayı da atlattıktan sonra, havanın aydınlanmasıyla otobüs ahalisinin - başta arkadaşlarım olmak üzere- gözleri birer birer açılmaya başladı. Kahvaltı servisi sebebiyle koltukların dik konuma getirilmesi uyarısı da öndeki vicdansız insan evladı yüzünden bacakları tutulan kimileri için bir umut ışığı olmuş, hem mideler hem bacaklar bayram etmişti. Antalya yolunun dağlarla, dağların makilerle çevrili olması midelerden sonra gözlere de ziyafet çektirmiş, varılacak yere yaklaşmanın verdiği heyecan otobüs içinde dalga dalga yayılmaya başlamıştı...
* Aslında bu yazı, bir yazı dizisi halinde hazırlanma amacı güdülmeden yazıldı lakin ayrıntıları sevdiğimden, daha yolculuk kısmını bile bitiremediğimden ve karnım acıktığından şimdilik ara veriyorum.
DEVAM EDECEK...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)