Tüm gücümle ve tüm cesaretimle başka bir hayata adım atmak istiyorum bazen.
Öyle, aniden.
-Merhaba, ben geldim. Şimdi bana sarılırsan eğer mutlu olurum ben, demek istiyorum.
20 Eylül 2010 Pazartesi
18 Eylül 2010 Cumartesi
.
It is our suffering that brings us together. It is not love. Love does not obey the mind, it turns to hate when forced. the bond that brings us is beyond choice. We are brothers. We are brothers in what we share. In pain, which each of us must suffer alone, in hunger, in poverty, in hope, we know our brotherhood. We know it, because we have been forced to learn it. We know that there is no help for us but from one another, that no hand will save us if we dont reach out our hand. and the hand that you reach out is empty, as mine is.
You have nothing.
You possess nothing.
You own nothing.
You are free.
All you have is what you are and what you give.
*ulu paladin.
You have nothing.
You possess nothing.
You own nothing.
You are free.
All you have is what you are and what you give.
*ulu paladin.
15 Eylül 2010 Çarşamba
21 Temmuz 2010 Çarşamba
22 Temmuz 2010 Cranberries İstanbul Konseri
.....
Geliyorlar,
Gidiyorum.
Geliyorlar,
Gidiyorum.
17 Mart 2010 Çarşamba
Kit
...
Efendim, yaklaşık 4 ay kadar önce Boğaziçi Üniversitesi etkinliklerinden biri olan gelenekselleşmiş klasik müzik dinletilerinden birindeydim. Aslında bu yazıyı yazmaya da konserden dönüş gecesinde başlamışım - şimdi baktım da - ama sırf tembelliğimden taslak halinde aylardır bekletiyorum - aslında tam olarak tembelliğimden değil - . Neyse, biraz sonra kendi iç sesinizle şenlendireceğiniz cümlelerim geçmiş ile şimdiki zamanın mükemmel karışımından ibaret.
Şu ana kadar, bu etkinlik çerçevesinde 3 konser izlememe rağmen, bu denli muhteşem bir gösteri beklemediğimi söylemeliyim. İlk bölümünde, İstanbul Senfoni Orkestrası'nın, Naci Özgüç şefliğinde Beethoven eserleri ile ( Senfoni no.5 Do Minör op.67 ) tek başına başlattığı bu mucize, ikinci bölümünde ( piyano konçertosu no.3 Do Minör op.37 ) amerikalı besteci ve piyanist Kit Armstrong'un orkestraya piyanosu ile eşlik etmesiyle izleyenler olarak hepimizi ayrı ayrı nirvanaya ulaştırdı. Henüz 17 yaşında olan Kit için söylenecek çok şey var. İstanbul Senfoni Orkestrası için de elbette. Beethoven için de iki kelime etmeden geçemeyeceğim.
Ehm.
Lakin klasik müzik bilgim çok derin olmadığı için benim üzerine söz söylemeye hakkım olan tek yan bu gösterinin bana yaşattığı duygu yoğunluğu olacak sanırım. Daha önce, ağlatma amacından yola çıkmış o içli kemanlar, çellolar ve piyano notaları ile kendimi tarumar etmiş olan ben, ilk defa beni yönlendiren değil de serbest bırakıp yolumu bulmamı isteyen bu ses karşısında donup kaldı. Sonrasında ise Kit Armstrong'un gelişigüzel gibi görünen ahesteliği ve aceleciliğine kapılıp kendimi koyverdim -kendini koyvermek -. Gözden akan iki damla yaş olarak tezahür eden bu duygu yoğunluğunun tek sebebi duymuş olduklarım değildi elbette, kocaman orkestranın - ve Kit Armstrong'un - uyumu sadece doğru yerde doğru notaya basmaktan gelmiyordu zira. O insanlar, o an, orada bedenleri ve ruhlarıyla bir bütünlük oluşturuyordu çünkü. Müziğe verdikleri alelade bedensel tepkiler bile bir tamamlayıcı unsur haline geliyordu. Böylesi bir çok sesliliğin, her ruhta yarattığı farklı etkiler de izleyenleri birbirine bağlıyordu zira o an her şey bir parça'dan ibaretti....
Orada, o an'ı yaşayanlardan biri olarak;
Kendi başıma bütün olamamaktan, sadece bir parça olarak kalmaktan büyük mutluluk duydum.
NOT: Bugün Temmuz'un 6'sı.
Efendim, yaklaşık 4 ay kadar önce Boğaziçi Üniversitesi etkinliklerinden biri olan gelenekselleşmiş klasik müzik dinletilerinden birindeydim. Aslında bu yazıyı yazmaya da konserden dönüş gecesinde başlamışım - şimdi baktım da - ama sırf tembelliğimden taslak halinde aylardır bekletiyorum - aslında tam olarak tembelliğimden değil - . Neyse, biraz sonra kendi iç sesinizle şenlendireceğiniz cümlelerim geçmiş ile şimdiki zamanın mükemmel karışımından ibaret.
Şu ana kadar, bu etkinlik çerçevesinde 3 konser izlememe rağmen, bu denli muhteşem bir gösteri beklemediğimi söylemeliyim. İlk bölümünde, İstanbul Senfoni Orkestrası'nın, Naci Özgüç şefliğinde Beethoven eserleri ile ( Senfoni no.5 Do Minör op.67 ) tek başına başlattığı bu mucize, ikinci bölümünde ( piyano konçertosu no.3 Do Minör op.37 ) amerikalı besteci ve piyanist Kit Armstrong'un orkestraya piyanosu ile eşlik etmesiyle izleyenler olarak hepimizi ayrı ayrı nirvanaya ulaştırdı. Henüz 17 yaşında olan Kit için söylenecek çok şey var. İstanbul Senfoni Orkestrası için de elbette. Beethoven için de iki kelime etmeden geçemeyeceğim.
Ehm.
Lakin klasik müzik bilgim çok derin olmadığı için benim üzerine söz söylemeye hakkım olan tek yan bu gösterinin bana yaşattığı duygu yoğunluğu olacak sanırım. Daha önce, ağlatma amacından yola çıkmış o içli kemanlar, çellolar ve piyano notaları ile kendimi tarumar etmiş olan ben, ilk defa beni yönlendiren değil de serbest bırakıp yolumu bulmamı isteyen bu ses karşısında donup kaldı. Sonrasında ise Kit Armstrong'un gelişigüzel gibi görünen ahesteliği ve aceleciliğine kapılıp kendimi koyverdim -kendini koyvermek -. Gözden akan iki damla yaş olarak tezahür eden bu duygu yoğunluğunun tek sebebi duymuş olduklarım değildi elbette, kocaman orkestranın - ve Kit Armstrong'un - uyumu sadece doğru yerde doğru notaya basmaktan gelmiyordu zira. O insanlar, o an, orada bedenleri ve ruhlarıyla bir bütünlük oluşturuyordu çünkü. Müziğe verdikleri alelade bedensel tepkiler bile bir tamamlayıcı unsur haline geliyordu. Böylesi bir çok sesliliğin, her ruhta yarattığı farklı etkiler de izleyenleri birbirine bağlıyordu zira o an her şey bir parça'dan ibaretti....
Orada, o an'ı yaşayanlardan biri olarak;
Kendi başıma bütün olamamaktan, sadece bir parça olarak kalmaktan büyük mutluluk duydum.
NOT: Bugün Temmuz'un 6'sı.
I'll Take The Rain
.......
i used to think, as birds take wing,
they sing through life, so why can't we?
we cling to this, and claim the best
if this is what you're offering,
i'll take the rain.
i used to think, as birds take wing,
they sing through life, so why can't we?
we cling to this, and claim the best
if this is what you're offering,
i'll take the rain.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
