benim öykümde kırmızı başlıklı kız, olayların cereyan edip nihayete erdiği o eve hiç ulaşamıyor.
ormanın ortasında, karda kışta, elinde sepetiyle yolunu kaybediyor.
içinden çıkılmaz bir kabustaki gibi, aynı yerde debelene debelene bütün zamanını yitiriyor.
içinde hep yetişmesi gereken bir yer burkulmasıyla.
bir süre önce hayattaki en büyük zayıflığımı keşfettim. bazı şeyler burnunuzun ucunda dursa da onu isimlendirmezseniz algılayamıyorsunuz. ben sonunda isimlendirmeyi başardım. ona bir oda verdim, bir evi oldu.
ama ben bunun, aynı zamanda en büyük gücüm olduğunu da düşünmüştüm.
artık emin değilim.
bazı şeylerin üstünü kapatmak bir sonraki alelade zamanlara şiddetli miraslar bırakıyor.
devraldığım o mirasın girdabının içindeyim şu an.
modern çağlarda hiçliğin içinden kaos doğuyor.
ama belki de hiçlik dediğimize daha yakından bakmalıyız.
ruhum bıraksam bedenimden çıkıp kendini camdan aşağı atmakta bir saniye tereddüt etmezdi.
en büyük sorunum, you know that donçyu.
ne yapacağımı bilmiyorum, bir yerden başladım ama şimdi yine hiçbir yere varamıyorum.
yine o ormanın ortasında debeleniyorum.
bundan daha korkutucu bir his ne olabilir diye düşünüyorum, çünkü kendimizi rahatlatmaya çalıştığımızda hep daha kötüsünü hayal etme ihtiyacı hissederiz.
aklıma bir şey gelmiyor.
biliyorum her bir saç teli köküm beynime ulaşan havalandırma boşlukları olsaydı şu an -25 derecede buram buram tüten devasa bir sigara olarak dolaşıyor olurdum.
çocuk gibi gözlerimi kapatıp dilek diliyorum :
gözlerimi kapatayım ve açtığımda ne yapacağımı biliyor olayım,
çocukken mucizeler bizi eğlendirir, büyüyünce onlara ihtiyaç duyarız.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder