Merhaba.
Yine ben.
Her hafta okuduğum 3 kitap, sunumlar, sınavlar, ne yapacağım iç sıkıntısı, nasıl olur tasaları derken yine buradayım. Biliyorum bu biraz kimyasal. Düzelecek. Ama insan en zayıf anında özleminin hiç dinmediği şeyleri hatırlıyor. Elde edemediği şeyleri. Başkası söylese kızarım ama zamanım azalıyor biliyorum. Plansız bir hayatın acısını çektiğim için her an her şeyi planlama isteği var içimde. Aradığımı bulamadıkça planlarım aksıyor. Ne yapacağım bilemiyorum, yerine ne koymalıyım? Ama canım hiç istemiyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder