5 Eylül 2009 Cumartesi

Bulunamadım MI

Aklaşan grilikte duruyorum -
yeşilleşen mavilik
kararan saydamlık
azalan tirşe:
o mor
hiç olmadı
mı?

O tek renk
bulunmadı
mı?

Kızıltılı
kahve
rengi

Siyah
Beyaz.
Ah,
az -
hiç olmadım
mı?

Bulunamadım
mı?

1 Eylül 2009 Salı

YOL

Tatil dedikleri şey -herkes için farklıdır lakin- benim için tam anlamıyla "bu" olsa gerek.

Sizi bilmem ama yoruldum ben bu yaz. Dolandım durdum, durduğum yerde boğuldum. Uzun, manasız, amaçsız, öylesine yolculuklarımdan sonra nihayet yazın bitimine doğru kendimi ait hissedebileceğim bir yer buldum. Olympos dedikleri, şehir efsanesi gibi bir yer. Gitmeyen çok az insan kalmıştır eminim; lakin ben kimsenin haberi yokmuş gibi anlatmaya devam edeceğim....


Yolculuğum 25 ağustos günü 20:30 sefer sayılı bir varan otobüsünde başladı. 12 saatlik yolun stresini ilk dakikadan itibaren hissetmeye başlamıştım. Ayrıca bütün yaz boyunca seyyah gibi bir oraya bir buraya sürüklendiğim halde umduğum huzuru yakalayamamam içimdeki heyecanın üstüne acaba'larını salıyor ve ne yazık ki bu savaşı acaba'lar kazanıyordu. İşte bu ruh hali içinde, içimde kopan dünyanın en komik savaşının patırtıları dışarıya "asık surat" olarak yansıyordu. Bu yüzden yolculuğuma, son saatlerine kadar, " evde oturup Klimt puzzle'ımı bitirseydim ya... " iç sesi eşliğinde devam ettim. Gece yolculuğu ile birlikte düzgün uyku saatleri olan insanlarla yolculuk yapmanın sevimsizliğini yaşadım. Zira gecenin ilerleyen saatlerinde, bana eşlik eden bütün arkadaşlarım çoktan derin hülyalara dalmıştı. Ben ise uykusuz ama uyuşuk halimle bir kenara kıvrılmış kulaklıklarımla yol çizgilerini izliyor ve aynı anda hem arka koltukta oturan Homer Simpson'ın horultularını bastıracak kadar yüksek hem de önümdeki koltukta ikamet eden, çıplak ayaklarını koridordan gördüğüm tuhaf kadının uykusunu bölmeyecek kadar hafif olan o ideal ses derecesini bulmaya çalışıyordum. Yolun geri kalan kısmında hayalgücüme binlerce kez teşekkür edip sıkkınlığımı "türkler uzayda " , "Kezban Paris'te" , " İrem havaalanında" konu başlıkları altında saçmasapan hayaller kurup kendi kendime gülerek geçirdim.

- Ya işte okur, buğulu gözlerle otobüs penceresinden dalgın - düşünceli cama bakanlar "geçmişte yaşadıkları çok acı bir olay"ı değil de, çoğunlukla bunun gibi saçma şeyleri düşünür. Gör artık. -

Yolculuklarımda "mola" kavramı benim için her zaman can sıkıcı olmuştur. Özellikle gece yolculuklarında, uykulu, uyuşuk insanların otobüs sıcaklığında hımbıl kedi davranışlarının, duran otobüsün artık düzenli yol sesinden mahrum kalmış sessizliğinde, kapıların açılmasıyla içeriye dolan buz gibi hava eşliğinde neredeyse hava kadar soğuk, hoşnutsuz insan davranışlarına -tekrar- dönüşmesi, zat-ı alimin huzurlu hayallerini paramparça ediyordu. Doğanın sesine kulak veren otobüs ahalisi, kişiden kişiye değişen mide ya da bağırsak yönlendirmesi ile dinlenme tesisi denilen, dünyanın en sevimsiz mekanının ilgili bölümlerine ilerlerken ben ve yeni uyanmış arkadaşlarım da ihtiyaçlarımızı sıraya dizip yarım saat içinde planlı programlı hareket edersek hepsini giderebileceğimiz yönünde hesaplamalar yapmak suretiyle harekete geçmiştik. Mola bitiminde hepimiz sıcak çorbalarımızı içmiş, bağırsak faaliyetlerimizin gereğini yerine getirmiş insanlar olarak yolculuğumuza devam ettik.

Aşağı yukarı benzer olaylar diğer molada da vuku buldu. O yüzden burda tekrarlamayı gerek görmüyorum, eğer çok merak ettiysen neler olduğunu, bir dahaki yaz sen de gel. Bak alenen davet ettim, gel, cidden gel. Kalabalık zengin duruyor.

Ehm, herneyse...





Efendim 2. molayı da atlattıktan sonra, havanın aydınlanmasıyla otobüs ahalisinin - başta arkadaşlarım olmak üzere- gözleri birer birer açılmaya başladı. Kahvaltı servisi sebebiyle koltukların dik konuma getirilmesi uyarısı da öndeki vicdansız insan evladı yüzünden bacakları tutulan kimileri için bir umut ışığı olmuş, hem mideler hem bacaklar bayram etmişti. Antalya yolunun dağlarla, dağların makilerle çevrili olması midelerden sonra gözlere de ziyafet çektirmiş, varılacak yere yaklaşmanın verdiği heyecan otobüs içinde dalga dalga yayılmaya başlamıştı...





* Aslında bu yazı, bir yazı dizisi halinde hazırlanma amacı güdülmeden yazıldı lakin ayrıntıları sevdiğimden, daha yolculuk kısmını bile bitiremediğimden ve karnım acıktığından şimdilik ara veriyorum.

DEVAM EDECEK...

15 Haziran 2009 Pazartesi

Diamonds And Rust

well i'll be damned
here comes your ghost again
but that's not unusual
it's just that the moon is full
and you happened to call
and here i sit
hand on the telephone
hearing a voice i'd known
a couple of light years ago
heading straight for a fall

as i remember your eyes
were bluer than robin's eggs
my poetry was lousy you said
where are you calling from?
a booth in the midwest
ten years ago
i bought you some cufflinks
you brought me something
we both know what memories can bring
they bring diamonds and rust

well you burst on the scene
already a legend
the unwashed phenomenon
the original vagabond
you strayed into my arms
and there you stayed
temporarily lost at sea
the madonna was yours for free
yes the girl on the half-shell
would keep you unharmed

now i see you standing
with brown leaves falling around
and snow in your hair
now you're smiling out the window
of that crummy hotel
over washington square
our breath comes out white clouds
mingles and hangs in the air
speaking strictly for me
we both could have died then and there

now you're telling me
you're not nostalgic
then give me another word for it
you who are so good with words
and at keeping things vague
because i need some of that vagueness now
it's all come back too clearly
yes i loved you dearly
and if you're offering me diamonds and rust
i've already paid

29 Nisan 2009 Çarşamba

Ben Bu Aralar

Dünyanın dışına atılmış bir adım mıydım bilmiyorum. Aşk gerçekten de sonucu kaybetmek olarak sabitlenmiş bir boşa kürek çekme oyunu mu, kim bilir. Bana bence sen şöylesin, derken dillendirdiği gerçekten de aklından geçen miydi? - muallak. Sabitleri sabit yapan şey sanki görece düşünceler, farklı beyinler değil mi... e öyleyse işte asıl soru : kime göre, neye göre?

Kafam kurcalanıyor değişkenler tarafından. Minik, iflah olmaz mikroplar gibi her bir hücreme sızıyor ve bütün sistemimi bir çöp kutusu haline getiriyorlar. Binalarım yıkıldı, kağıttan gemilerim yandı, sularım taştı, güzel çiçeklerim ezildi, o huzurlu ütopik şehrimi bak şimdi ne hale getirdiler . Gün geçtikçe işgal ediliyorum, talan ediliyorum, derken çeşitleniyorum, çeşitleniyorum diye sevinirken de düğüm oluyorum.

Düğüm çözülene kadar işe yaramazım.

27 Nisan 2009 Pazartesi

Fetüs

Güzel bir güne uyandığınızı düşünürsünüz bazen. Evet, evet neden olmasın... Güneşiyle gözlerinizin içine içine alabildiğine gülümseyen bir gün, hadi kalk diyen. Erken bir saat, güne yetişebilmenin huzurunu getirir. Film karelerinden arda kalanlara benzetmeye çalıştığınız kahvaltınızı hazırlamaya koyulursunuz. Ve mutlu bir müzik eşlik eder çalışan ellerinizin ritmine.İçin için gülümsersiniz halinize, şuna bakın neredeyse dans edeceksiniz! Bütün heveslendikleriniz, heyecanlandıklarınız sarmalar sizi. Sonunda o sihirli sözcük de başlar damarlarınızda dolaşmaya. "mutluluk!". Dersiniz ki - zaman yok, zaman yok boşa harcamaya! her günümün kıymetini bilmeliyim, bugün yeni bir adım atmalıyım! - Sahi bilinçli bir şekilde yarattığınız bu korunaklı inorganik anne karnının içinde en fazla ne kadar adım atabilirsiniz?

Bunu fark eden ama henüz sizin fark edemediğiniz siz, hazırlanmaya başlar balon hayatınızın içinden, karşılaşacağınız ilk "yabancıyla" başlayacak olan hayata.Adımlarınız hayata yaklaştıkça heyecan korkuya karışır, mutluluk endişeye bulaşır, merak ise sinsi bir acabaya dönüşür.

Bu minik yapay balonun saflığı gerçeğin vahşiliğini sezmesine rağmen yine de heveslenirse, "dışarıya" attığınız ilk adımda kafanıza -ummaktaki başarınız yüzünden- talih kuşu görünümlü bir kanatlının - ya da kim bilir, bir bacaklının- pisleyeceğinden çok eminim.

Imitation Of Life

charades, pop skill
water hyacinth, named by a poet.
imitation of life
like a koi in a frozen pond
like a goldfish in a bowl
i dont want to hear you cry

thats sugarcane that tasted good
thats cinnamon thats hollywood
c'mon c'mon no one can see you try

you want the greatest thing
the greatest thing since bread came sliced.
you've got it all, you've got it sized.
like a friday fashion show teenager
freezing in the corner
trying to look like you dont try

thats sugarcane that tasted good.
thats cinnamon thats hollywood
c'mon c'mon no one can see you try

no one can see you cry

thats sugarcane that tasted good
thats freezing rain thats what you could
c'mon c'mon no one can see you cry

this sugarcane
this lemonade
this hurricane, i'm not afraid.
c'mon c'mon no one can see me cry
this lightning storm
this tidal wave
this avalanche, i'm not afraid.
c'mon c'mon no one can see me cry


thats sugarcane that tasted good
thats who you are, thats what you could
c'mon c'mon no one can see you cry