http://vimeo.com/14803194
Woke up and wished that I was dead
With an aching in my head
I lay motionless in bed
I thought of you and where you'd gone
and let the world spin madly on
Everything that I said I'd do
Like make the world brand new
And take the time for you
I just got lost and slept right through the dawn
And the world spins madly on
I let the day go by
I always say goodbye
I watch the stars from my window sill
The whole world is moving and I'm standing still
Woke up and wished that I was dead
With an aching in my head
I lay motionless in bed
The night is here and the day is gone
And the world spins madly on
I thought of you and where you'd gone
And the world spins madly on.
26 Aralık 2010 Pazar
25 Aralık 2010 Cumartesi
I'm losing my favorite game
Bazen her şey çok anlamsız gelebiliyor. Annie Lennox dinlerken bile sıkılıp e niye cırlıyor ki şimdi öyle diyip kapattığım olmuştur. Yani, Annie Lennox nasıl saçma ya da anlamsız olabilir ki.... Yani o anlamsızsa, benim üzerine hayat kurduğum şeyler de anlamsız olmalı... Ki ben bunlara, ben böyle olmalıyım, diyerek karar vermiş değilim. Ben böyleydim zaten. Ben böyle olduğumu bilmezken bile böyleydim. Ama oluyor işte. İçinde duygu barındıran her şeyden uzaklaşasım ve onları küçümseyesim geliyor. Bir de inanamamak diye bir şey var tabi. Annie Lennox sırf içli içli söylüyor gibi algılanmak için öyle cırlıyor ki... gibi. Ne zaman içim sıkışsa böyle oluyorum ben. Her şeyden, herkesten soğuyorum. Sadece kendime olan inancımı değil, resmen hayata olan inancımı kaybediyorum. 4 yıllık ekonomi eğitimim yüzünden olabilir mi diye düşünüyorum arada çünkü böyle zamanlarda içimden o manyak rasyonel insan fırlıyor. Bu çok saçma ki... Bu niye böyle... Şöyle olmalı aslında... O niye öyle yaptı ki... Öyle yapılmaz ki normalde... bunlar böyle uzuyor da uzuyor. Çekilmez bir insan oluyorum o aralarda. Ama çok uzun sürmüyor. Çünkü ben bunu fark edip hemen uygun bir yere gidip uyuyorum. Uyuyunca geçiyor. Reset tuşuna basmış gibi oluyorum. Yıllardır hayatımda bir sürü şey değişiyor. Çok üzülüyorum, çok seviniyorum, yaptığım her şey belki "çok" oluyor ama değişmeyen tek bir şey var ki hayat hala zor geliyor. Yani bilemiyorum işte bazen. Kalakalıyorum böyle odamda. Odamdan sıkılıyorum. Kendimden sıkılıyorum. Kafamdaki, beni çoğunlukla çok eğlendiren o düşüncelerden bile sıkılıyorum. Ne bileyim, kendime katlanan tek kişi olmalıyım aslında. Katlanmak da değil de, beni böyle seven işte. Ama bazen olamayor. Sıkılıyorum. Oturup bütün gece ders çalışayım diyorum o zaman, rasyonelim ya. Müzik içimi bayıyor, film içimi bayıyor. Resmen hiçbir şey şu an bana komik gelmiyor ya. Bu çok garip bir duygu. Çünkü genelde çoğu şeyin komik olduğunu düşünürüm. İnsan böyle olunca... Kendine şaşırıyor. Mutlu bir anı düşününce... nasıl öyle olabilir ki diyor. Aslında ne çok fazla zaman farkı var, ne de ben bu kadar kısa bir sürede çok değişmiş olabilirim. Duygular çok fena. Duygular kontrol edilebilmeli. Bu geminin bir dümeni olmalı.
23 Aralık 2010 Perşembe
Bugün
Ben bugün araba kullanırken tesbih çeken birini gördüm.
Tam o sırada önümdeki koltukta koca kulaklıklı - koca kulaklı değil - , bir genç adam kitap okuyup müzik dinliyordu. Bu nasıl yapılır bilmem. Yani çok zeki olmalı çünkü sağ eliyle de sürekli elindeki tükenmez kalemi açıp kapatıyordu. Ben o sesten rahatsız olurum arkadaş.
Demedim tabi böyle.
Hem kalem ile oynayıp hem kitap okuyup hem müzik dinlemek nasıl oluyor bilmem.
Yine de ne okuduğunu görmeye çalıştım tabi. Ve çalışmalarım bana sol sayfadaki
-Anlaştık, dedi.
cümlesi ile meyvesini verdi.
Kitabının ne ile ilgili olduğunu anlayamadım, sadece biri biriyle anlaştı sanırım. Bu durum kitap hakkında olumlu bir etki bıraktı üzerimde çünkü... yani, anlaşmışlar işte.
Neyse, ben bu genç adamla aynı durakta indim. Kapıya doğru götüm götüm ilerlerken kapının eşiğinde - kapı eşiği - duruyordu. Otobüs durduğunda elinde kitabı ile otobüsten inen birini daha gördüm. Allah allah dedim. Bir bism... çekip otobüsten indim. İndiğimde durağın kenarında yine kulaklıklı bir genç adam kitap okuyordu. NERELOLOYOR diye sordum içimden. Genç adamlar cephesinde bir hareketlenme OLOYORDU besbelli. Çünkü otobüsten inerken gördüğüm 2. kişi de geç dönem bir genç adamdı.
Neyse dedim.
Biliyorum ilk gördüğüm genç adam ile ilgili çok ilginç bir insandı, ilk görüşte farklı olduğunu anlamıştım, gizemli yabancı... içerikli bir şeyler yazayazdım. Ama olay öyle değil gördüğün gibi. İlginç olduğunu filan düşünmüyorum ben bu hem kitap okumaların hem müzik dinlemelerin hem çıkıtıkıçıkıtıkı kalemle oynamaların. İlginç olmaya çalışmak için bu kadar düz olmak gereksiz çünkü.
Neyse efendim,
İşte indim ben... Dün bütün akşam sırf yorgun olduğumdan - ofisten eve yürüdüm ben - bir kat aşağı inip kendime su alamadım. Yapamadım yani bunu. Öyle utanç içinde oturdum evde susuk susuk. İşte genç adamlardan sonra aklıma düşen şey buydu. Dün gece geçirdiğim zor dakikalar. O kadar zordu ki sabah uyandığımda kalkıp buzdolabında kalmış son portakalın suyunu içtim ben. Öyle bir susamak. İşte bunları düşünürken üçler hiper mi süper mi karar veremedim şimdi markete gittim ben. Ordan kendime sular, sodalar, bi de koyu renkli altı mı yedi mi ne tane erik
aldım. Çok pistiler. Ama yine de aldım. Dedim ben buna evde su yaparım, o suya sirke dökerim. Aynen de öyle yaptım... Bu arada şimdi ben cümleyi bitirirken sana bir sıfat ile hitap etmek istiyorum ama ne diyeceğimi bilemediğimden böyle cümleyi bitiriyorum ama konuşurken bir şey söylemekten son anda vazgeçip bitirilen cümleler gibi oluyor o benim iç dünyamda... Ah.. İç dünyam.
Neyse,
Hı, evet su yaptım ben. Şu an suda mesela erikler. Ben de odamdayım, niye... çünkü eve geldim. Eve gelmeden - eve gelip gittikten sonra filan yaptığım birkaç mahalle işi terlikli patikli, yaşlı amca şakalı olay daha var ama onları atlıyorum çünkü ben bile sıkıldım.
Neyse,
İşte şimdi ben böyle oturuyorum yatağımın içinde. Bugün güzel bir gündü ona seviniyorum. Ofis hayatı filan, başarılıyım bugün. Ofis arkadaşımın renkli çoraplarım yüzünden bana renkli ojeler hediye etmesinin sebebiyim.
Ne bileyim.
Kafiye mi yaptım.
Neyse.
Tam o sırada önümdeki koltukta koca kulaklıklı - koca kulaklı değil - , bir genç adam kitap okuyup müzik dinliyordu. Bu nasıl yapılır bilmem. Yani çok zeki olmalı çünkü sağ eliyle de sürekli elindeki tükenmez kalemi açıp kapatıyordu. Ben o sesten rahatsız olurum arkadaş.
Demedim tabi böyle.
Hem kalem ile oynayıp hem kitap okuyup hem müzik dinlemek nasıl oluyor bilmem.
Yine de ne okuduğunu görmeye çalıştım tabi. Ve çalışmalarım bana sol sayfadaki
-Anlaştık, dedi.
cümlesi ile meyvesini verdi.
Kitabının ne ile ilgili olduğunu anlayamadım, sadece biri biriyle anlaştı sanırım. Bu durum kitap hakkında olumlu bir etki bıraktı üzerimde çünkü... yani, anlaşmışlar işte.
Neyse, ben bu genç adamla aynı durakta indim. Kapıya doğru götüm götüm ilerlerken kapının eşiğinde - kapı eşiği - duruyordu. Otobüs durduğunda elinde kitabı ile otobüsten inen birini daha gördüm. Allah allah dedim. Bir bism... çekip otobüsten indim. İndiğimde durağın kenarında yine kulaklıklı bir genç adam kitap okuyordu. NERELOLOYOR diye sordum içimden. Genç adamlar cephesinde bir hareketlenme OLOYORDU besbelli. Çünkü otobüsten inerken gördüğüm 2. kişi de geç dönem bir genç adamdı.
Neyse dedim.
Biliyorum ilk gördüğüm genç adam ile ilgili çok ilginç bir insandı, ilk görüşte farklı olduğunu anlamıştım, gizemli yabancı... içerikli bir şeyler yazayazdım. Ama olay öyle değil gördüğün gibi. İlginç olduğunu filan düşünmüyorum ben bu hem kitap okumaların hem müzik dinlemelerin hem çıkıtıkıçıkıtıkı kalemle oynamaların. İlginç olmaya çalışmak için bu kadar düz olmak gereksiz çünkü.
Neyse efendim,
İşte indim ben... Dün bütün akşam sırf yorgun olduğumdan - ofisten eve yürüdüm ben - bir kat aşağı inip kendime su alamadım. Yapamadım yani bunu. Öyle utanç içinde oturdum evde susuk susuk. İşte genç adamlardan sonra aklıma düşen şey buydu. Dün gece geçirdiğim zor dakikalar. O kadar zordu ki sabah uyandığımda kalkıp buzdolabında kalmış son portakalın suyunu içtim ben. Öyle bir susamak. İşte bunları düşünürken üçler hiper mi süper mi karar veremedim şimdi markete gittim ben. Ordan kendime sular, sodalar, bi de koyu renkli altı mı yedi mi ne tane erik
aldım. Çok pistiler. Ama yine de aldım. Dedim ben buna evde su yaparım, o suya sirke dökerim. Aynen de öyle yaptım... Bu arada şimdi ben cümleyi bitirirken sana bir sıfat ile hitap etmek istiyorum ama ne diyeceğimi bilemediğimden böyle cümleyi bitiriyorum ama konuşurken bir şey söylemekten son anda vazgeçip bitirilen cümleler gibi oluyor o benim iç dünyamda... Ah.. İç dünyam.
Neyse,
Hı, evet su yaptım ben. Şu an suda mesela erikler. Ben de odamdayım, niye... çünkü eve geldim. Eve gelmeden - eve gelip gittikten sonra filan yaptığım birkaç mahalle işi terlikli patikli, yaşlı amca şakalı olay daha var ama onları atlıyorum çünkü ben bile sıkıldım.
Neyse,
İşte şimdi ben böyle oturuyorum yatağımın içinde. Bugün güzel bir gündü ona seviniyorum. Ofis hayatı filan, başarılıyım bugün. Ofis arkadaşımın renkli çoraplarım yüzünden bana renkli ojeler hediye etmesinin sebebiyim.
Ne bileyim.
Kafiye mi yaptım.
Neyse.
21 Aralık 2010 Salı
Wet Sand
Güzel başlamak gerekir bazen. Çünkü " tamam, bu kadar yeter. toparlıyorum..." dediğinde, her zaman toparlayamayabilirsin.
birdsinyourhair
isawyoutheresounawarethosehummingbirdsallinyourhair.
21 Ekim 2010 Perşembe
şimdi
belki gerçekten de öyle değildir, ne bileyim... belki gerçekten de öyle hissetmiyorsundur, anlıktır abi. belki geçer.
işittiğim bu sözler ile aramdaki bağın ne olduğunu bugün bile bilmiyorum. bana mı söylenmişti? ben mi söylemiştim? yoksa sadece kulak misafirliği mi...
tamam, kabul ediyorum. hayatımın bir dönemini sarhoşken geçirdim. şu an geriye baktığımda atladığım koskoca bir hendek gibi duruyor. deve olduğum halde...
ne bileyim, şu an daha mı olgunum sanki. evimde her şeyin düzenli olması artık bir şeye mi işaret? iyiye mi?
ne bileyim, gece raftan bir kitap çekip okumak, huzurlu mu artık?
eskisini hatırlamıyorum.
yenisi sadece "şimdi". şim-di. 2 heceli olmaması gereken bir sözcük. şimdi... yanından hızla geçen bir motorsikletin çıkarttığı şiuvv.. sesi gibi, şimdi. şimdi tek başınayken çok yalnız.
işittiğim bu sözler ile aramdaki bağın ne olduğunu bugün bile bilmiyorum. bana mı söylenmişti? ben mi söylemiştim? yoksa sadece kulak misafirliği mi...
tamam, kabul ediyorum. hayatımın bir dönemini sarhoşken geçirdim. şu an geriye baktığımda atladığım koskoca bir hendek gibi duruyor. deve olduğum halde...
ne bileyim, şu an daha mı olgunum sanki. evimde her şeyin düzenli olması artık bir şeye mi işaret? iyiye mi?
ne bileyim, gece raftan bir kitap çekip okumak, huzurlu mu artık?
eskisini hatırlamıyorum.
yenisi sadece "şimdi". şim-di. 2 heceli olmaması gereken bir sözcük. şimdi... yanından hızla geçen bir motorsikletin çıkarttığı şiuvv.. sesi gibi, şimdi. şimdi tek başınayken çok yalnız.
9 Ekim 2010 Cumartesi
O Ben Değilim
Gördüğün gibi o ben değilim, dedi.
Kendi başına orda donup kalmış neyin mücadelesini veriyordu kim bilir. Akıl okuyamamak bizi kör ediyor, bütün hayatımız çarptığımız insanlar ve vücudumuzdaki morluklardan ibaret. Kuantum mekaniği gibi, sadece mikroskobik dünyada değil, koca ayaklı dev insanların dünyasında da bu değişmeyen bir gerçek. Bir muallağın canlı yaşamındaki tek gerçek olduğunu bilmek biraz garip. Çünkü insanların hayatı hep şöyle başlamaz mı : "benim doğrularım, benim gerçeklerim, benim inançlarım...." insanlar subjektif görüşler üzerine koca bir hayat inşa ediyor. Sonra... sonra yıkılır tabi, neden yıkılmasın. Bir diğerinin bence'leri kafanı karıştırmıyor mu sanki...
Ben, ne yapacağımı pek bilemiyorum.
Kendi başına orda donup kalmış neyin mücadelesini veriyordu kim bilir. Akıl okuyamamak bizi kör ediyor, bütün hayatımız çarptığımız insanlar ve vücudumuzdaki morluklardan ibaret. Kuantum mekaniği gibi, sadece mikroskobik dünyada değil, koca ayaklı dev insanların dünyasında da bu değişmeyen bir gerçek. Bir muallağın canlı yaşamındaki tek gerçek olduğunu bilmek biraz garip. Çünkü insanların hayatı hep şöyle başlamaz mı : "benim doğrularım, benim gerçeklerim, benim inançlarım...." insanlar subjektif görüşler üzerine koca bir hayat inşa ediyor. Sonra... sonra yıkılır tabi, neden yıkılmasın. Bir diğerinin bence'leri kafanı karıştırmıyor mu sanki...
Ben, ne yapacağımı pek bilemiyorum.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)