25 Aralık 2010 Cumartesi
I'm losing my favorite game
Bazen her şey çok anlamsız gelebiliyor. Annie Lennox dinlerken bile sıkılıp e niye cırlıyor ki şimdi öyle diyip kapattığım olmuştur. Yani, Annie Lennox nasıl saçma ya da anlamsız olabilir ki.... Yani o anlamsızsa, benim üzerine hayat kurduğum şeyler de anlamsız olmalı... Ki ben bunlara, ben böyle olmalıyım, diyerek karar vermiş değilim. Ben böyleydim zaten. Ben böyle olduğumu bilmezken bile böyleydim. Ama oluyor işte. İçinde duygu barındıran her şeyden uzaklaşasım ve onları küçümseyesim geliyor. Bir de inanamamak diye bir şey var tabi. Annie Lennox sırf içli içli söylüyor gibi algılanmak için öyle cırlıyor ki... gibi. Ne zaman içim sıkışsa böyle oluyorum ben. Her şeyden, herkesten soğuyorum. Sadece kendime olan inancımı değil, resmen hayata olan inancımı kaybediyorum. 4 yıllık ekonomi eğitimim yüzünden olabilir mi diye düşünüyorum arada çünkü böyle zamanlarda içimden o manyak rasyonel insan fırlıyor. Bu çok saçma ki... Bu niye böyle... Şöyle olmalı aslında... O niye öyle yaptı ki... Öyle yapılmaz ki normalde... bunlar böyle uzuyor da uzuyor. Çekilmez bir insan oluyorum o aralarda. Ama çok uzun sürmüyor. Çünkü ben bunu fark edip hemen uygun bir yere gidip uyuyorum. Uyuyunca geçiyor. Reset tuşuna basmış gibi oluyorum. Yıllardır hayatımda bir sürü şey değişiyor. Çok üzülüyorum, çok seviniyorum, yaptığım her şey belki "çok" oluyor ama değişmeyen tek bir şey var ki hayat hala zor geliyor. Yani bilemiyorum işte bazen. Kalakalıyorum böyle odamda. Odamdan sıkılıyorum. Kendimden sıkılıyorum. Kafamdaki, beni çoğunlukla çok eğlendiren o düşüncelerden bile sıkılıyorum. Ne bileyim, kendime katlanan tek kişi olmalıyım aslında. Katlanmak da değil de, beni böyle seven işte. Ama bazen olamayor. Sıkılıyorum. Oturup bütün gece ders çalışayım diyorum o zaman, rasyonelim ya. Müzik içimi bayıyor, film içimi bayıyor. Resmen hiçbir şey şu an bana komik gelmiyor ya. Bu çok garip bir duygu. Çünkü genelde çoğu şeyin komik olduğunu düşünürüm. İnsan böyle olunca... Kendine şaşırıyor. Mutlu bir anı düşününce... nasıl öyle olabilir ki diyor. Aslında ne çok fazla zaman farkı var, ne de ben bu kadar kısa bir sürede çok değişmiş olabilirim. Duygular çok fena. Duygular kontrol edilebilmeli. Bu geminin bir dümeni olmalı.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder