18 Aralık 2009 Cuma

Afişe ettim

İçinde, sürekli hoplayıp zıplayarak yürümek zorunda kaldığım bir evim var.

*4 kişinin paylaştığı bir evden bahsederken "evim" yerine "evimiz" mi demeliydim?... Sanırım sadece kendi odamdan bahsederken aitlik ekini kullanabileceğim bir evimiz var. Evet ve herneyse... - evimiz derken de aitlik eki kullandığımın farkındayım. -

Hoplayıp zıplamak zorundayım çünkü bu bizim evimiz içinde yaşamda kalış biçimimiz. Zira teknolojiyi belli sebeplerden ötürü uzaktan takip eden bir topluluğuz. Aramızdan 3'ü kısmi yeşilay'cı, 2'si iflah olmaz birer çevreci; tekimiz, kanser üzerine yüksek lisans yapan ve evin hemen hemen her köşesinde, farklı zamanlarda kendi kendisiyle konuşurken yakaladığım bir... um, bir.... bir... bir-i. 4.sü ise çeşitli kötü alışkanlıkları bünyesinde barındırmasıyla topluluğumuzun ortak bir bilinç oluşturmasına çentik atan, evimizin içinde sigara dumanının takibi neticesinde bulunması en kolay kişi. Yani nihayetinde "ortak" olmasa da önüne "çoğunluk" sıfatını ekleyebileceğimiz bir hakim görüşü var topluluğumuzun.Bu nedenle ve saydığım tüm bu özelliklerden ötürü yuvamızı kurarken bizim için en "hayırlısının" kablolu bir modem almak olduğu doğrultusunda bir karara varmıştık.


- radyasyon zararlıdır ve kablosuz modem alırsak kanser oluruz, kanser olmamayı başarsak bile ilerde uzaylılara benzeyen çocuklarımız olur... gibi, temeli olmayan ama kişide ciddi ölçüde paranoyaklığa sebep olan ve kafalarımızın üzerindeki konuşma balonunda sık sık rastladığımız cümleler silsilesi -


... Diğer iki oda ile benim odam arasında, bu büyüklükte bir ev için bulunabilecek en uzak mesafe olduğundan şu an ortak alanımızda, bir duvara halı bantları ile yapıştırılmış, ilk bakışta gerek siyah ve küçük olmasından, gerekse ışıklarının yanıp sönmesinden patlayıcı bir madde olarak algılanan ve eve gelen konukların alay konusu haline gelen bir modemimiz var. Bu modemden evin odalarına uzanan kabloların ise yaşayış biçimimizi şekillendirmemiz üzerinde önemli ölçüde etkisi var. Zira minik olduğu kadar karmaşık bir yapıya sahip olan evimizin her köşesi tehlikelerle dolu olduğundan, birinin bu kablolara takılıp düşmesinin ciddi sonuçları olabilir. Bu açıdan evimize sürekli bir diken üstündelik ve tedirginlik hakim. Özellikle de benim açımdan bu evde yaşamak oldukça riskli çünkü şu ana kadar evde gelişen bütün tehlikeli aktivitelerin başrol oyuncusu benim. Özellikle en son gerçekleşen kazada, hastane odasında bayılmadan hemen önceki an hafızama bir daha silinmemek üzere kazındı. Ve bu bilinçaltımda onulmaz yaralara neden oldu ama bu başka bir yazının konusu. Ne diyordum... Evet, durum bu iken, birkaç ay önce özellikle geceleri, temel ihtiyaçlarımızı gidermek için kalkıp bu tehlikeli yolculuğa çıktığımız anlar için zıplayarak yürüme olarak adlandırabileceğim bir çözüm yolu ürettim. Ve bu çözümden, uyku sersemi olduğum için unuttuğum zamanlar dışında çok memnunum. Zıplıyormuş gibi adım atma şeklinde özetleyebileceğim bu hareketi, siz de evinizde güvenle uygulayabilirsiniz. Dışarıdan en kibar tabirle "salak" olarak görünmek dışında herhangi bir zararı olmayan bu çözümümü, blogumu okuyan ve aynı sorundan müzdarip herkese herhangi bir ücret talep etmeden ifşa ediyorum.

30 Kasım 2009 Pazartesi

in the pines

in the pines, in the pines where the sun dont ever shine, i would shiver the whole night through.

23 Kasım 2009 Pazartesi

Heidegger

"Yakına sesleniriz, çıkıp gelen uzak olur.
Biz yakını çağırırız; uzak , 'geldim' der."


"Meinen wir nahe, meldet sich feine. "

gibi bir şey.


" Oysa neşe ne denli neşeliyse, içinde uyuklayan hüzün de o denli arıdır. Hüzün ne denli derinse, içinde susan neşe de o denli yüksek sesle çağırır. Hüzün ve neşe birbirlerinin içinde oynaşırlar. İkisinin birbirlerine seslenerek uymalarını sağlayan oyunun kendisi de, uzağı yakın , yakını uzak kılan acıdır. Bu yüzden, ikisi , en yüce neşe de, en derin hüzün de -her biri- kendince acılıdır."

12 Kasım 2009 Perşembe

EMPTY

something has left my life
and i don't know where it went to
somebody caused me strife
and it's not what i was seeking.

didn't you see me, didn't you hear me
didn't you see me standing there

why did you turn out the lights
did you know that i was sleeping

say a prayer for me
help to feel the strength i did
my identity has been taken
is my heart breaking on me

all my plans fell though my hands
they fell
though my hands on me
in my obvious it suddenly seems
empty...

1 Kasım 2009 Pazar

Dönüşümsüzüz.

Her şey sabit. Her şey tutarlı ve her şey öngörülebilir.

Hayat, insanların sıradanlıkları içindeki sanabilitelerinden oluşuyor. Bunlara göre kurallar koyup yargıda bulunuyorlar. Çoğunlukla ölçeği tutturuyorlar ve genellemeler konusunda herhangi bir anlaşmazlık yaşanmıyor tekdüze,düz mantık seviyelerinde.

Ben ise çelişkili kalıyorum aralarında... Neyi, neden yaptığımı anlatmaya çalıştığım için kalbi kırılmaya hak kazanan oluyorum.Çünkü bu böyledir'cilerin "öyle" olan nedenlerine ve sonuçlarına uymuyor söylediklerim.

Ah... Bu böyledir'cilerden nefret ediyorum.

Onaylanabilir olarak ilerliyordum oysaki. Ne mutluyduk o zaman.... Ben iyiydim, güzeldim, düşünceliydim. Şimdi ise dünyanın en çelişkili çelişkisizliğiyle karşı karşıyayım.... Çünkü ben artık bencilim.

Bazen gerçekten de en uzak yol iki insan arasında oluyor, birbirini anlamayan. Biri anlayıp da yine de ulaşamıyorsa, bu daha çok acı olarak tanımlanıyor sanırım. - Ben tanımlayamadım. -

İnsanların öfkeli anlarına tanık olmak, o kişiyi öğrenmek demektir, bunu fark ettim. Hissiz bakışlara aşinayımdır ama bu gözler benim içimi üşütüyor...

Ne değişik yer -ler....

Burası.
Orası.

Ben diyorum ki: Bana "burası" değişik geliyor.

O diyor ki: Orası senin.

Ben diyorum ki: "bile"

O diyor ki: Gel

Benim evim yok.
Tanıdık olan bir yerde, tanıdık bir evde, tanıdık bir ateşin başında sabahlıyorum.

Neden anlamıyorsun ki...
- Hiçbir şey bilme, sadece anla. -

Ben "ordan" korkuyorum.

Ve bu mantıklı.
Ve bu arı.
Ve bu doğru.

23 Ekim 2009 Cuma

ADAMIN BİRİ BİR GÜN

Dünyanın en anlamsız yürüyüşüne çıktı.

Ne filmlerdekine benzer hissiz bir sağlıklı yaşam koşusu, ne ayaklarını dansettirircesine yürütecek bir "kendini iyi hisset" müziği, ne de sürünerek indiği bir dip...

Ona buna bakıyor, yolda rastladığı bir dilenciyi izleyip bir şeyler hissedebilmeyi bekliyordu. Kendini dinledi bir süre. Ama yok, hiçbir şey hissetmemenin verdiği o yoğun, hüzün veren boşluk dışında hiçbir şey yoktu işte..

-Çiçekler hala güzel görünüyordu, o ayrı. -

60...59...58.... Yere baktı, bir yağmur sonrası solucanı gördü ayaklarının dibinde. İncitmeden kenara itti ayağıyla. 34...33...32.... "Nerdeyse yağdı yağacak" dedi içinden, "şemsiye de almadık." Şemsiye demişken, al işte... peydah olmuş yine bir köşede "ıslanmayalım bayanlarrr" diye bağıran yağmur kahini sokak satıcıları. Ekmek parası, dedi. Sonra kendine şaşırdı yaşsız adam. Kaç yaşında olduğunun farkında olmadığını bile bile...Yaşlı insanlar gibi konuştum, dedi. "Yaş demişken...." diye uzayıp gitti serbest çağrışımları, trafik ışıklarının altında beklerken.

3...2...1... Nerdeyse bir yarışa başlamanın vereceği heyecanı hissetti, kafasını kaldırıp üstüne doğru koşuşturan bunca insanı görünce. Yalpaladı, etrafından geçen insanların, kendilerini pacman labirentinde sanmaları yüzünden birkaç saniye ne yöne gideceğini şaşırdı, durakladı. Sonra silkinip yoluna devam etti. Bu sırada bulutlar, tekrar bir araya gelmelerinin sevincini göbeklerini tokuşturup gürültü yaparak kutlamaya başlamışlardı.

Hah, dedi.

- Biliyordum bunun olacağını.

Pardesüsünün yakasını kaldırarak dünyanın en klişe yağmura hazırlık hareketini yaptı.

- Bunu da niye yaptıysam, sanki eve gidinceye kadar götümden su akmayacak...

Bir süreliğine etrafına olan dikkati azaldı. Yağmur ve korunma yolları hakkında birkaç saçma şey düşündü. Sonra,

- Amaaaann beee.... Islanırsam ıslanayım, eve gitmiyor muyum zaten.
Hem ıslanmanın neresi kötü, dedi içinden.

Ellerini cebine soktu, yavaş yavaş ilerlemeye devam ederken aslında halinden çok hoşnut olduğunu fark etti. Şu durumda, utanmasa kafasını yukarı kaldırıp ellerini açarak tüm vücudunu yağmura teslim ederdi. Ama bu düşünceyi çabucak kafasından savdı. Utangaçlığının, aklından geçenlerin insanlar tarafından anlaşılacağı gibi saçma bir korkuya kapılmıştı. Dikkatini tekrar etrafına yoğunlaştırdı. Çevresindeki, üzerlerine su değil de ateş oku yağıyormuşcasına koşuşturan insanlara içinde bulunduğu rahatlıkla küçümser gibi baktı. Sonra, tam da yerdeki rögar kapağının üzerinden geçerken, iskarpin ayakkabısı metal ile suyun karışımını çok yumuşak buldu. Şımarıp da "ben burda dans ederim ki" düşüncesi içine girince de adam yere kapaklandı. Daha önce hiçbir rögar kapağına bu kadar yakın olmamıştı. Rezalet, diye düşündü. Rezalett... Üstünü silkeleyerek -diz kapağının acısını da belli etmeden- doğruldu. Lakin etrafına bakmaya korkuyordu. Gülüyorlardır şimdi, hay aksi... dedi. Ama kafasını kaldırdığında koşuşturup duran insanlardan başka bir şey göremedi. Rahatlamıştı. Nasıl olsa sırılsıklamdı, düştüğünün en küçük bir işaretini bile taşımıyordu üzerinde. Bunun verdiği huzurla yürümeye devam etti.

Aslında başına, dert olsunlar diye saldığı binbir türlü uyduruk, yapmacık sorumluluk olmasaydı belki eve giden yolunu uzatmayı aklından geçirebilirdi. Ama hayır, yok... Eve gitmeyi planlamıştı ve eve gidecekti. Planına uymanın verdiği rahatlık, içinde kıpırdayan çocuğa istediği oyuncağı alamamış olmanın verdiği huzursuzluk ile yürümeye devam etti. En azından adımlarını yavaşlatmıştı, her ikisine de istediğini verdiğini düşünerek huzursuzluğun ağlarından kurtulmaya çalıştı.

Ve işte artık evini görebiliyordu. Dış duvarları yağmurdan yer yer ıslanmıştı. Islanan yerler ilk bakışta binanın üzerine çizilmiş desenler gibi duruyordu.Bu, hoşuna gitti. Apartman kapısından girerken çok güzel olmuşsun, diye iltifat etmeyi de unutmadı.

Kapıyı sert bir şekilde kapattı. Çok da güneş almayan apartman koridorunda el yordamıyla ışığın yerini buldu, yaktı. 2.kattaki dairesine doğru merdivenleri tırmanmaya başlamıştı bile. Dairesinin önüne geldiğinde cebine elini ilk atışında anahtarını buldu, hemen çıkartıp kapıyı açmaya koyuldu. Üşümeye başlamıştı ama kurulanmak için gösterdiği sabırsızlığa kapısı sanki direniyordu. Sanırım beni bu kadar erken beklemiyordu, diye düşündü.

- Neyse neyse, hadi açıl artık da gireyim...

Birkaç deneme sonunda kapıyı açmayı başardı.Evine attığı ilk adımda, soğuk teninin ev sıcaklığıyla karşılaşması, üşümesinin yerini ürpertiye bırakmasına sebep olmuştu. Bu duyguya fazla takılmayıp alelacele soyundu. Duşa girmek için sabırsızlanıyordu. Hızlı adımlarla banyoya giden yolu arşınlayıp üstünde kalan son şey olan boxerını da bir kenara sallayarak kendini, sıcaklığını iliklerine kadar hissettiği suya bıraktı. Onca buharın arasında çırılçıplakken suyun sesini, vücuduna dokunuşunu dinledikçe ilahi denecek kadar yoğun bir duygu doldu içine. Gözlerini kapattı, dinledi...dinledi....

Daha önce onu bu kadar çok rahatlatan bir şey olmamıştı. Düşündü... Hayır, kesinlikle yoktu. Bu nedenle banyodan çıkarken kendini nerdeyse buharın bir parçası gibi hissetti. Havlusuna sarındı, banyodan çıkmasıyla sanki yeniden bir cisme büründü. Eve ilk girdiğinde sıcak olduğunu düşündüğü koridor şimdi buz gibiydi. Koşarak odasına gitti. Hızlıca kurulandı ve hemen üstüne alelade seçtiği bir t- shirt ve pantolon geçirdi. Hala içi üşüyordu. Bu nedenle mutfağa gitti ve kendine sıcak bir çay hazırlamaya koyuldu. Aslında pek sevmezdi çayı. Ama şu an ihtiyacı olan tek şeyin bir kupa dolusu çay olduğunu düşündü.

Bütün bunları yaparken evde yalnızdı. Zaten yalnız yaşıyordu ama evinin müdavimi olan birkaç arkadaşı vardı.

- Sabah ben gittikten sonra çıkmışlar herhalde, hay allah ,nerde bu çocuklar ...

diye içinden geçirse de aslında yalnız kalabildiğine çok sevinmişti.

Oysaki yalnızlık, kaçtığı bir duyguydu genelde. Bu yüzden evinde nerdeyse her akşam en azından bir arkadaşı, o da yoksa tek gecelik bir kız arkadaşı oluyordu mutlaka. Yalnızlığı bilinçli bir şekilde tercih etme olgunluğuna sahip olamadan önce yalnız bırakılmış insanlardan biriydi işte. Dışardan çok sosyal, eğlenmeyi seven bir adam olarak görünse de aslında bunları ona yaptıran, köşe bucak kaçtığı bu garip duyguydu.

Bu aralar yoruldum, dedi.

- Ondan herhalde. Biraz kafa dinlesem iyi gelecek gibi baksana.

Kendini 2 kişilik yatağının ortasına bıraktı. Yüzükoyun yatarak bir süre yüzünü yastığına gömüp nefesini tuttu. Salt sessizlikte kalp atışlarını dinledi. Sonra yüzünü sol yanına çevirdi ve etrafı izlemeye başladı. Her duygunun görüntüsü de farklı oluyor, diye düşündü. Şu odaya daha önce defalarca bakmıştı ama şu an aklından geçirdiklerini daha önce hiç düşünmemişti. Bu ruh hali içinde odasının sol tarafını incelerken kitaplığının yan tarafında bir şey ilişti gözüne. Ahh, dedi. Tabi ya... 2 ay önce ayrıldığı sevgilisinin ona, "bu oda çok kasvetli görünüyor, belki bu güzel şeyi şuraya koyarsak daha mutlu görünebilir" diyerek hediye ettiği çiçekti bu. Görmesiyle 2 aydır hiç sulamamış olduğu da aklına geldi. Güzelim çiçek sararıp solmuştu. Sanırım artık senin için çok geç, diye geçirdi içinden.Hafif bir üzüntü vardı sanki sesinde...


* Bol miktarda yazım- kural yanlışının olduğunu biliyorum. Bir çırpıda yazdığım için yeniden okuyup değerlendiremedim. Bunlar için özür...

17 Ekim 2009 Cumartesi

Oblivion

"Anılara sonsuza dek sadığımdır;
İnsanlara hiçbir zaman öyle olmayacağım. "