Kötü bir hükümet için en tehlikeli an, hükümetin yollarını tamir ettiği andır.
Tocqueville, aktaran Andrew Heywood, Siyasi İdeolojiler s. 144
6 Şubat 2018 Salı
5 Şubat 2018 Pazartesi
Pessoa
" Japon çay fincanlarımdan birisi kırıldığında, gerçek nedenin bir hizmetçinin özensiz ellerinin değil o porselenin kıvrımlarına yerleşen desenlerin kaygıları olduğunu düşünürüm. "
3 Şubat 2018 Cumartesi
Belki de En İyi
Gözü ısrarla yatağının ucunda uyuyan kedisine takılıyor. İstemsizce çattığı kaşları, düşündüğü önemli şeylerin getirdiği dalgınlıkla birleşip ikisini birden sessizlikle boğuyor. İçinde belli belirsiz, tatlı bir heyecanla, kaygıdan doğan sıkıntı kol kola. Her zamankinden. Kim bilir, belki de en iyi o yaşıyordur.
28 Ocak 2018 Pazar
Düşünmek
"40 yıldır tekellüm ediyorum da insanlar benim kendileriyle konuştuğumu zannediyorlar."
- Bayezid-i Bistamî
- Bayezid-i Bistamî
27 Ocak 2018 Cumartesi
Motto
“Don't bend; don't water it down; don't try to make it logical; don't edit your own soul according to the fashion. Rather, follow your most intense obsessions mercilessly.”
- Franz Kafka
27/12/18 02:04
Kapılar içinde bir kapı.
Sabah uyandığımda gördüğüm bir rüyadan hatırladıklarım gibi. Şu an mı, rüya mı diye düşündüğüm kısacık bir andan. Bazı anların neden uzun sürdüklerini biliyorum. Her zaman benim fark edemediğim bir şeyler olduğunu düşünmüşümdür. Hayat ile ilgili, insanlar ile ilgili, yürüdüğüm yol ile ilgili... Sonu gelmez sorular ve kısır düşünceler dönüp dolaşıp derine kazamadan aynı yere varırdı. Bu beni her zaman öfkelendirmiştir.
Yine de derinlere inmek için en iyi yöntemin deneyimler ile birlikte okumak olduğuna inanmıştım. Hala da buna inanırım. Ama ben yazarların romanlarından çok günlüklerini merak ederim.
Şu an biri karşıma geçip çocukken bana güzel hayallerin vaadini veren " büyüyünce ne olacaksın " sorusunu sorsa, imkanların varlığına beni inandırırcasına bir sevecenlikle, sanırım savaş muhabiri derdim. Düşündüğümde deneyimi, gerçekliği, insanı, duyguyu daha iyi öğrenebileceğim başka bir yer hayal edemiyorum bugün. Ve bütün hayatım boyunca gitmek istediğim tek yer orasıydı niyeyse.
Savaş alanı tıpkı gerçek gerçeklik gibi, yaşamla ilgili ne varsa her şeyin karmançorman birbirine girdiği, hile yapmayı çok seven insanın bir an durup düşünecek zamanı olmadan hayvanlar gibi en içten gelen gerçek güdüleriyle hareket ettiği, cehennem.
Hayat gibi bir cehennem.
Sabah uyandığımda renkli nevresimlerimle kendimi şımartıyorum. Uyanır uyanmaz gözlerimin açılmasını sağlayacak tatlı bir şeyler atıştırmanın keyfini sürüyorum. Her sabah. İnsan gerçekliği ne güzel süsler. Bu hazcı halimizin sadece yeni dünyadaki ezberlenmiş bakış açısı olduğuna inanmıyorum.
Aklıma korku geliyor. Karanlık bir filmin en gerilimli ve koyu yerinde yaşadığın iç sıkıntısının bir anda farkına vardığın anı düşün. Bunun gibi. Hayata dair tek bir farkındalık anına bile katlanamıyorum.
Soğuk bir kış günü sokakta gördüğün çıplak ayaklı dilenci çocuğu hatırladın mı? Görüntü gözünün önüne gelmediyse bile, o hissi biliyorsun.
Hislerimiz kaybolmaz. Kumda yürürken ardımızda bıraktığımız ayak izleri gibidir. En keskinleri yüzeye çıksa da asıl kaynak yer altında depolanır.
---------------------------------------
Bütün çocukluğum mucizeleri kovalamakla geçti. Çocukluk bir mucize değildi ama benim o zaman bunun farkına varamayacak kadar içeriye doğru bir hayatım vardı. Gözlerimi kapatıp bütün dünyanın göz kapaklarımın perdesinde sahnelenen ve benim kavrayıp hissedebildiğim kadarını barındıran bir yer olduğunu sanırdım.
Hep diğerlerinden farklı birilerini aramamız geçmeyen bir çocukluk mucizesi arayışı mıydı, bunu düşünüyorum.
Yıllardır gerçekten tanıdığınız herkesten farklı olduğunu düşündüğünüz biri var mı?
Benim yok.
Çocuk heyecanlarım 29. yılında aynı yanılsamalarla iki büklüm olmuş sönük de olsa varlığını sürdürüyor.
Sabah uyandığımda gördüğüm bir rüyadan hatırladıklarım gibi. Şu an mı, rüya mı diye düşündüğüm kısacık bir andan. Bazı anların neden uzun sürdüklerini biliyorum. Her zaman benim fark edemediğim bir şeyler olduğunu düşünmüşümdür. Hayat ile ilgili, insanlar ile ilgili, yürüdüğüm yol ile ilgili... Sonu gelmez sorular ve kısır düşünceler dönüp dolaşıp derine kazamadan aynı yere varırdı. Bu beni her zaman öfkelendirmiştir.
Yine de derinlere inmek için en iyi yöntemin deneyimler ile birlikte okumak olduğuna inanmıştım. Hala da buna inanırım. Ama ben yazarların romanlarından çok günlüklerini merak ederim.
Şu an biri karşıma geçip çocukken bana güzel hayallerin vaadini veren " büyüyünce ne olacaksın " sorusunu sorsa, imkanların varlığına beni inandırırcasına bir sevecenlikle, sanırım savaş muhabiri derdim. Düşündüğümde deneyimi, gerçekliği, insanı, duyguyu daha iyi öğrenebileceğim başka bir yer hayal edemiyorum bugün. Ve bütün hayatım boyunca gitmek istediğim tek yer orasıydı niyeyse.
Savaş alanı tıpkı gerçek gerçeklik gibi, yaşamla ilgili ne varsa her şeyin karmançorman birbirine girdiği, hile yapmayı çok seven insanın bir an durup düşünecek zamanı olmadan hayvanlar gibi en içten gelen gerçek güdüleriyle hareket ettiği, cehennem.
Hayat gibi bir cehennem.
Sabah uyandığımda renkli nevresimlerimle kendimi şımartıyorum. Uyanır uyanmaz gözlerimin açılmasını sağlayacak tatlı bir şeyler atıştırmanın keyfini sürüyorum. Her sabah. İnsan gerçekliği ne güzel süsler. Bu hazcı halimizin sadece yeni dünyadaki ezberlenmiş bakış açısı olduğuna inanmıyorum.
Aklıma korku geliyor. Karanlık bir filmin en gerilimli ve koyu yerinde yaşadığın iç sıkıntısının bir anda farkına vardığın anı düşün. Bunun gibi. Hayata dair tek bir farkındalık anına bile katlanamıyorum.
Soğuk bir kış günü sokakta gördüğün çıplak ayaklı dilenci çocuğu hatırladın mı? Görüntü gözünün önüne gelmediyse bile, o hissi biliyorsun.
Hislerimiz kaybolmaz. Kumda yürürken ardımızda bıraktığımız ayak izleri gibidir. En keskinleri yüzeye çıksa da asıl kaynak yer altında depolanır.
---------------------------------------
Bütün çocukluğum mucizeleri kovalamakla geçti. Çocukluk bir mucize değildi ama benim o zaman bunun farkına varamayacak kadar içeriye doğru bir hayatım vardı. Gözlerimi kapatıp bütün dünyanın göz kapaklarımın perdesinde sahnelenen ve benim kavrayıp hissedebildiğim kadarını barındıran bir yer olduğunu sanırdım.
Hep diğerlerinden farklı birilerini aramamız geçmeyen bir çocukluk mucizesi arayışı mıydı, bunu düşünüyorum.
Yıllardır gerçekten tanıdığınız herkesten farklı olduğunu düşündüğünüz biri var mı?
Benim yok.
Çocuk heyecanlarım 29. yılında aynı yanılsamalarla iki büklüm olmuş sönük de olsa varlığını sürdürüyor.
26 Ocak 2018 Cuma
RUH
"-Rusların hayatı çekilmez olmalı, bedbaht olmalı; ruh ancak o zaman yükselir, bu dünyaya ait olmadığını o zaman idrak eder. Her şey ne kadar pislik ve kan içindeyse, ruh kendine o kadar çok yer bulur."
- Nobel Edebiyat Ödülü Konuşması, 2015; Svetlana Aleksiyevic, http://www.5harfliler.com/kaybedilmis-bir-savas-uzerine-svetlana-aleksiyevicin-nobel-edebiyat-odulu-konusmasi/
- Nobel Edebiyat Ödülü Konuşması, 2015; Svetlana Aleksiyevic, http://www.5harfliler.com/kaybedilmis-bir-savas-uzerine-svetlana-aleksiyevicin-nobel-edebiyat-odulu-konusmasi/
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)