Her yılbaşı insanlar belki de tam o an, 365 günün arkada kaldığına şaşırıp bir an olsun zaman hakkında düşünüyor. Kimileri birkaç saniye belki. Bazıları için ise bu süre zaman ile birlikte nereden nereye gitmekte olduğunu düşünecek kadar genişleyebiliyor. Benim için ise her yılbaşı biraz hüzünlü olmuştur. Hayır salakça yaşlandığımı düşünüp üzülmüyorum elbette. Tamam, bazen üzülüyorum ama duygumun ağırlığı o noktadan kaynaklanmıyor. Yılbaşı benim için bir nevi yıl sonu kapanışı değerlendirmesi.- 6 ay süren finans stajımdan sonra literatürümde birtakım değişiklikler oldu, evet – ve sanırım her yıl sonu hesaplarım bir şekilde tutmuyor. Gelecek yıla kalan milyonlarca birikmiş işten sonra herhangi bir yılın işini herhangi bir yıla ertelemek fikri de inandırıcılığını yitireli çok oldu. Ama bu yıl, 2010 yılının ağırlığından bir şekilde kurtulacağımı düşünüp mutlu olabiliyorum. Çünkü 2010 benim için zor bir yıldı. Ve evet bu cümle çok klişe fakat okuyucunun böyle bir cümleyi ilk defa kurduğumu göz önünde tutmasını rica ediyorum. 2011 için ise nerdeyse sayfa çevirirken çıkan o kağıt sesini bile duyabiliyorum. Yani aslında şöyle bir durum yok, oturduğum yerden 12’den sonra her şeyin birdenbire değişeceğini beklemiyorum elbette. Böylesi balkabaklı, kayıp topuklu ayakkabılı bir inancım kalmadı çünkü herhangi bir konuda, maalesef ve belki de şükür ki. Neyse, sadece bütün o klişeler… hepimizin istesek de istemesek de, fark etsek de etmesek de kendimizi içinde buluverdiğimiz o ortak ruh halinden doğuyor işte. Böyle düşününce pek çok yılın pek çok kişi için uzun ve üzgün geçtiğini bilip kendimizi biraz daha az yalnız hissedebiliriz belki. Ama eninde sonunda, herkesin ortak bir anda umut etmesi… şeytanı biraz daha uzak tutabilmek için yeterli oluyordur umarım. Ne bileyim Adam Smith’in hayalinin gerçekleştiği tek an budur belki. – Hayal diyorum çünkü yani, hiç mi insan içine çıkmadın… yok öyle şeyler Adam. Adam gibi Adam. Ehm. Neyse. - İnsanların teker teker saf bir şekilde kendileri ve sevdikleri için diledikleri, bütün bir evreni etkiliyor ve sonuçta herkesin çıkarına hizmet etmiş olmasına yol açıyordur. Bilmiyorum. Bu yıl sevdiğim insanlara biraz daha fazla ilgi göstermek istedim. Çünkü üniversiteye başladığımdan beri öğrenmekte olduğum bir konu bu. İnsanlardan çok şey bekliyorum ama ben ne kadar beklentileri karşılayabiliyorum… Aslında elbette ki bu bir matematik işi değil. Kendi yöntemim kendimi daha fazla karşımdakinin yerine koymak ve insanların benim “orada” olduğumu bilmelerini sağlamak. Çünkü yani, ben de mutluyum “oralarda” olabilmekten. Benim "buralarda" düşüncelerden başka bir şey yok ki. Bu yüzden kapıyı açıp çıkıp gitmek, geri geldiğimde ise “ bize de bekleriz” mesajımdan umutlanmak güzel. Yani tabi ki bu bir amaç değil. Karşılıksız sevdiğim çok şey var. Durduk yere sevmeye başladığım… O yüzden belki başka hiçbir konuda kendimi daha iyi açıklamak umurumda olmasa da bu önemli. Bunu söylemeliyim. Bunu bilmelisin. Seni karşılıksız sevebileceğimi bilmelisin. Çünkü güzel gülüyor olabilirsin. Ya da ne bileyim sümüklüböcek hassasiyetin vardır belki senin de. Bunlara neden denir mi bilmiyorum. Belki neden’dir ama en azından çıkar değiller. Ya da belki çıkarlar. Senin sümüklüböcek sevginin beni mutlu etmesine ihtiyacım vardır belki. Ne bileyim.
Her neyse, bütün bu bahsettiğim şeyleri bir kenara bırakabilirsek eğer, tüm kalbimle birbirimizi daha mutlu edebileceğimiz bir yıl geçirmemizi diliyorum. Ve bu yıl, Adam Smith ile aynı hayali kuruyorum.
Adamım benim.
Tamam, Adam'lı başka espiri yok,
Söz.
30 Aralık 2010 Perşembe
Yeni Yıl Adam Smith'i
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder