Gözü ısrarla yatağının ucunda uyuyan kedisine takılıyor. İstemsizce çattığı kaşları, düşündüğü önemli şeylerin getirdiği dalgınlıkla birleşip ikisini birden sessizlikle boğuyor. İçinde belli belirsiz, tatlı bir heyecanla, kaygıdan doğan sıkıntı kol kola. Her zamankinden. Kim bilir, belki de en iyi o yaşıyordur.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder