17 Mart 2010 Çarşamba

Godot

Bir rehavet dönemimin daha sonuna geldim.

Pek sesimi çıkarmadan oturuyordum yaklaşık bir aydır. Lakin yine buralardaydım. Sadece ordan oraya koşuşturup beni daha mutlu edebilecek bir şeyler arıyordum. Kabul etmeliyim ki sonuçlar pek iç açıcı değil, yine de tam olarak bir tatminsizlikten bahsedilemez sanırım. Ya da bahsedilmemeli. Kendime yasak ettiğim ender şeylerden biri bu. Herneyse, havanın bulutlu olmasına üzülmeli mi sevinmeli mi karar veremiyorum. Ne zaman "ışık, daha çok ışık" desem yazın o boğucu sıcaklığı ve gereksiz parlaklığı geliyor gözümün önüne. Hayatlarımızda zaten milyonlarca öf'ler, püf'ler, hayır olamaz'lar varken neden tanrı böylesi bir konuda bir kez olsun torpil geçip 15-20 derecede sabitlenmiş aydınlık bir günü 365 gün bize hediye edememiş... İçerliyorum, ne yalan söyleyeyim. Ben yaşamda kalmak için bu kadar çabalarken... Neyse.

Günler garip.

Ama sanırım çoğunlukla "basit" kelimesine dilimiz varmadığı için "garip" kelimesini kullanıyoruz hayat ile ilgili. Yaşamlarımıza gizemli bir anlam katmak için "hayır, elbette ki hepsi bu değil" tatminini yakalamaya çalışıyoruz. Hobi sandığımız saçmasapan işlerin peşinden koşuşturuyoruz, filmler izliyoruz, yolda görsek salak damgasını yapıştıracağımız bir adamı, sırf bulunduğumuz yerden daha yukarda bir sütunun üstünde duruyor diye çılgıncasına alkışlıyoruz, en yalnız ve boktan anlarımıza bile bir kılıf bulup " ben derin düşünüyorum, hissederek yaşıyorum, ne mutlu bana" diyebilecek kadar "saf" olabiliyoruz. Mütemadiyen kaçıyoruz kısacası. Ama sanki... ne kadar dolambaçlı yollardan yürüsek de, hepimizin "evet,buymuş" demek zorunda kalacağı bir yüzleşme günü var. Bu işleri kolaylaştırır mı bilmiyorum ama sanırım ben "basit" ile devam edeceğim.

Kendimi yorma ihtiyacı içindeyim bir süredir. Durmak, düşünmek, hissetmeye çalışmak anlamsız geliyor. Sırf bu yüzden daha anlamsız şeyler yaparak "oyalanıyorum". Hayatın bir oyalanma işi olmadığını söylese keşke biri bana. - bana sözünü geçirebilecek biri olsun lütfen- .Ama aslında şu an içinde bulunduğum durumun -hissiyat, efendime söyleyeyim maneviyat gibi kısımlarını çıkarırsak- rasyonellik bakımından bana iyi geldiğini söyleyebilirim. Evet, daha rasyonelim.Daha "robot" gibiyim. Her sabah 6 ile 8 arası uyanıp akşam 10-11'de uyuyan disiplinli bir mahlukatım.
Neyi, neden yaptığımı sorguladığımda tatmin edici hiçbir cevap alamasam da kendimden, yapmam gerekenleri yapmaktan dolayı huzurluyum. Ve sanırım şimdilik hepsi "bu".

Ama zamanla farklılaşacağını biliyorum bütün bunların. Daha iyiye gideceğini söylemiyorum ama iyi ya da kötü... hiçbir şey aynı kalmıyor işte. Değişkenlik beklentisi, insanı hayatta tutan en önemli şeylerden biri sanırım. Ve evet, ben de bir beklenti içindeyim. Umut diyebilir miyim bilmiyorum, sadece beklenti işte.

Öyle, bekliyorum.

Hiç yorum yok: